De vlaggen wapperen in elke
straat, tassen bungelen aan het puntje. Veel scholieren hebben hun examen
afgerond. Ze kunnen opgelucht ademhalen. Onze dochter balanceert op het randje.
Haalt ze het wel of haalt ze het niet?
Eind
vorig schooljaar werden wij gebeld. Dochter zat in de bespreekmarge. Wat zouden wij als ouders ervan vinden? Enerzijds zou ze ervan leren om een jaar te doubleren. Anderzijds, dacht ik, zou ze lui worden, de motivatie zou dalen en ze zou
waarschijnlijk nog minder gaan doen. Wat nu?
De
school had het geval "dochter" besproken in de lerarenvergadering met als onderwerp "overgang". Men besloot haar door te laten gaan.
Onze
dochter is een nuchter type. Ze houdt van gezelligheid en kletst zowel bij haar
vriendinnen als achter in de klas. Het opletten in de les wordt hierdoor
enigszins verstoord. Menig leraar zou een dagje zonder dochter als rustig
ervaren. Niet dat ze vervelend is, maar dat gegiebel, u kunt zich er vast iets
bij voorstellen. Ze zat vaak boven aan haar bureau met voor zich een laptop en naast zich haar mobiele telefoon. Er lag vaak wel een leerboek open en soms schreef ze ook wat op een kladblok, maar of de tijd effectief benut werd, betwijfelde ik.
Het
profiel van onze dochter bevatte de minst vervelende vakken voor haar. Dochter wilde geen
talen, geen geschiedenis en aardrijkskunde en liever geen biologie. Er bleef
niet veel over dan een NT profiel met de moeilijkste wiskunde, natuurkunde,
scheikunde, economie en de verplichte vakken Engels en Nederlands. Met de strengere eisen voor het eindexamen zou het geen
sinecure worden.
Het
jaar kabbelde voort. Af en toe bereikte ons een telefoontje van school. Dochter
was niet verschenen bij de eerste twee uren, dochter was er niet bij eerste
uur, waar was dochter gisteren, etc. Dochter sliep heerlijk in haar hoogslaper en zette de wekker nog
weleens uit, als ze erg moe was. Dus... versliep ze zich voor de les. Ze moest dan weer wat extra uren inhalen, maar het leek haar niet echt onder de indruk te brengen. Niet alle
keren waren wij hiervan op de hoogte. Haar broers namen de telefoon met een
zichtbare nummerherkenning op met een zware stem en alleen de achternaam. Ze
konden makkelijk haar vader zijn.
Het is
goed om niet alles te weten, als het het hierom gaat.
De
gestolen examens in Rotterdam gooiden wat extra spanning bij de uitslag van het
examen. Noor werd gebeld op de 13de, en dat cijfer alleen al betekende niet
veel goeds. Een herexamen. Economie of natuurkunde.
Economie
was alweer geen optie, dus de minst slechte keuze bleef over. Het geluk van een
behulpzame mentor, die ook natuurkunde gaf, besloot haar een aantal dagen bij
te spijkeren. Noor ging trouw naar school. Ze werd ook geholpen door haar
broers. Met name de broer boven haar kon haar ook wat sturing toedienen en wat
handvatten bieden.
Op
woensdag 19 juni ging ze op hoop van zegen door naar de tweede ronde. Nieuwe
ronde, nieuwe kansen. Ze had een 4,3 gehaald en een 5,7 nodig. Dat was flink
wat meer. Op 26 juni kwam daar het verlossende telefoontje van haarzelf, terwijl ik zelf op
het werk was en in gedachte was over een extra jaar. Het zou niet zo erg zijn
met haar 16 jaar. Ze kan nog een jaar sterker en ouder en wellicht ook wat
wijzer worden.
Het
verlossende woord kwam. Dochter belde me op. Ik ben net gebeld en ik ben
geslaagd. Wat? Wat gaaf! En ik had een 7,4. He? Een 7,4? Hoe kan dat dan? Ja,
dat wist dochter ook niet.
Door
dolle heen, misschien wel meer dan dochter zelf, vertelde ik mijn collega's
wat dochter had gedaan: Geslaagd! Hoe is het mogelijk? De wonderen zijn de
wereld nog niet uit. Ze wist het zelf ook niet.
Versuft
en verbaasd zaten we 's avonds al meteen in het stadstheater om de uitreiking bij te wonen. Bijzonder moment. Fijn dat ze het gehaald had.
Meteen
realiseerden we ons, dat dit meteen een afsluiting is van een een periode. De
laatste was geslaagd voor een diploma van de middelbare school. Kleine kinderen
worden groot. En meiden misschien wel sneller dan knullen. Op weg naar een
nieuwe uitdaging.
Met recht en trots kon de vlag ook aan ons huis wapperen, aan het puntje een bungelende tas.

