Realiseren en relativeren

Soms zijn er momenten, dat je even achterover moet leunen. Je kunt dan een situatie even laten rusten en van een afstandje bekijken. Deze week waszo'n moment.

Met een begrafenis in de familie, een borstonderzoek, migraine met knallende hoofdpijn en flink spugen en vervolgens nog een rouwkaart op de deurmat vinden, staat het leven even stil. De tijd stopt. Je hebt tijd om na te denken. De wereld van jou staat even stil. Ineens zie je bepaalde dingen gebeuren en realiseer je de kwetsbaarheid van het leven. Ik realiseer me, dat het leven heel bijzonder is.
Realiseren dat je het goed hebt, gezond, man en kinderen, fijn werk en lieve mensen om je heen. Het geeft de burger moed en kracht. Het laat je zien wat echt belangrijk is.
Als het realiseren zijn werk heeft gedaan en nog steeds doet, komt het relativeren om de hoek kijken. Ineens wordt duidelijk dat sommige dingen helemaal niet zo erg zijn. Andere dingen komen vanzelf op de voorgrond. Het haasten valt weg. Je kunt alles uit je handen laten vallen, want morgen is er weer een dag. Het mooie, duurzame leven komt bovendrijven. Waarom druk maken om iets wat op het werk gebeurt? Waarom druk maken om een haastige automobilist? Waarom druk maken om een actualiteit? Tijd heelt alle wonden. Voor alles komt een oplossing. Soms hebben dingen tijd nodig.
Na deze week land je weer met beide benen op de grond, de tijd begint weer te lopen, het werk gaat door en wordt weer opgepakt, de macaroni is weer gekookt, kortom, het leven gaat verder. Toch is er iets veranderd. Ik heb iets geleerd, ik ben weer iets wijzer geworden. Nu toepassen in het leven.

Los + laten = loslaten

Loslaten is niet altijd en voor iedereen even makkelijk. Het werk loslaten, gebeurtenissen loslaten, je kind loslaten, het zijn ingrijpende zaken die je van binnen kunnen raken. Tenminste, bij mij wel.

Om met het werk te beginnen: Het is nog voorjaarsvakantie. Als verantwoordelijke voor een school valt het niet mee, om de school en alles wat er gebeurt los te laten. Het helpt mij vaak wel om de buitenlucht in te gaan, een stuk te wandelen of te fietsen, een ontspannen boek (niet onderwijsgerelateerd) te lezen (een literaire thriller bijvoorbeeld) en/of gewoon iets te doen voor jezelf met lieve mensen in de omgeving (een uitstapje met mijn lieve eega, een lunch met vriendinnen, een voetmassage, een vrolijk bezoekje bij ouders o.i.d.).
Toch laten de gebeurtenissen en de zorgen van de school me niet geheel los. Wanneer je weer rustig zit, komen er toch weer dingen langs. Zorgen om kinderen, collega's en ouders enerzijds en veel organisatorische, relationale, communicatieve, financiele en alle andere vaardigheden die je als schoolleider moet bezitten anderzijds.
Waarom is het zo lastig om deze dingen los te laten? Maak ik me zorgen of het allemaal wel goed komt? Gaan de dingen wel, zoals ze zouden moeten gaan? Laat het me niet los omdat ik het zo op mezelf betrek? Houdt het me bezig omdat de oplossing nog niet in zicht is? Houdt het me bezig omdat ik me onmachtig voel?
Zo zijn er ook gebeurtenissen die mij bezighouden. Ingrijpende gebeurtenissen, zoals overlijden van mensen. Dan denk ik aan mijn oma, het dochtertje van mijn vriendin, mijn oudste broer, de oma en de vader van mijn man. Dat zijn er zo een aantal die me het eerste te binnen schieten. Maar ook andere dingen, zoals het overlijden van onze hond vorig jaar, ziekte van mensen, de zorgen die anderen hebben, de spanning die dat soms met zich meebrengt en de onmacht die bezit van je kan nemen. Het laat je soms moeilijk los. Afleiding zoeken helpt. Het helpt om verder te gaan. Gebeurtenissen horen bij het leven, het leert relativeren en het laat je weer genieten van mooie dingen. Zo beginnen de geluiden van de vogels in het voorjaar weer een bepaald niveau te krijgen, waar menige muziekmaker jaloers op kan zijn.
De derde, ook een lastige is het opvoeden van kinderen, die zich als jong volwassenen aan het ontwikkelen zijn en die je los moet laten, ook al komen ze weleens huilend bij je. Je kunt ze helpen, met ze praten, begeleiden, advies geven, een veilig huis bieden, met liefde omringen, maar ze zullen hun eigen keuzes moeten maken hoe zij hun verdere leven gaan indelen.

Los. Laat het los, maar ga af en toe eens los, ontspan, relax en zoek vertier op andere gebieden.
Laten. Soms moet je iets met rust laten. Het gewoon even de tijd geven. Tijd heelt alle wonden. Tijd kan ook dingen laten oplossen.

Als doener, die vaak direct actie wil, is dat iets wat ik moet leren. Naast het relativeren (zo erg zijn sommige dingen niet, het komt wel weer goed) is het goed om even achterover te leunen, adem te halen en de zaak van een afstandje te bekijken.
Wat goed werkt is, is even te sparren met medeschoolleiders, die ook bepaalde zaken en gebeurtenissen tegen het lijf lopen en het ook nodig hebben om te sparren. Even een buitenstaander tegen iets aan laten kijken. Het helpt mij te vormen.
Ook anderen zijn een belangrijke schakel om dingen even van een andere kant te laten zien.

Conclusie: Loslaten kun je niet alleen, ga eens los en laat het bezinken, maar daarbij heb je anderen nodig en anderen hebben jou nodig.