Laatste loodjes

Een ruime week voordat hier in het midden van Nederland de zomervakantie begint voor de basisscholen, is het gevoel van de laatste loodjes volop aanwezig. Het laatste stukje van een schooljaar dat netjes moet worden afgerond, voelt dan even het zwaarst.

Het spreekwoord kan van twee dingen afstammen:

1. van de loodjes, de gewichten die de weegschaal in balans moeten brengen, waarbij de laatste gewichtjes de doorslag geven.

2. van de loden zetters die voor het drukwerk ergens ingelegd moesten worden, de laatste letters die de tekst compleet maken wegen dan het zwaarst.

Hoe het ook zij, de afronding van die laatste weken en dagen vallen zwaar. Er moeten nog rapporten worden gemaakt, bestellingen moeten de deur uit, er stappen leerlingen over, oudergesprekken worden gevoerd, een interne verhuizing moet worden geregeld, er komen nieuwe collega's bij, schoolgids en jaargids moeten af, planning voor het nieuwe schooljaar gemaakt, groepsverdeling en leerkrachtverdeling moet kloppend worden gemaakt, een klas moet worden opgesplitst, de schoonmaak moet goed geregeld worden, afspraken met alle gebruikers moeten worden nagekomen, de post moet worden weggewerkt, de bel moet beantwoord worden, een telefoontje wordt tussendoor afgehandeld, een klacht wordt besproken en zo kan ik nog wel even doorgaan. Allemaal zaken die kunnen worden opgelost.

Wanneer er dan naast al deze organisatorische zaken ineens een aantal emotionele zaken spelen, die mij diep van binnen raken, is de maat vol. De emmer stroomt over. Het zijn zaken die te maken hebben met ernstig zieke leerling, een ernstig ziek familielid en de vernedering van een goede vriendin. Het zijn zaken die je niet meer zakelijk kunt benaderen en waarbij er mensen gekwetst worden. Dat doet zeer, gewoon verrotte zeer. Je wordt dan even uit balans gebracht.

Die laatste loodjes zijn echt hele zware loodjes geworden en ik wil me even afsluiten voor dingen die eigenlijk niet meer zo belangrijk lijken. Gelukkig zijn er dan op dat moment mensen om me heen, die begrijpen dat het kaarsje heel even uit gaat. Die snappen dat ze er even voor je moeten zijn. Die weten dat je midden in de storm niet naar de golven moet staren, maar moet uitkijken naar de horizon.

Niet alleen de horizon, maar ook die mensen die me dan weer even datgene laten zien wat je nodigt hebt is dan zo bijzonder. Dat raakt je ook van binnen en herstelt het evenwicht. Je komt met de ervaring weer op twee benen.

Bedankt lieve man, kids, familie, vriendinnen, collega's, kinderen en ouders. Daar doen we het voor! Ineens voelen die loodjes toch weer wat lichter.

Klooster

Nieuwsgierig geworden door een van de kinderen, die met school een keer in een klooster was geweest, heb ik me opgegeven via de kerk om hier ook een keer aan deel te nemen. Zeker in deze hectische tijd leek me dat eens een goede stap. Een stukje rust en regelmaat kan geen kwaad. Mijn echtgenoot zei: Jij hebt lef!

Afgelopen weekend was het zover. Twee mensen, een uit de RKkerk en een uit onze eigen PKNkerk, reden met mij mee. Het weer was niet al te best, maar dat hoefde te pret niet te drukken.

Vrijdagmiddag kwamen we aan en werden wij door de begeleidende pastor geleid naar onze kamer. Een hoog raam, dat ik meteen even openzette, deed me wat benauwen, maar de lamp verlichtte de kamer goed. Even het bed opmaken en mezelf weer voegen bij de groep. Na wat te hebben gedronken schreden wij geruisloos door de kloostergang naar een dienst. Een rustige broodmaaltijd en een gezellige kennismaking maakte de eerste dag af.

Voor sommigen van de gasten was het 4.00u. al weer tijd om op tijd bij de Nachtwake van 4.30u. te zijn. Ik niet. Mijn slaap heb ik hard nodig, dus de eerste twee diensten, ook de lauden, sla ik over.

Een heerlijk warm bed zonder achtergrondgeluiden maakte dat de in duister gehulde kloosterkamer al snel gevuld werd met mijn zacht geronk(volgens mij snurk ik niet...). Zzzzz.

Na wat getik op de deur en het woord ontbijt te hebben opgevangen, schrok ik wakker. Oeps, verslapen. Dat begint al goed. Snel in mijn badjas schietend, loop ik - lekker op blote voeten - naar beneden. Eerst een bak koffie en gauw nog twee boterhammen met pindakaas naar binnen geschoven. De derde dienst van die dag heb ik ook overgeslagen. Wassen, aankleden en even van mijn boek en rust genieten. Om 9.00u. begon het ochtendprogramma en werden de hersencellen, maar ook de gevoelige snaren, flink aan het werk gezet. Nadenken over vriendschap en wat dit voor ons als aardse mensen betekent, maar vooral ook welke rol God ons daarin gegeven heeft of misschien wel daarin stuurt, zet een mens aan het denken. Diepzinnige teksten, maar ook zomaar een goed gesprek met een wildvreemde, zijn mooi. Naast de rust heerst er ook een vorm van vertrouwen, openheid en veiligheid en dat zijn ongrijpbare, maar heel belangrijke woorden om een goede sfeer te creeren.

Diensten waarin steeds weer gezongen werd door de broeders op eenzelfde monotone klank begonnen me wat te irriteren. Hoe komt dat nou? Ik denk dat het voor mij allemaal onbekend terrein, het is een hele andere manier van een dienst vieren dan in een PKNkerk. Maar, en misschien was dat nog wel vervelender: ik kon niet meezingen. Ik zing graag, maar hier was het niet te doen en misschien qua vrouwelijke klank ook niet gepast. Toch straalde zo'n dienst ook iets vredigs uit, dus neem ik dat mee, lopend terug door de kloostergang, in stilte.

De middagmaal was warm. Prima eten, maar weer die stilte. Durf ik niet tot rust te komen? Wil ik me zelf zo graag horen? Ik weet het niet. Ik voel het eten als een sociaal gebeuren, in gesprek gaan met mensen die je niet zo goed kent, ik wil graag die deuren openen. Misschien ben ik wel te aards en kan ik het hemelse gewoon niet toelaten?

Zaterdagmiddag was er een film ('Shadowlands')over een bijzondere vriendschap, die uiteindelijk in liefde uitmondde. Prachtige gevoelige film, waarbij iemand vanuit zijn onhandigheid toch de liefde liet overwinnen, ondanks dat dit leven van die geliefde eindig was. Een film, waarbij ik af en toe niet keek, om te zorgen dat hij niet te veel binnenkwam en me te veel zou ontroeren. "Het verdriet is een onderdeel van het geluk" is een zin die steeds weer in mijn gedachte langskomt. Ik snap het niet goed. Ik weet wel dat als je ellende hebt meegemaakt, dat je daarna meer geniet van de mooie dingen, het verzacht de pijn, maar is dat altijd zo? Als iemand zijn eigen kind verliest? Is dat deel dan een onderdeel van geluk? Dat iets intenser wordt, begrijp ik wel. Dat zie je ook als er een ziekte ontstaat bij een dierbare. Maar dat dit verdriet een onderdeel is van geluk? Dat lijkt niet altijd te kunnen? Of zie ik het niet? Moet ik nog heel veel leren?

De diensten gaan intussen door en ik probeer - buiten de vroege diensten - alle diensten van de dag te volgen. De communie in een besloten kring is dan een mooi voorbeeld van iets dat je echt samen doet. Je hoort erbij. Zij horen erbij, maar ik hoor er ook mij. Ik mag erbij horen. Ik ben onderdeel van die viering. Goed opletten hoe anderen zich bewegen en wanneer de hosti wordt gegeten. Een slok wijn stroomt door je lichaam alszijnde dat God bij je is.

Tussen de middag heb ik samen met een van de andere gasten heerlijk buiten gelopen. Eindelijk de buitenlucht in, bewegen, iets doen en in ieder geval pratend contact zoeken. We hebben fijn gepraat over haar zorgelijke gezinssituatie.

Is dit wat God heeft bedoeld? Er komt rust en daardoor is er meer ruimte om te praten.

's Avonds na de maaltijd is er een complete, de laatste dienst.

Na die dienst kwam een van de oudere broeders iets vertellen en wij mochten vragen stellen. Achteraf gezien was dit voor mij een van de hoogtepunten. Wat kon deze man zijn verhaal prachtig vertellen. Helemaal niet hoogdravend, maar gewoon puur zoals hij het zag en beleefde. Mooi hoe het huwelijk tussen twee mensen vergeleken werd met een broeder die het huwelijk aangaat met de kerk. Onbegrijpelijk, maar daardoor meer een plekje te geven. Waarom kiezen jonge mannen in deze tijd om bij een klooster aan te sluiten? Wat beweegt hen? Hoe denken ze over 10 jaar? Hoe wereldvreemd ben je dan? Als vrouw in deze wereld, waarin je allemaal idealen hebt, die je wilt bereiken, waarin je wilt studeren, werk zoeken, een gezin stichten en waarin je merkt dat dit allemaal zo vreselijk veel voldoening geeft, begrijp ik deze mensen hier helemaal niet. Ben ik te nuchter? Geloof ik niet goed genoeg in God? Kan ik eerst voor God kiezen en vervolgens voor mijn gezin? Kan ik alles achter me laten en Jezus volgen? Ik kan dat helemaal niet.

De twijfel slaat toe, de bewondering neemt toe voor broeder Christian. Een man die in de wereld is begonnen als priester en nu zijn leven in het klooster afmaakt. Ik kan het niet!

Ook de zondag is geen vroegertje, hoewel, om half 8 aan de ontbijttafel, gewassen en aangekleed is voor een weekend toch erg vroeg. Na de afwas in gesprek met een van de gasten. Een open vrouw, wiensd leven ook niet altijd rozegeur en maneschijn is geweest, maar er wel een goed leven van heeft gemaakt. Wat knap! Ben ik wel tevreden genoeg? Ik heb het hartstikke goed op dit moment. Ben ik wel dankbaar genoeg?

De dienst daarna was er een die weer een dienst was van de broeders, ik voelde me een van de gasten, een buitenstaander. Het is mooi en gastvrij dat ik erbij mag zijn, maar ik maak er geen deel van uit. Dat is jammer. Daardoor raakt het je minder of soms helemaal niet. Het lijkt zelfs even een andere God, maar goed, dat kan natuurlijk niet. We geloven immers in dezelfde God.

Is God modern? Wil God dat we zo leven als de broeders? Heeft God het leven zo bedoeld? Ik geloof het niet.

Het ochtendprogramma werd gevuld met een wandeling buiten. Bijzonder als je eerst je eigen gedachte op de loop laat tijdens het luisteren naar de buitengeluiden.

Lopend langs de muur van het klooster rollen er gedachten door je hoofd. Door de muur denk ik aan de lagere school. Het soppige gras beweegt onder mijn schoenen, een kikker springt weg. Een gesprek met een leverancier van school komt binnen. Bloemen links en rechts van de weg. Ik denk aan de oudste zoon, die de lerarenopleiding biologie doet. Steentjes schieten af en toe in mijn sandaal. Wat is het heerlijk buiten! We kijken over de muur naar het kerkhof. Hoe zou het met mama zijn? Er volgen bordjes met ven/bos. We beginnen te praten over vriendschappen. Vriendschappen zijn toch bijzondere verbintenissen. Echte vrienden zijn er niet zo veel. Zijn de mensen, met wie je nu in het klooster zit ook vrienden? Nee, ze kunnen het wel worden. Voor mij zijn ze dat (nog) niet. Echte vrienden zijn langdurige relaties, bij wie je met vreugde en verdriet terecht kunt. Soms kunnen collega's ook vrienden worden, dat is weleens lastig.

De eucharistieviering is een wat vollere kerk. Bladerend door de liturgie denk ik "YES, eindelijk wat bekende liederen". Een hoog Latijngehalte, veel rook en toch nog veel onbekende liederen maakte deze dienst eigenlijk wat tegenvallend. Het lijkt wel of ik boven op het balkon sta en van een afstandje mee mag kijken. I.p.v. meebeleven, meevieren en meezingen.

Een warme maaltijd maakte het lijf weer gelukkig en voldaan bracht ik mijn tas naar de auto. Een laatste samenkomst in de zaal op de tweede verdieping. Terugkoppeling van de vriendschap, maar ook een terugkoppeling van het weekend. Wat heeft het me opgeleverd, wat was goed, wat heeft me geirriteerd, wat was bijzonder?

Eigenlijk heb ik dat hierboven in gedachtes al beschreven. Het was een ervaring, die me niet meer kan worden afgenomen.

Bij het afscheid merkte ik dat er een aantal mensen waren, tot wie ik dichterbij ben gekomen. Naast de rust was dat misschien wel het mooiste wat een mens op dat moment kan bereiken. Is dichterbij mensen ook dichterbij God? Wie weet krijgt dit ooit nog een vervolg, als ik zelf wat verder ben.

In ieder geval was ik blij dat ik weer thuis was, met beide benen op de grond, tussen man en kinderen, een huis waar ik me veilig voel. Een huis waar ik weer in mijn eigen rol kan meedoen.

Inspannen en ontspannen

Na inspannen is het goed om te ontspannen. Inspanning kost aanspanning van de spieren, kan spanning in je hoofd opleveren en kan ook spannend zijn of alles wel goed gaat. Ontspannen is het loslaten van al die spanning, spannende momenten, gespannenheid. Dat loslaten begint met een stuk accepteren dat die spanning er is.

In het onderwijs hebben we altijd te maken met pieken. Zo'n piek heb je rond december, een projectweek, maar ook aan het eind van een schooljaar zoals nu. Dat is lastig, want er moeten nu eenmaal een aantal dingen gebeuren. Die rapporten moeten af. Die bestelling moet worden gedaan. Dat gesprek met ouders kun je niet laten schieten. En zo zijn er nog wel wat zaken die moeten.

Het is dan belangrijk om ook tussendoor, tussen spanning, tussen spannende momenten en tussen die enorme inspanning jezelf even rust te gunnen. Even een blokje om met de hond, een bezoekje aan de sportschool, een uitje met een vriendin of gewoon een avondje bankhangen. Dan kun je namelijk weer opladen voor een nieuwe dag.

Voelt u zich aan het einde van een jaar ook vaak zo moe? De spanningsboog wordt korter, het lontje is soms al kort en dan moet dat ook nog.

Na het accepteren en loslaten komt ook nog een stukje relativeren. Jouw gezondheid en jouw familie is veel belangrijker dan je werk. Zet het werk even aan de kant en geniet eens van gewone dingen. Wordt je bewust van je eigen ademhaling. Geniet van het zonnetje, de natuur, de vogels en ga zo maar door. Doe iets voor jezelf.

Zo moest ik vanmiddag naar de tandarts en was ik daardoor op tijd terug. Even lekker winkelen in het winkelcentrum in de buurt, gewoon omdat ik daar even zin in had. Dat uurtje was even voor mij en dat is dan zo heerlijk.

De computer op tijd uit en een gesprek met de kinderen. Hoe zijn de toetsen gegaan? Wat heb je morgen? Ga je nog werken vanavond. Allemaal dingen die belangrijker zijn dan het schoolplan dat ook nog afmoest en de jaargids die nog gecheckt moet worden. Hoewel, dat moet ook. Maar morgen is er weer een dag om ook daarin de inspanning en de ontspanning goed te verdelen. Beter voor de gezondheid, beter voor jezelf, beter voor jouw omgeving en uiteindelijk beter voor jouw werk. En nu nog proberen om hier daadwerkelijk aan toe te geven. Soms wint de gedrevenheid, soms wint het bankhangen.

Ook dit schrijven is voor mij een vorm van ontspanning. Heerlijk even mijn gedachte laten gaan. Diep inademen, rustig uitademen. Genieten en glimlachen.

Kwetsbaarheid

Het leven van mensen is kwetsbaar. Dat begint al bij de geboorte van een kind. Of eigenlijk bij het ontstaan van de vrucht. De eerste cellen. Het is spannend en er kan zoveel misgaan. Maar gelukkig gaat het ook vaak goed. Hoe groter kinderen worden, hoe sterker ze zijn. Toch liggen er ook daarna veel positieve en negatieve gebeurtenissen te wachten.

Eten, bewegen, groeien en genieten. Zo willen we dat de kinderen die wij op de wereld zetten zich verder ontwikkelen. We zien graag vrolijkheid en enthousiasme terug. We zien graag dat onze kinderen verder leren, een sport beoefenen, een muziekinstrument bespelen en verder ontplooien tot gelukkige mensen.

Toch is het leven iets kostbaars. Het gaat soms ook een andere kant op, dan wij graag zouden willen zien. Vaak maakt ons dat sterker en kunnen we des te meer genieten van de dingen die goed gaan.

Terugkijkend naar de cellen, zien we dat die zich weleens anders ontwikkelen. Slechte cellen heten kanker. Als er dan een kind ziek wordt in de directe omgeving op school is dat moeilijk te verteren. Een kind met een levensbedreigende ziekte. Natuurlijk kan het genezen. Natuurlijk houd je de hoop dat het goed komt. Tegelijkertijd zit je er middenin, samen met de ouders en de school. Meeleven en meebeleven en toch het hoofd overeind houden. Je ziet een klein kind vechten tegen die cellen. Je ziet de ouders meevechten tegen de ziekte, voor het leven.

Wanneer dan ook in de directe familie een vorm van kanker wordt geconstateerd lijkt het allemaal even stil te staan. Zorg om mijn ouders. De een kan eigenlijk niet zonder de ander. Dus als de een geopereerd moet worden, moet ook naar de ander omgezien worden. Als kinderen van deze kwetsbare mensen staan we hen bij. Oude cellen, maar toch niet allemaal meer gezond.

Het leven is kwetsbaar, die cellen kun wat anders doen. Het leven is ook heel mooi. Het gaat voorbij. Je kunt terugkijken op mooie dingen en bijzondere herinneringen. Er zijn momenten waar je van kunt genieten. Neem nu zo'n prachtige zonnige dag als vandaag. Luister naar al die jonge koolmezen, die net hun ouderlijke nestjes hebben verlaten, het gekwetter klinkt als muziek in de oren. Het geeft kleur aan het leven.

Moeilijke momenten en afscheid horen bij het leven. Kennismaken in een nieuwe omgeving en met nieuw leven hoort ook bij het leven. God heeft ons de kracht gegeven om hiermee te leren leven. Hij helpt ons en woont in onze harten. Hij zorgt dat de bagage die je meekrijgt, te dragen is. Hij zorgt dat er weer andere mensen in je leven komen, die jou helpen dragen met de bagage. Hij geeft zin aan ons leven. Levensadem, levensvreugde, levensmoeheid, het eeuwige leven, het zijn allemaal onderdelen van onze levensreis.

Onderweg zijn er rustmomenten. Je kunt bezinnen, je kunt ontspannen, je kunt even wat anders doen en je uitrusten en slapen. Daarna is het weer tijd om te genieten van alle goede dingen.

Kwetsbaarheid verandert dan in levensvreugde, de schoonheid van het leven dat wij hier op aarde mogen leiden. Help elkaar. Steun de ander. Houd van jezelf. Geniet. In goede en slechte dagen. Leef! Laten we er wat moois van maken, begin vandaag!

Tweet(y)

Als kind vond ik de filmpjes van Tweety altijd erg leuk. Het slimme vogeltje was de grote kat vaak te slim af.
Tegenwoordig zie ik Tweety niet meer zo vaak, dat heeft te maken met mijn leeftijd en die van onze kinderen, maar het komt ook niet zo vaak meer op TV. Handig als je dan toch zo een plaatje kunt vinden via Google. Wellicht zal Tweety ook via YouTube wel terug te vinden zijn. Ik heb het eerlijk gezegd nog nooit geprobeerd.
Pratend over de computer kom je dan ook automatisch bij alle andere digitale snufjes en mogelijkheden.
Geen Tweety meer, wel Tweets. Een Twitteraccount is de gewoonste zaak van de wereld. Menig computerminded persoon heeft er een en er komen er dagelijks velen bij. Discussies met bekende en onbekende personen vliegen door de lucht. Berichtjes waar je bent of wat je doet wordt bij een ander naar binnen gegooid. Bedrijven gebruiken het als reclame, personen vinden het gewoon leuk om op die manier met elkaar te communiceren.
Maar wat is het verschil tussen Tweety uit het tekenfilmpje en de Tweets die via allerlei Twitteraccount binnenvliegen?
Tweety heeft iets schattigs, iets vrolijks, een ontspannen verhaal, grappig, beetje humor, misschien meer voor kinderen, al is het als volwassenen vaak ook nog leuk om even zo'n tekenfilmpje tot je te nemen. Het is eenzijdige communicatie. Het beeld komt bij de ontvanger en je kunt er verder niet op reageren. Passief.
Tweets zijn interactief. Als de een iets oppert, reageert de volgende en een derde kan zich er ook weer in mengen. Tweets zijn net als msn of sms-jes meer een vorm van conversatie. Praten met elkaar. Discussieren. Elkaar prikkelen tot een reactie. Mededelingen doen. Het kan alle kanten op. Maar Tweets zijn ook vluchtiger. Je twittert even tussendoor iets en je reageert even op een ander. Het filmpje van Tweety kun je rustig een poosje gaan zitten bekijken. Het zijn meestal verhaaltjes en je geniet ervan.

Zijn er ook overeenkomsten? Tweety vliegt door de lucht, de tweets uiteindelijk ook. Geschikt voor degene die ernaar kijkt. Leuk en vol humor. Leuk voor diegenen die er naar kijken.
Waarom eigenlijk deze vergelijking? Om te laten zien hoe hard de wereld en al zijn technische en digitale snufjes zich heeft ontwikkeld en nog steeds verandert. Tegelijkertijd om te laten zien hoe wij als mensen daarin worden meegenomen, de een meer als de ander.
Is het een beter als het ander? Voor de tijd waarin het is gemaakt niet. Tweety was voor die tijd geweldig naast alle andere leuke tekenfilmpjes en verhaaltjes. Neem Donald Duck, Calimero, Mickey Mouse, maar ook de fabeltjeskrant, Ti Ta Tovenaar en Pipo de Clown. Sommige kinderverhalen hadden ook een achterliggende gedachte waar je als volwassene ook van kon genieten.
Tweets van een Twitteraccount hebben op dit moment ook z'n waarde naast alle andere digitale middelen, die wij kunnen benaderen. Het is de tijdgeest. Net zoals hyves, facebook, LinkedIn en noem maar op. Het wordt echter niet bewaard. Het zet mensen wel aan het denken.
Misschien kunnen we stripboeken en ook de verhalen van Tweety toch nog eens op een e-reader terugvinden. Wellicht verschijnt er nog eens een boek over een Twitterdiscussie. Door de computers kan er immers veel worden bewaard. We kunnen ons afvragen hoeveel waarde Tweety en Tweets hebben. Feit blijft dat we kunnen genietn van wat er is, van wat er kan en van hetgeen jij wilt zien en gebruiken. Dus geniet van alle mogelijkheden. Leve het digitale tijdperk!