Bevriezen

Na een mooi Convenant Leerkracht worden nu de onderwijssalarissen toch bevroren. Ook al wilde Plasterk zich deze week toch nog even hard maken, om hier een motie in te dienen; helaas, er wordt niet naar geluisterd. Ondanks die mooie beloften is de kans op bevriezen erg groot. Toch kan ik met het salaris niet zo heel erg ontevreden zijn. Zeker als onderwijs je passie is. Het blijft een prachtig vak.

Neemt niet weg, dat alle geruchten rond regelingen, handelingsplannen, groepsplannen, 1-zorgroute, dyslexieonderzoeken, hoogbegaafdheid, HGW en die hele papierwinkel erbij natuurlijk wel een kern van waarheid bevatten. Daarnaast moeten we niet vergeten, dat er in de afgelopen jaren al aardig wat is gerommeld in het onderwijs. Mijn loopbaan begon in 1985, het bewuste jaar van de HOSnota, waarbij de bestaande salarissen ook werden stilgezet, maar de beginnende salarissen - zoals die van mij - werden even wat lager ingeschaald. Maar zonder gekheid, ik heb geen klagen.

Wie straks wel recht hebben tot klagen zijn de leerlingen. Zij hebben er weliswaar niets mee, dat hun docent of groepsleerkracht iets minder of misschien iets meer(denk aan de LBfuncties) gaan verdienen. Zij zijn wel de dupe van bezuinigingen, wat betreft de algemene besturen(indirect heeft dit consequenties voor grotere klassen), inkrimping van tijd voor de IB-er, andere rol voor de AB-er, de geldstromen vanuit de indicaties van de clusters, de toename van allerlei regelingen, waarbij leerkrachten en docenten meer met een papierwinkel bezig zijn (waardoor werkdruk toeneemt) en noem maar op. Dat is echt jammer.

Passend Onderwijs ligt op dit moment misschien even in de ijskast, maar intussen beginnen de referentiekaders van taal en rekenen weer op te spelen en zal de bloeddruk van sommige leerkrachten toch gaan te stijgen. Daarnaast wordt er weer nagedacht over nascholing, hoe om te gaan met de jongens in het onderwijs, die toch weer een andere onderwijsbehoefte hebben.

Met dit warme weer moeten we ons vooral niet druk maken. Wij hebben immers werk, waar anderen hun baan moeten inleveren (denk ik even aan al die mensen in Oss, die bij de fabriek van Organon werken). Misschien moeten wij onze werkwijzen ook eens bevriezen, om te beginnen met al die regelingen, groepsplannen en handelingsplannen. Dan kunnen we ons weer gaan bezig houden met waar we voor zijn opgeleid: lesgeven.

Geld maakt niet gelukkig

Iedereen weet het: Geld maakt niet gelukkig, maar handig is het wel.

Per 1 augustus heb ik een andere baan binnen hetzelfde bestuur. Leuk, spannend en nieuw, en zeker verfrissend. Zo werk ik nog een dag op de ene school en drie dagen op de nieuwe school. Zover alles nog prima.
Eind augustus kom ik tot de ontdekking dat het salaris nog niet helemaal goed is geregeld. In totaal is er een dag uitbetaald en nu maakt geld niet gelukkig, maar is voor de broodnodige boodschappen, de hypotheek, wat kleren en de andere kosten die een huishouden met 6 personen met zich meebrengt, toch wel heel erg makkelijk.
De school waar ik nu drie dagen werk sprong meteen bij met een voorschot uit de schoolpot. Inmiddels heeft het bestuur voor een voorschot gezorgd dat in de richting van het eigenlijke salaris ligt. Voorschotje van de school meteen teruggestort.
Nu rest alleen nog het goede salarisstrookje. Het schijnt erg moeilijk te zijn als er op twee scholen gewerkt wordt. Nu maar hopen dat ze er aan het eind van september uitgekomen zijn. Tja, anders gaan we gewoon bij de directeuren op visite rond etenstijd... met 6 personen!

Tekort op school/scholen

Hoe vervelend is het als je het afgelopen jaar (met de teldatum van ruim anderhalf jaar geleden, 1 oktober 2007) nog ruim in je jasje zat, en het komende jaar (met de teldatum van ruim een half jaar geleden, 1 oktober 2008) zelfs een jasje moet uittrekken. Waar ligt het aan? De lumpsum draait ons de nek om, want een vast bedrag aan personeelskosten is onvoordelig met een gemiddeld wat ouder team. Twee rugzakleerlingen die verdwijnen, scheelt ook weer 13.000 euro. 16 leerlingen achteruit, scheelt ook weer een aanzienlijk bedrag. En de salariskosten zijn iets hoger geworden. Gevolg: Teruggang. Consequentie: Een leerkracht eruit. Een berg verdriet en ongenoegen achterlatend.
Kunnen wij als achterblijvend personeel of MR nog iets betekenen? Of moeten we lijdzaam toezien, dat de klassen weer groter worden. En dan te bedenken dat we ook richting passend onderwijs gaan. Dit wordt toch een beetje onpasselijk onderwijs. Bezuinigingen en klassenvergroting en dan ook nog verwachten dat ieder kind de onderwijsbehoefte krijgt die het nodig heeft.
Zou de politiek wakker worden of denken ze dat het weer mooi is gelukt met een bepaald budget? Wie gaat er met dit in zijn achterhoofd nog het onderwijs in?

Lumpsum

Het allerergste wat je kunt overkomen in het onderwijs is, dat je eruit moet. Deze keer treft het een jonge enthousiaste collega, net begonnen, leert ontzettend veel, past in het team, heeft humor, runt eventjes een klas van 28 leerlingen, is superhandig met de computer, kortom, die willen we helemaal niet kwijt!!!

Het geld is op, er is zelfs een tekort. De klassen worden volgend jaar weer groter. De zorgen niet minder. Hoe moet dat goed komen. Hoe heeft dit zover kunnen komen? Is dit de oorzaak van de lumpsum en is dit uiteindelijk toch een ordinaire bezuinigingsmaatregel? Of heeft iemand een grote fout gemaakt en moeten we dat bezuren? Het kan toch niet zo zijn, dat een school zoveel moet inleveren? En met de school van ons nog een aantal scholen van dit zelfde bestuur?

Of klopt er iets niet bij het nieuwe salariskantoor?

Help, we verzuipen, zou de OCNV iets kunnen betekenen voor ons?