De eerste kinderen krijgen een gezicht.

In de tweede week op de nieuwe school, waar ik nu IB-er voor groep 1 t/m 5 mag zijn, ben ik na het lezen over zorgkinderen, vandaag een paar groepen ingedoken. Sfeer proeven, gezichten en namen combineren, observeren en zo wat kinderen leren kennen op deze o zo grote school. De kinderen stelden zich voor, een enkeling onthoud ik. Zij weten nu ook dat er een "nieuwe juf" op school rondloopt.

Een babbeltje met de lesgevende collega's maakte dit informele contact compleet.

Terug bij de werkplek en achter de laptop beantwoord ik enkele mails en print wat werk uit om thuis door te nemen. De toetskalender wordt afgemaakt, gekopieerd, opgehangen en uitgedeeld.

Dan gaat de bel. Het is kwart over drie en de school gaat uit. Een hoop gezellig gekwetter op het schoolplein.

Ineens wordt er hard op het raam gebonkt. Uit groep 5 zijn er een paar vrolijke meisjes die vriendelijk naar me zwaaien. Eigenlijk wel erg leuk, we hebben elkaar tenslotte nog maar 1 keer bewust gezien en aan elkaar voorgesteld. Dat belooft wat!

Nieuwe start

Na de zomervakantie begint er elk jaar weer een nieuwe start. Dit jaar was de nieuwe start extra bijzonder, want de nieuwe start vond plaats op een nieuwe school, met nieuwe collega's en nieuwe leerlingen. Omdat je als intern begeleider geen eigen groep draait, heb ik van de nieuwe leerlingen nog niet veel gezien, wel gehoord en gelezen. Van de nieuwe collega's des te meer. Eerst op de bijeenkomst c.q. vergadering op de laatste vrijdag van de zomervakantie. Vervolgens de drie dagen die ik op de nieuwe school mag rondbrengen. Dan is het wel leuk als je een T-shirt onder je neus krijgt bij het afscheid van de vertrekkende IB-er (dat was een cadeautje met een teamfoto erop) en alle namen van de nu nog aanwezige collega's - toch gauw een stuk of 30 - allen met naam en groep kunt noemen. Nu de 380 leerlingen nog....

Een kaartje

PTT post, of tegenwoordig TNT, adverteert er mee: Een kaartje voor een speciale gelegenheid. Iedereen vindt het leuk om een kaartje te krijgen. Maar verwachten we dan niet te veel? Bijvoorbeeld als je jarig bent?

Juist het onverwachtse kaartje, dat ik vandaag kreeg van een collega, die wist dat ik twee dagen op mijn nieuwe school, mijn nieuwe werkplek was wezen kijken en inwerken is verrassend, lief en vooral heel speciaal. Leuk om juist nu zo'n kaartje te krijgen en even een hart onder de riem gestoken te krijgen, dat ik er vooral niet over in hoef te zitten hoe het allemaal gaat lopen straks.
Dat is nu een echt onverwachts speciaal gebaar.
Bedankt lieve collega.

Geocachen en vakantiegevoel

Eerst al met mijn vriendin Es op de motor enkele geocaches doen in en rond Oosterhout/Teteringen. Enorm gaaf om zo achterop die motor te zitten. Een heerlijk vrij vakantiegevoel.

Vervolgens een dagje naar Almere, tijdens een streetbasketbaltoernooi van de basketballende kinderen, die zich daar heerlijk een dagje vermaakten. Crossend door polderlandschap, wandelend door stukken bos en fietsend over een veerooster, waar ik vervolgens een gat in mijn linker knie val. Na een bezoekje aan de spoedeisende hulp in het Flevoziekenhuis en enkele hechtingen later gaan we verder met de geocaches in Almere. Verschillende prachtig verstopte schatten gevonden. We stuiten op "De realiteit", een bijzondere cacheplaats in een wijkje van allerlei moderne woningen, zoals de 'containerwoning' hiernaast. Kortom de dag is bijna heelhuids geëindigd, al is het niveau van het vakantiegevoel enigszins gedaald.

Thuisgekomen is de knie dikker en pijnlijker geworden. Een nachtje slapen geeft wat rust. Maar vervolgens kun je geen kant op. Alhoewel... een stukje erover schrijven lukt nog wel met mijn linkerbeen omhoog.

Vakantiegevoel

Een heerlijke vakantie eindigt altijd met relaxed thuiskomen. Even de oudste knuffelen (ook al vindt hij dat helemaal niet leuk...), door de post heen, alle oude bekende dingen even bekijken, de "thuislucht" opsnuiven, de dingen betasten, etc.

Maar... ook natuurlijk een hoop wassen, opruimen, opruimen, wassen, schoonmaken, tent opvouwen, haringen schoonmaken, nog een was draaien, ophangen, stofzuigen, nog meer opruimen, etc. etc. Het zweet staat alweer op mijn voorhoofd.

Maar dan toch weer je boek pakken en verder lezen waar je was gebleven om nog even dat vakantiegevoel vast te houden. Of toch nog een geocache in de buurt pakken om dat vakantiegevoel te herbeleven. Nog eventjes. En dan weer met een opgeruimd gevoel vol positieve energie aan het werk!