Warmte

Als de temperatuur dusdanig stijgt, dat je van ellende je armen omhoog houdt om maar niet te plakken, moet je ook van de kinderen op school niet veel verwachten. Toch moeten die verplichte schooluren gemaakt worden. Wat ga je doen op dagen die lijken op een hittegolf? Hoe kun je kinderen nog motiveren iets te doen, als de mussen van het dak vallen? Wat is nog nuttig en zinnig op een dag dat ventileren niet meer helpt?

Er zijn altijd wel dingen te bedenken, maar dat kost wat improvisatie en creativiteit:

- Watertafel met natuurkundeproefjes zoals drijven en zinken.

- Kinderen laten bijhouden hoeveel water ze drinken per dag/per week.

- Naar buiten gaan en een tekenles over de zomer houden.

- Op de computer de lesbrief van de Zomer(Kennisnet) laten maken.

- Een bovenbouw limonade laten maken, schenken en ronddelen voor de hele school en laten berekenen hoeveel limonade er nodig is en hoeveel water.

- IJs maken met de klas(met hulp van wat moeders/vaders).

- Een quiz laten bedenken door 4 groepen.

En zo zijn er nog legio voorbeelden. Toch is niet iedere leerkracht handig en creatief en niet elke klas meegaand of flexibel genoeg om de regelmaat te doorbreken.

Dan is het een kwestie van rustig blijven ademhalen, veel drinken en geduldig wachten tot het weer kwart over drie is. Daarna douchen en gestrekt.

Drie mama's.

Er komen heel wat vriendjes en vriendinnetjes over de vloer. Helemaal geen probleem, juist gezelig. Zo kom je ook aan de praat met wat hen bezig houdt.

Laatst kwam Noor(12) met een klasgenoot thuis. Uit belangstelling vraag je of hij broertjes en zusjes heeft. Een tweelingbroertje-zusje. Toen we op het onderwerp ouders terecht kwamen, vertelde hij over drie mama's. Huh? was mijn eerste reactie. Maar dee knul kon dat haarfijn uitleggen. Zijn moeder had een relatie gehad met een vrouw, waarbij hij en de jongere broer en zus geboren zijn vanuit een zaaddonor. Nu deze relatie is stukgelopen, woont hij bij zijn biologische moeder en gaat hij een keer in de twee weken naar zijn gescheiden moeder. Maar de biologische moeder heeft een nieuwe relatie. Moeder nummer 3.

Om het verhaal nu helemaal compleet te maken, vertelt hij doodleuk, dat hij na een bepaalde leeftijd zijn biologische vader wil leren kennen. Welk weekend zou hij dan daar heen moeten? Wat als de relatie van moeder weer uitgaat? Of als de gescheiden moeder weer een nieuwe realtie krijgt? Dan wordt de familie wel erg groot.

Toch was deze jongen er gewoon mee opgegroeid en voor hem was dit allemaal heel normaal. Ik moest er toch even aan wennen...

Overhoren

Met wat grotere kinderen in huis loop je het risico dat je gevraagd wordt om te overhoren. Nou vind ik dat persoonlijk altijd een erg gezellig moment. Bij het overhoren komen negen van de tien keer de talen(Frans, Duits en Engels) om de hoek kijken, waar ik zelf ook niet zo goed in ben. Zo steek ik er zelf ook nog wat van op. Zodra ze iets niet weten, komt het strenge vingertje van hun moeder en moeten ze het woord opschrijven. Drie keer woorden herhalen die ze niet weten en achteraan beginnen. Tot zover prima.

De oudste had, net als zijn moeder, veel moeite met Engels. In de brugklas scoorde hij al ver onder de 5, maar omdat men toen niet lager gaf, kreeg hij toch nog een 5 op zijn rapport. Vele jaren en overhoringen later heeft hij zijn eindexamen HAVO gehaald. Verbazing alom, maar de grootste verrassing kwam toch met met het eindcijfer van Engels: 7. Zou regelmatig overhoren, planningen laten maken e.d. dan toch baat hebben?

Inspectiebezoek

Vandaag kwam de inspecteur op bezoek, omdat de school toch al twee keer onder een verwacht niveau is uitgekomen. Vandaag zouden de resultaten weer besproken worden.
Menig collega wordt nerveus van zo'n inspectiebezoek. Ach waarom? Het zijn gewone mensen. Houd alles bespreekbaar. Luister naar zijn besprekingen, ontvang de pluimen en bekijk kritisch welke verbetrpunten er zijn. Niets aan de hand.
Open sfeer is goed. Maar zoiets komt niet in een inspectierapport. Dat leesplezier geen doelstelling is, ben ik niet met hem eens. Het is geen doel, dat je makkelijk kunt meten, maar het is wel een doel. Dat kinderen en collega's zich veilig voelen op deze school is in mijn ogen erg belangrijk. Zit je lekker in vel, dan komt het leren wel. Dit is niet de mening van een inspecteur, die een school toch afrekent op zijn resultaten. Als er dan misschien een foute berekening is gemaakt bij de resulaten in 2008, dan knijp je wel in je handjes. Want een aantekening bij de school op het internet wil niemand.
Het mooiste van de hele middag is een opmerking over een andere school, die goed scoort. Een leerkracht van die school had als reden opgegeven: "Omdat het onze school is!" en zo voel ik dit zelf ook over de school waar ik nu werk. Het is een team. We gaan ervoor. Er gebeuren hele goede dingen. Er zijn goede ontwikkelingen gaande.
Toch jammer, dat je dan door inkrimping je werk ergens anders voort moet zetten... Dan is het niet meer 'mijn' school.

Afscheid

Werken bij een school betekent vertrouwen hebben in elkaar, samenwerken, er samen met je collega's er iets van maken, als een team zijn, etc. etc. Als je dan een aantal jaren met veel plezier op een school werkt, dan is de klap des te harder om toch te besluiten dat je ergens anders wilt gaan werken. Niet vanwege de leuke collega's, niet vanwege deze plezierige school, niet vanwege die gezellige kinderen, niet vanwege het contact met ouders. Nee, gewoon puur vanwege de inkrimping van het IBwerk binnen die fijne school, waar ik met zoveel plezier werk. Net afgestudeerd als IB-er en daar steeds meer van onder de knie te krijgen heeft mij doen besluiten om na de inkrimping van dit IB(=intern begeleiding)werk, te solliciteren. Tja, dat valt niet mee. Je scheurt je los van een fijne warme 'familie' en stort je weer in een stukje onzekerheid, alleen maar om dit werk te doen.

Ach, het gaat natuurlijk niet alleen om nu, maar ook om de toekomst. Als ik het niet doe, is de studie straks niets meer waard, als ik daarin niet echt de ervaring kan krijgen, die dit werk vraagt. Als ik terug kan, ga ik zo terug. Maar ja, geef het een kans, misschien valt het mee.

Schoolreisje

Maanden van te voren wordt het schoolreisje tot in de puntjes voorbereid. Weken van te voren worden de nieuwsbrieven met alle informatie meegegeven en de laatste schoolshirts verkocht.

Ik heb een aantal weken daarvoor nog een overleg met de groepsleerkracht, een ambulant begeleider en de moeder van een kind uit groep 5. Deze jongen heeft diplegie (=verlamming aan beide kanten van het lichaam, bijvoorbeeld aan beide benen, zoals dit kind). In overleg met moeder gaan we proberen of hij toch meekan met schoolreis. Ik zal zorgdragen voor hem tijdens de schoolreis, want ik ga als IB-er/ADVleerkracht van deze groep mee met groep 5. In eerste instantie lukt het niet. De dag is te lang en hij gaat toch maar niet mee. Dan dient zich een andere moeder aan, die hem tussen de middag wel wil ophalen, zij werkt daar toch in de buurt. Fantastisch! Dan te bedenken dat deze bereidwillige moeder zelf in een rolstoel zit! Nadat dit bijna rond is, zegt de vader van de jongen, dat hij natuurlijk ook iets eerder vrij kan nemen van zijn werk en hem graag zelf op komt halen.

Rolstoel en jongen gaan mee met de heenreis. In de buurt blijvend en hem in de gaten houdend, zie ik een stralend gezicht van een jongen die met volle teugen geniet van zijn eigen mogelijkheden. Als hij in de lucht wil fietsen, heb ik even mijn bedenkingen, maar hij niet! Het gaat dan wel niet zo snel, maar hij komt er wel. Heel makkelijk springt hij zelf in de rolstoel en rolt hem verder. In een draaiton. Op een bootje met de meester. Midgetgolven met een groepje kinderen. Hij heeft een gouden morgen! Om half 1 zeg ik hem, dat we naar de uitgang moeten. Zijn vader zal daar op hem wachten.

"He, moeten we nu al weg?" "Ja, maar jij hebt wel mooi dit stukje kunnen meedoen! Leuk he?"

Weer wordt de vraag beantwoord met een vrolijk snoetje. Wachtend op zijn vader praten we nog even na. Hoeveel moet je al leren in zo'n situatie op deze leeftijd? Geweldig om te zien, hoe hij hier mee omgaat. Het doet mij denken aan mijn oudste broer, die als kind van 5 kinderverlamming kreeg en natuurlijk ook allerlei aanpassingen tegenkwam. Aangezien hij 13 jaar ouder was dan dat ik ben, heb ik zijn beginjaren nooit meegemaakt.

Zijn vader pikt hem op. We bespreken deze geweldige dag en dan zwaai ik hem uit.

's Middags was een relaxte middag. De dag was geslaagd. Mede doordat iedereen op zijn manier mee kon doen. Is dit al een beetje passend onderwijs? Wat het ook is, het gezicht van zo'n blij kind is het dubbel en dwars waard!

Traktatie

Bijna elke dag zijn er kinderen, die hun verjaardag vieren op school. Dat is altijd feest. Een feestmuts voor de kleintjes. Een prachtige kaart, die door alle juffen en meesters ludiek ingevuld wordt. De feestganger trakteert. Die traktatie is iets waar we voor mooie verrassingen komen te zien. Van een keurige, misschien niet erg orgineel, maar wel lekker Merci-chocolaatje("juf, je mag er twee!") tot eierdopje gevuld met chocolade-eitjes. Van een sierlijk verpakte koek tot een bekertje met een capuccinozakje, theezakje of cup a soup. Allemaal prima. Het meest gevaarlijke zijn de stukken cake op een schaal. Hoeveel handjes hebben hier al aan gezeten? Je ziet soms al stukjes die eraf zijn en de cake wat verward op de schaal liggen. Overal kruimels, ook rondom die kleine mondjes. Een slechte kwaliteit of de cake heeft al wat te verduren gehad. Laten we dan maar niet verder vertellen, dat de cakeschaal soms per ongeluk schuin wordt gehouden, de cake over de grond slingert en alles weer "netjes" wordt teruggelegd. Of laatst ging zelfs ook de hele glazen schaal tegen de vlakte en daar kon de schaal niet goed tegen. Een snel bezoek aan de Plus en een bord uit de keuken gaf toen de oplossing voor deze kleuters. Nee, geef me dan toch maar dat afgezaagde ingepakte Merci-chocolaatje.

De dood van een kind

De dood komt altijd onverwacht. Ook al is er iemand ziek en weet je dat dit niet lang meer gaat duren. De dood van een kind is daarom des te schrijnender. Een kind uit groep 8. Al langere tijd ziek. Hersentumor. Een broertje van een meisje, die in dezelfde klas heeft gezeten als Daan. Hoe oneerlijk. Waarom? Waarom dit kind, bij deze geweldige ouders? Dit is niet te begrijpen.

Ik hoop dat God de ouders en de grote zus die kracht geeft, die ze nodig hebben om verder te gaan.

Het leven is kwetsbaar en daarom zo bijzonder.

Het is goed om hier vandaag weer even heel bewust bij stil te staan.

Een nieuwe baan

Wanneer je op je werk te horen krijgt, dat alles goed gaat. Daarnaast heb je een IB studie gedaan. Je wilt verder als IB-er op de school, waar je het vreselijk goed naar je zin hebt. En dan hoor je dat daar geen of heel weinig plek voor is binnen de school, dan sta je even met een mond vol tanden. Een moment van bezinning kondigt zich aan. Wat moet je doen?

Enerzijds is deze werkplek heerlijk, prettige collega's, goede sfeer, je kunt iets betekenen voor deze school, je kunt goed samen werken met het MT, fijne collega IB-er, etc. etc.

Anderzijds moet je nu terug naar af, weer veel voor de groep, weinig IBwerk, waardoor je dus niet verder kunt groeien, waardoor je dus geen ervaring op doet en wellicht in de toekomst ook nadelen ondervindt, omdat je met de studie niets meer hebt gedaan. Daarnaast vind ik het IBwerk ontzettend leuk en wil ik verder.

Wat doe je???

Een dag nadenken leverde mij het volgende op: Ik ga liever helemaal de groep doen(i.p.v. een klein beetje IB-er zijn en de verantwoording voor een groep en uiteindelijk 3 mensen voor die groep), maar sollicteer naar een andere school als IB-er. Directeur toont begrip en baalt van de situatie. Maar komt 's middags met een interne vacature binnen dezelfde vereniging.

Ik solliciteer, de directeur als referentie. De uitnodiging komt niet geheel onverwachts en ineens heb ik een andere baan. 2 weken tijd verstreken. Verrast en met een dubbel gevoel resten er nog 4 weken tot de zomervakantie. Dan begint er een nieuwe uitdaging. Spannend en leuk!

Meester- en juffendag

Meester- en juffendag vieren is altijd feest. Iedereen komt verkleed op school, het is gezellig, er worden spelletjes gedaan en zelfs de meest drukke kinderen veranderen door de andere sfeer en niet te veel aandacht.
Nu hadden enkele collega's bedacht, dat de juffen en die ene meester ook verkleed op school zouden komen. Zelf was ik niet in de gelegenheid om mee te gaan iets uit te zoeken, dus gaf ik hen het mandaat om iets voor ons vijven uit te kiezen. Niet wetend, dat dit natuurlijk ook iets heel geks zou kunnen zijn...
's Morgens tijdens het omkleden was het al dikke lol en flink zweten in de warme kippenpakken en het hanenpak. Al kakelend en tokkend gingen we met z'n vijven pleinwacht lopen. Een vogeltjesdans maakte er een gezellige sfeer van. Natuurlijk was men verbaasd en werd er lachend. Durf maar eens de hele dag voor gek te lopen in een kippenpak!
Zingend en feestend zijn er verwennerijtjes uitgedeeld en was er een ochtend vol spelplezier. 's Middags plonsde iedereen in een spetterend zwembad. Alle blije en vrolijke kinderen. Een tienjongetje zei: "Dit was de leukste juffendag die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt." Prachtig! Tja, wat wil je dan nog meer?

MRvergadering

Als groepsleerkracht heb ik o.a. de taak van het MRlidmaatschap. Leuk om je wat te verdiepen in achtergronden. Interessant om mee te denken over het beleid. Goed om voor het personeel te kunnen opkomen als er iets is. Daarnaast ben ik de secretaris en maak ik de agenda op, wat ik nog leuk vind om te doen ook.

Toch zijn er af en toe van die vergaderingen, waarbij ik denk "Waar hebben we het over?" en "Wat een geneuzel." Zo hebben we bij ons op school twee keer per jaar de commissies (ouderraad, verdeeld over twee commissies en een financiële commissie) erbij zitten. Allemaal heel goed, prima om contact te houden en elkaar te spreken over bijzonderheden en knelpunten. Maar als je dan bedenkt dat het ook kan gaan om wel of geen limonade en een snoepje bij een activiteit, of het besteden van het Sinterklaascadeautje met 50 eurocent meer of minder, dan heb ik toch wel mijn bedenkingen. Dat hoort niet in een MRvergadering thuis. En dan is het best lastig om dat te doorbreken. Deze mensen van de commissies werken ook hard, willen ook worden gehoord, willen serieus genomen worden en noem maar op. Je kunt ze de mond eigenlijk niet snoeren. Nu heb ik, als secretaris die de agenda maakt, al geprobeerd om dit te beperken tot een kwartier per commissie, maar dan loopt het toch nog uit. Ik krijg wel kromme tenen van zo'n bijeenkomst. Zou dat nu niet anders kunnen?

Weekend

Elk weekend en ook in veel vakanties is het altijd een beetje afkicken. Zeker als je gewoon thuis blijft.
Eigenlijk moet je ontspannen, en dat doe ik ook wel, maar heel vaak zie je nog iets leuks om op school te gebruiken, lees je nog iets wat interessant is voor jouw school, krijg je nog een berichtje dat er nog iets op de website gezet moet worden (en ik vind dat dat meteen moet, want de website van de school moet actueel blijven, bovendien ben ik de webjuf), ontdek je nog iets op de website van de vakbond, moet er nog iets uitgewerkt worden in de vorm van verslag, overzicht of de agenda van een vergadering. Je blijft in beweging en dat houd je in vorm. Ik vind het leuk om dit tussendoor te doen. Verknocht aan de computer en het mailverkeer, genietend van bepaalde spelletjes op de computer, geinteresseerd in alles wat met het basisonderwijs en de intern begeleider te maken heeft, is dit een lekkere afwisseling. Dat heet geen werken meer, maar een lichte vorm van afkicken, want het werk helemaal loslaten doe je dan eigenlijk toch niet echt.

Teamuitje

Geldverspilling of een must? Ik denk zelf eerder aan het laatste, maar ja, hoe kun je dit onbevooroordeeld bekijken als je zelf onderdeel bent van zo'n teamuitje. Zo hadden we vandaag ook weer een. Na een werkdag(klein nadeel) eerst even samen wat drinken, wat eten en dan op weg naar de locatie. Met elkaar meerijdend op de fiets of met de auto, reden we richting het centrum van Waddinxveen. Daar aangekomen wandelden we rustig het winkelcentrum in en stopten voor een bakker. Toen we naar binnen mochten kregen we eerst even een lekkere kop thee of koffie met een overheerlijk pindarotsje. Mmmm, daar lust ik er nog wel een van.

De baas van de zaak leidde de boel in met een leuk verhaal over chocoladebonnen. Daarna gingen we zelf aan de slag. Lekker kliederen met marsepein en noten, een beetje alcohol door de marsepein kneden, leuke vormpjes en figuurtjes maken en vervolgens alles onderdompelen in de chocolade. De vingers lekker aflikkend. Zelfs de handen insmerend en toen een handje klap. Of even plagen bij de ander.

Een geweldige ontspannen sfeer. Lekker even wat anders doen met je collega's. Niet altijd werken en stressen, maar gewoon rustig praten met elkaar en lekker even gek doen. Moet kunnen en is absoluut geen overbodige luxe, maar een must voor elk team!

Lid van de vakbond

Als lid van de vakbond CNVO moet je af en toe bij interessante onderwerpen toch eens je gezicht laten zien. Zeker als het een initiatief is van zowel de vakbond als de LBIB(Landelijke Vereniging van IB-ers, waar ik ook lid van ben). Zo ging ik gisteren per auto, zonder TomTom en geheel onbekend in Utrecht naar het CNVkantoor aldaar. Na wat verkeerd rijden en wat informatieborden te hebben geraadpleegd ben ik na 5 kwartier wel op plaats van bestemming aangekomen. De middag betrof de uitleg en mogelijke investeringen die je zelf moet doen en daarnaast nog wat info over de Functiemix, dat wil zeggen, dat er van 2010 tot 2014 tot 40% van de leraren in een LBschaal terecht zal komen. Nou, dat is mooi. Je kunt jezelf wat opwaarderen, of via de functie IB of via het opwerken als groepsleerkracht.

Allemaal prachtig nieuws en goede initiatieven. Toch heb ik wel wat bedenkingen.

Als groepsleerkracht met speciale taken (op mijn akte van benoeming staat gewoon nog groepsleerkracht) ben ik deels IB-er, voor anderhalve dag. Deels ben ik groepsleerkracht, voor 1 dag. Nu is die hele middag erg nuttig qua informatie, maar op mij geheel niet van toepassing.

Om een functie IB-er aan te vragen binnen een school of vereniging, en daarmee uiteindelijk ook in een hogere schaal terecht kan komen, moet je volledig IB-er zijn, want je kunt niet twee verschillende functies hebben op één school. Kortom, dit geldt dus niet voor mij, want ik heb een gecombineerde baan, waar je bovendien duizendpoot voor moet zijn, maar dat wordt blijkbaar niet gewaardeerd. Ik pies dus naast de pot van functie IB-er.

Om in aanmerking te komen voor een hogere salarisschaal voor leraren is de voorwaarde van 50% lesgeven ingesteld. Jammer, met anderhalve dag IB en één dag lesgevende taken, haal ik dat niet. Ik pies dus ook naast de pot van LBschalen.

Notabene heb ik net een Master opleiding achter de rug, dus best wat op zak en heel wat in mijn mars, maar ook dat wordt eigenlijk niet als zodanig gewaardeerd.

Dan zegt die vakbond doodleuk, dat als ik plezier in mijn werk heb, dat ik dit vooral zo moet houden.

Lieve mensen, daar gaat het niet om, want ik heb enorm veel plezier in mijn werk. Het gaat om het principe, dat een gecombineerde en vaak meer ingewikkelde baan als IB-er/groepsleerkracht blijkbaar niet gewaardeerd gaat worden. Wordt het al begrepen door de hogere dames en heren?

Intern Begeleider

Ook wel IB-er genoemd. Wat is dat eigenlijk? Wat doet die persoon allemaal? Loopt lekker los rond. Geen verantwoording voor een klas(soms wel gecombineerd). Het lijkt de ideale baan... Ik moet zeggen, dat ik het ook bijzonder werk vindt. Geen verantwoording voor de klas, maar wel voor een aantal groepen inclusief de leerkrachten. Je bent het aanspreekpunt voor leerkrachten, leerlingen en ouders, degenen die de zorgleerlingen in de gaten houdt, overleg heeft met verschillende interne en externe partijen, de regelaar van allerlei aanvragen, de zorgcoordinator in de school, de meedenker bij het management, kortom een hele gave baan in het basisonderwijs, waarbij je meer werkt vanuit de helikopterview. Je houdt meerdere dingen in de gaten. Je hebt je voelsprieten uitstaan. Je bent behulpzaam maar tegelijk ook sturend. Fantastisch werk, boeiend, maar om nu te zeggen, dat je "lekker losloopt", het is zwaar werk, waarbij je ook nog veel thuis doet(verslagen maken bijvoorbeeld). Dat geeft niet, je doet het met plezier. Leerkrachten realiseren zich vaak niet hoeveel werk er wordt verzet. Gelukkig directies meestal wel.

Lezen stopt nooit!

Lezen stopt nooit en iedereen kan leren lezen. Dat is heel goed verwoord van Dr. Kees Vernooy. Verschillende artikelen en boeken zijn voorbijgegaan van hem, maar ook van Jos Avontuur, Hanneke Wentink, Tom Braams, e.a. Geweldig hoe het hele leesproces zich heeft ontwikkeld. Ik heb dit meer en meer mogen ontdekken tijdens mijn eigen onderzoek naar de effectieve leesinstructie bij ons op school.
In het artikel wordt echter gesproken over de leeftijd van 5-8 jaar. Natuurlijk is dat een belangrijke leeftijd waar veel effectieve instructie gegeven moet worden. Voor groep 1 en 2 geldt zelfs een kwalitatief uur per dag! Maar ik denk dat het nog eerder moet beginnen, anders beginnen kinderen met een taal- en leeszwakke omgeving al met een achterstand. Voorlezen, samen lezen, boekjes pakken, reageren op verhalen, etc. begint al heel vroeg. Als kinderen heel klein zijn kun je ze al plezier laten beleven met kartonnen boekjes, knisperboekjes, badboekjes etc. Niet te vergeten dat je als ouder of als opvang het goede leesvoorbeeld kunt laten zien. Thuis een krant lezen stimuleert kinderen ook om eens in de krant te kijken. Zelf boeken lezen en daar iets over vertellen, levert het leesplezier op wat je de kinderen wilt meegeven.
Dat de deskundigheid van de leerkracht belangrijk is, staat boven kijf. Dat moet blijvend onderhouden worden. De ontwikkelingen gaan maar door. Heb je cursus A gedaan, dan ben je niet klaar en komt er weer een cursus B om de hoek kijken. Natuurlijk hoeft niet elke leerkracht alles te doen, maar vooral ook het samen werken, bij elkaar kijken en elkaar informeren wat je hebt meegekregen maakt je een team.
Ook de opmerking van de leesinstructie na groep 3 was bij ons op school alsof er bepaalde (meestal de zwakke) kinderen in een gat vielen. Een voortgezet technisch leesmethode geeft hier houvast aan de doorgaande lijn op het gebied van lezen, maar ook kwaliteitsminuten effectieve instructie is iets waar de leerkrachten bewust van moeten worden.
Individuele handelingsplannen zijn dan minder nodig, maar subgroepjes en groepshandelingsplannen. Zo trekken de kinderen zich aan elkaar op, is het veel gezelliger en voor de leerkracht veel beter te behappen.
En natuurlijk, zoals Vernooy ook zegt, voorkomen is altijd beter dan genezen. Daarom vroegtijdig beginnen op speelse wijze (zie ook Hanneke Wentink in Dyslexieprotocol, groep 1 en 2).

Vaste aanstelling

Een tijdelijke aanstelling heb je meestal het eerste jaar dat je werkt, en vaak ook het eerste jaar als je wisselt baan. Prima. Jij kunt makkelijk van je werkgever af en andersom, wat meestal vaker gebeurt.

Een vaste aanstelling krijg je dan vaak na een jaar als het goed bevalt of als de school genoeg tijden beschikbaar heeft om je te houden. Dat laatste gebeurde een nieuwe gave collega bij ons op school. Dat is wel triest als je die weer aan de kant moet zetten.

Nu denk je bij een vaste aanstelling aan een gespreid bedje. Niets is minder waar, al ben je wel iets zekerder van je baan.

De inhoud van de baan kan door inkrimping net zo goed veranderen. En dan voelt het toch alsof je als laatste weg moet. Terug bij af. Opnieuw opbouwen. Dat is niet leuk.

Toch moet zowel die beginnende leerkracht als diegene waarvan de inhoud verandert. het allemaal positief blijven bekijken. Je hebt ervaring. Je hebt papieren. Er zijn meer scholen in Nederland. Er is op een andere school ook wel weer een plek te vinden. Al voelt dit wel spannend. En het kost een berg energie!

Geef de moed nooit op! Er komt altijd wel weer iets anders op je pad. Er is altijd weer een nieuwe uitdaging.