Een ruime week voordat hier in het midden van Nederland de zomervakantie begint voor de basisscholen, is het gevoel van de laatste loodjes volop aanwezig. Het laatste stukje van een schooljaar dat netjes moet worden afgerond, voelt dan even het zwaarst.Het spreekwoord kan van twee dingen afstammen:
1. van de loodjes, de gewichten die de weegschaal in balans moeten brengen, waarbij de laatste gewichtjes de doorslag geven.
2. van de loden zetters die voor het drukwerk ergens ingelegd moesten worden, de laatste letters die de tekst compleet maken wegen dan het zwaarst.
Hoe het ook zij, de afronding van die laatste weken en dagen vallen zwaar. Er moeten nog rapporten worden gemaakt, bestellingen moeten de deur uit, er stappen leerlingen over, oudergesprekken worden gevoerd, een interne verhuizing moet worden geregeld, er komen nieuwe collega's bij, schoolgids en jaargids moeten af, planning voor het nieuwe schooljaar gemaakt, groepsverdeling en leerkrachtverdeling moet kloppend worden gemaakt, een klas moet worden opgesplitst, de schoonmaak moet goed geregeld worden, afspraken met alle gebruikers moeten worden nagekomen, de post moet worden weggewerkt, de bel moet beantwoord worden, een telefoontje wordt tussendoor afgehandeld, een klacht wordt besproken en zo kan ik nog wel even doorgaan. Allemaal zaken die kunnen worden opgelost.
Wanneer er dan naast al deze organisatorische zaken ineens een aantal emotionele zaken spelen, die mij diep van binnen raken, is de maat vol. De emmer stroomt over. Het zijn zaken die te maken hebben met ernstig zieke leerling, een ernstig ziek familielid en de vernedering van een goede vriendin. Het zijn zaken die je niet meer zakelijk kunt benaderen en waarbij er mensen gekwetst worden. Dat doet zeer, gewoon verrotte zeer. Je wordt dan even uit balans gebracht.
Die laatste loodjes zijn echt hele zware loodjes geworden en ik wil me even afsluiten voor dingen die eigenlijk niet meer zo belangrijk lijken. Gelukkig zijn er dan op dat moment mensen om me heen, die begrijpen dat het kaarsje heel even uit gaat. Die snappen dat ze er even voor je moeten zijn. Die weten dat je midden in de storm niet naar de golven moet staren, maar moet uitkijken naar de horizon.
Niet alleen de horizon, maar ook die mensen die me dan weer even datgene laten zien wat je nodigt hebt is dan zo bijzonder. Dat raakt je ook van binnen en herstelt het evenwicht. Je komt met de ervaring weer op twee benen.
Bedankt lieve man, kids, familie, vriendinnen, collega's, kinderen en ouders. Daar doen we het voor! Ineens voelen die loodjes toch weer wat lichter.
