Haren in de war

Als je haar maar goed zit. Het is immers belangrijk hoe jouw kapsel eruit ziet. Lange blonde haren, een mooi kaal hoofd, steile donkerblonde haren of een mooie krullenbol. Elk kapsel heeft zijn charmes. Maar daar gaat het hier niet alleen om. Het gaat ook over het plaatsje Haren, waar een poosje geleden een feestje werd aangekondigd via Facebook.

Elk kapsel heeft zijn eigen aandacht nodig. Een kaal hoofd moet je regelmatig bijhouden, bijna dagelijks, om het mooi kaal te houden. Steile haren moet je keurig recht knippen, krullen moet je soms bewerken met mousse en grijze haren wil je misschien wel verven. Ieder haartype zijn eigen behandeling en aandacht.
Dat geldt ook voor de mensen in het plaatsje Haren. Ook daar heeft elke situatie een andere aanpak nodig. Bij veel mensen, duidelijke regels, bij veel bezoekers, bij elke ingang iemand die controleert, bij een feestje, genoeg eten en drinken, bij een uitstapje, een grasveld met een band.
Het lastige in beide situaties is, dat je soms niet weet wat het gaat doen. Je kunt niet alles van te voren inschatten. Stel, je hebt je haar blond geverfd en je wilt er weer meer kleur in hebben. Dan kan het zomaar voorkomen dat het oranje wordt, of groen. Je weet van te voren de reactie niet.
Het zelfde geldt voor de facebook-vergissing van het vinkje van het verjaardagsfeestje in Haren. Men wist niet wat er ging gebeuren, dus je kunt het niet altijd voor zijn.
Achteraf kun je bij zo'n oranje haarkleur in je haar met je handen in je haar zitten. Je haren te bergen laten rijzen en er zelfs letterlijk, maar zeker figuurlijk grijze haren van krijgen. Maar je haar zit netjes, het is niet in de war, je hebt het netjes gekamd of geborsteld.
Ook dat geldt voor het verhaal in Haren. Mensen zitten daar met hun handen in het haar en men krijgt grijze haren van wat er is gebeurd. Het is een puinhoop. Alles in de war, kapot en vernield. Ik wil geen wijzende vingers, laat de haren te bergen rijzen. Want Haren is echt in de war. Daar kan geen borstel tegenop, daar hebben we bezems voor nodig. 

Mindfulness

"Mindfulness gaat om bewustwording en aanvaarding. Leven in het moment. Door het bewustworden en loslaten van automatismen en oordelen, is het mogelijk innerlijke kalmte en rust te bereiken." Bron: Wikepedia

In een hectische tijd als deze, waarin alles moet kunnen, snel gaat, berichten ons snel bereiken moeten of willen wij als mens in deze snelle omgeving anticiperen, reageren en klaarstaan.

Mindfulness heeft voor mij ook iets zweverigs en vaags. Als een praktisch ingesteld mens heb ik het nooit zo op dit soort vaagheden. Toch heeft mindfulness verrassend positieve effecten. Het laat ons bewustworden van de situatie, het probeert ons te ontdoen van die vastgeroeste patronen, het laat ons berusten in de dingen die komen, zowel positief als negatief. Dat is een onderdeel dat mij wel degelijk aanspreekt.

Zo ben ik vorige week voor het eerst in mijn leven naar een proefles yoga gegaan, gewoon om eens te ervaren hoe dat is. Zou ik daar een stukje rust kunnen vinden in mezelf? Zou ik daar nu eens - zonder een direct oordeel - van kunnen genieten?

Met een open blik ben ik er heen gegaan en heb ik de termen als meditatie, chakra en mantra maar even op de koop toe gekomen. Wat een heerlijk moment voor jezelf! Wat een ervaring om dit eens mee te maken. Wat prettig om een uur met je eigen lijf en geest in contact te komen. Thuis gekomen was ik gewoon even lekker helemaal rustig.

Mindfulness is natuurlijk niet hetzelfde als yoga, ook al heeft het wel raakvlakken. De Belgische psychiater Maex zegt: "Stoppen is steeds de eerste stap. Zolang we niet stoppen, worden we meegezogen in de maalstroom van het leven. We worden geleefd in plaats van te leven."

In het onderwijs, waar veel op ons bordje terecht komt, is dit zeker herkenbaar. Er wordt veel van onderwijsmensen gevraagd, vanuit de organisatie, van ouders, van collega's, van leerlingen en misschien ook wel onze eigen gedachtes die met ons aan de haal gaan. Hoe kunnen we daar een goed weg in vinden?

Jaren geleden was de term "onthaasten" er een die mij zeker aan het denken heeft gezet. Ik ben een doener, wil heel veel en stel mijn eigen eisen en die van mijn omgeving soms te hoog. Het is dan goed om even een pas op de plaats maken en met milde aandacht naar het hier en nu kijken. Kijk eens rustig terug op wat je al hebt gedaan, wat je hebt bereikt en wat er goed ging, in plaats van steeds maar meer willen, oordelend terug te kijken en willen dat de ander verandert.

Emoties spelen hierbij een belangrijke rol. Als jij je ergens aan irriteert, leg je de verantwoording bij een ander, terwijl de emotie binnen in jouzelf zit. Ons denken hierover zal een andere houding kunnen aannemen door eens te kijken naar je eigen emoties. Mindfulness is dan een milde open houding naar jezelf. Piekergedachten moeten zo kunnen worden beheerst. Nietsdoen is niet nutteloos.

Als doener is het soms lastig om 'rust' te zoeken. Rust en ontspanning zijn belangrijk. Zoals ook Rikkie Postema vertelt in zijn boek Mindful Coachen, gaat het om aanvaarden(glimlachen naar jezelf), onderzoek(niet oordelen), ontspanning(in- en uitademen) en erkenning (kijken met compassie). Mindfulness is zo geen modeterm, maar voor iedereen die het 'druk heeft', een pas op de plaats. Heerlijk!

De kunst van het onderwijs

Lesgeven in het onderwijs, maar ook werkzaam zijn in het onderwijs in een andere functie(dat kan van alles zijn: onderwijsassistent, conciërge, directeur, ICT-er, intern begeleider, remedial teacher, ...), is een bijzondere baan. De een noemt het een roeping, een ander zegt dat het een gave is, maar wat is nu de kunst van het onderwijs.
Er zijn verschillende aspecten/ontwikkelingen die heel belangrijk zijn:
- sociaal emotionele ontwikkeling
- kennisoverdracht
- motorische ontwikkeling
- creatieve ontwikkeling
-vaardigheden op het gebied van taal, lezen, rekenen
Eigenlijk kun je deze aspecten niet helemaal los van elkaar zien, het een grijpt in het ander, maar zo kun je wel zien waar de kracht ligt in een kind of een leerkracht. Ook dat laatste mogen we niet vergeten. Leerkrachten ontwikkelen zich ook. Er is dus blijkbaar een soort wisselwerking. Natuurlijk hebben leerkrachten in eerste instantie een basis gehad binnen hun opleiding, maar de omgang met ouders, de inbreng in een vergadering en het differentieren binnen een groep, leer je pas als je ermee bezig bent. Daar moet je dan natuurlijk wel voor open staan. Kinderen leren voortdurend allerlei vaardigheden, kennis, maar ook de omgang met anderen. Het kind staat centraal binnen ons onderwijs. Daarnaast doet elk kind, maar ook elke leerkracht ertoe.
De kunst is om al deze onderdelen samen te laten komen en zo een kind en een leerkracht op een plek te krijgen waar zij zich thuis voelen en open kunnen staan om allerlei informatie op te nemen en/of door te geven. Zo'n plek moet veilig zijn, eerlijk, open, er moet duidelijkheid zijn en een mens moet zich gewaardeerd voelen.
Zo'n pedagogisch klimaat, zo'n bijzondere sfeer is nu de kunst om onderwijs tot een succes te maken. Eerst lekker in je vel, dan komt dat leren vanzelf wel.

Aandacht

Ieder mens heeft het nodig. Ieder kind wil het graag. Iedere volwassene teert erop van tijd tot tijd. Iedereen wil het graag, al wil de een het vaker dan de ander: Aandacht.

Kinderen hebben een heleboel manieren gevonden om de aandacht te trekken. Positieve manieren, zoals hulp bieden, vriendelijk zijn, goed je best doen, doen wat een volwassene van je vraagt, etc. Soms hebben ze de negatieve aandachtsspiraal gevonden door aan andere kinderen te zitten, steeds erdoorheen te praten, schreeuwen, vechten, lastig zijn, etc.

Nu ik de ervaring van een herstellende pols heb, welke in een verband zit, omdat ik er een poosje niets mee mag doen, heb ik de oplossing van het aandacht vragen gevonden. Zodra je iets mankeert en het is goed zichtbaar voor de buitenwereld, vraagt iedereen aan je hoe het is. Iedere hondenwandelaar vraagt wat je mankeert. Elke bekende vraagt hoe je je voelt. Winkelpersoneel schiet te hulp. Bij de bar wordt de koffie voor je meegenomen. Kinderen thuis beginnen spontaan te koken voor je. Dus, mocht iemand aandacht tekort komen... doe een verband om en loop stralend naar buiten met de hond of een boodschappentas. Je hebt geheid wat je wilt: aandacht!