Heksen en fantasie

N.a.v. Halloween was vandaag "The Witches" op televisie, een film n.a.v. het boek "De heksen" van Roald Dahl. Een prachtig boek. Aan de ene kant een geweldig fantasierijk verhaal, waarin heksen kinderen vinden stinken naar hondenpoep en kinderen kunnen omtoveren tot muizen. Aan de andere kant een hoop echte mensen, een oma, een jongetje dat zijn ouders is verloren en nog een gezon met een jongen dat erg van lekker eten houdt.

Grappig is het feit dat zo'n verhaal altijd iets met je doet. De kijker/de lezer vindt het zielig dat de kinderen veranderen in muizen en zijn de heksen slecht. En toch is het leuk om te zien dat je weleens een hekel kunt hebben aan een kind en iets zou willen doen. Dan is het toch leuk dat je een echte slang tevoorschijn kunt toveren en kinderen van een afstand kunt ruiken? En misschien wel kinderen die aardig zijn, anders laten ruiken dan kinderen die niet aardig zijn. Of misschien kinderen die goed zijn in rekenen lekker kunt laten ruiken naar fruit en die goed zijn in taal lekker laten ruiken naar gebak? Of misschien wel kinderen in kleuren kunt laten veranderen als ze goed zijn in spelling? Of kinderen boeken kunnen laten eten zodat ze beter kunnen lezen?

Het leuke van de boeken van Roald Dahl is, dat je eigen fantasie er ook een beetje van op hol slaat. Hoe zou het zijn als alle oma's die iets lekkers bij zich hebben voor hun kleinkinderen ineens uitslag over hun hele lichaam kregen? Of hoe zou het zijn als mannen ook heksen werden en er niet alleen pokdalige gezichten tevoorschijn kwamen en lange klauwachtige handen, maar ook nog gruwelijke armen en benen die zich veranderde in messen, scharen en zwaarden?

Tja, je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het verzinnen. Heerlijk toch?

Engelen bestaan wel!

Elke maandagmorgen stipt om 8.00u. is er op de ene school waar ik drie dagen werk een weekopening met de collega's. De andere school heeft ook een weekopening, maar dan met de kinderen. Ik was daar nooit bij, want mijn werkdag was niet op maandag. Nu dus wel. Het was best even wennen, maar het heeft wel iets. Een gezamelijke start van de week. Iets wat je samen doet. Iets waar je samen voor gaat. Elke leerkracht heeft zo zijn eigen invulling. Soms persoonlijk, soms een bijbeltekst, soms een gedicht of zomaar een verhaal over een kind.

Afgelopen week had een jonge collega de beurt. Na een korte uitleg kregen wij allemaal een briefje met de naam van een collega erop. Voor die collega moest jij in de afgelopen week engel zijn. Een soort beschermengel. Dus een beetje zorgen voor koffie, een praatje, iets extra's, gewoon jouw zorg en liefde overbrengen op die collega. Een erg leuk idee, want er kwam echt iets los. Iedereen was er mee bezig.

Nu had deze collega erbij gezegd, dat het leuk is, als je niet (direct) liet merken voor wie jij de engel zou zijn. De een kon dat goed verbergen, de ander vertelde het direct en een derde had het zo door.

Deze week was ik engel van een collega die gek is op paarden en chocola. Maar ook vaak even moet spuien wat haar dwars zit. Een prachtige gelegenheid om haar te bestoken met positieve en opgewekte zinnen op een klein briefje, paardestickers en af en toe een lekker snoepje erbij. Ik heb alleen zo stiekem mogelijk gestrooid met briefjes en stickers. Op vrijdag (een dag dat ik niet werk) heb ik zelfs een kaartje op de bus gedaan. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of zij al weet wie haar engel was deze week. Ik ben benieuwd.

Aanvraag Cluster 4

Als school heb je met enige regelmaat te maken met aanmeldingen voor zorgplatform, aanvraag van PABbegeleiding, verzoek om Speciale Leesbegeleiding en aanvragen Indicatie voor Cluster 1, 2, 3 of 4. Hiervoor moet een Onderwijskundig Rapport(=OKR) worden ingevuld en alle bijbehorende relevante bijlagen in de vorm van handelingsplannen, oudergesprekken, onderzoeksverslagen worden toegevoegd. Tot zover nog te overzien, afgezien van de hoeveelheid werk.

Dan wordt er een pleegkind door omstandigheden en moeilijk gedrag uit huis geplaatst. Gedragsmatig en sociaal emotioneel gaat het erg slecht met dit kind, maar kan deze geplaatst worden als patient in een (psychiatrisch) ziekenhuis. Het kind was al uit (pleeg)huis geplaatst en onder toezicht van pleegzorg en jeugdzorg. De school was al buiten beeld, want dit ziekenhuis was ver buiten het gebied van de school. Naast het ziekenhuis is wel een aangepaste school. Wanneer het instituut dan de laatste school(wij dus) vraagt om mee te helpen met een aanvraag cluster 4, wil de school natuurlijk alle medewerking verlenen. Maar wanneer men gaat eisen dat een aanvraag compleet moet zijn (inclusief een niet aanwezig onderzoek), terwijl het ziekenhuis de hulp heeft inroepen van de school, zelf al het nodige onderzoek heeft afgenomen en vervolgens die verantwoording bij de school gaat leggen omdat dit volgens de regeltjes zo moet, gaat er bij mij een lampje uit.

De school heeft alles gedaan wat in haar vermogen ligt: het OKR geschreven, de handelingsplannen verzameld, de aanwezige gedragsvragenlijsten en aantekeningen toegevoegd. Dan moet het instituut toch de aanvraag zelf verder compleet moeten kunnen maken om hem ook daar op school te kunnen behouden(het kind zit er al)? Anders zit er toch iets fout in het stroomlijnen van gegevens voor deze zorgwekkende aanvraag?

En wie is uiteindelijk de dupe? Juist: het kind!

Open lucht

Het is altijd leuk om in de herfstvakantie iets te ondernemen met de kinderen. Nu ze wat groter worden, gaan ze minder vaak mee. Meer en meer gaan ze hun eigen gang. Maar een familiedagje met de familiekant van manlief gingen wij met z'n allen toch een dagje er op uit.

We besloten het Openluchtmuseum in Arnhem te nemen.

Op zaterdag 24 oktober was het echter een echt Hollandse dag qua weer. Druilerig en nat. Regenjassenweer. Toch hebben we genoten van al die boerderijen, het snoepwinkeltje, het Rotterdamse trammetje(ja ja, van de RET!), het wiebelende bootje, de grote stoel, de bierbrouwerij (waar ook geproefd kon worden, maar mijn smaak was het niet), emmers vullen met water, klimmen op een kar en niet te vergeten de fietsjes met het grote en en kleine wiel. Fantastisch! Zeker als je dan ziet dat die "grote" kinderen enorm veel plezier hebben met elkaar, lol hebben met kaas, zeis en botertonnen, van elkaars humor genieten en we zo een geweldige dag hebben met elkaar. Dat brengt zo'n druilerige dag tot een zonnig humeur! Kinderen? Het blijft genieten!

Herfstvakantie

Deze week zijn we er even lekker uit in de omgeving van de Hoge Veluwe. Een midweekje er tussenuit op vakantie. Even helemaal niks. Genietend van het herfstzonnetje. De prachtige kleuren van de herfstbladeren. Wandelen op de Posbank, lezen uit een detective, ja zelfs breien heb ik weer even gedaan. Echt ontspannend. Het is herfstvakantie. Tot zover alles OK.

Een van de kinderen heeft een minilaptop gekocht en meegenomen op vakantie. Tjsa, je kunt natuurlijk niet meer zonder mobiel en computer. Om de beurt kunnen de kinderen even msn-en. Als er even niemand aan de beurt is of wil, kijk ik even op http://www.geocaching.nl/ Even checken of ik de gevonden caches kan loggen. Dan kan ik het ook niet laten om stiekem even de schoolmail te checken. Van het een komt het ander. Ik beantwoord een mail, ik regel een link op de website van school, ik leg 'even' uit hoe iemand een pagina moet aanmaken. En last but not least doe ik hetzelfde met de mail en de website van de andere school. Ach ja, het voordeel is, dat ik straks niet te veel mail heb als ik weer thuis ben.

Thuisgekomen op vrijdag lees ik in de schoolmail een reactie:"Lekker hoor zo'n vakantie. Iedereen zit stiekem gewoon door te werken volgens mij!" En ze heeft gelijk. Het hoort een beetje bij het werk.

Onthaasten

Weer zo'n typisch modern woord, een woord van deze tijd. Door alle haast, moet je je af en toe - bijvoorbeeld in de herfstvakantie - onthaasten.

Ik moest aan dit woord denken, toen we deze week een winkel binnen gingen, onze boodschappen hadden verzameld en bij de kassa stonden. We begonnen nog net niet te grommen, maar een vrouw voor ons pakte erg rustig de boodschappen uit en legde ook weer rustig op de band. Nadat alles voorbij het handige "bliebje" was gehaald en de kassiere het bedrag noemde, pakte ze alweer rustig haar portemonnee, ging pinnen en vervolgens dachten wij, dat ze klaar was. Maar nee, toen was ze twee pakjes sigaretten vergeten en die moesten ook nog heel rustig worden gekocht en cash betaald worden. Met kromme tenen keek ik mijn echtgenoot aan, die al met een doos stond te wachten op onze boodschappen.

Tjsa, dat heb je als je zo'n 100km verderop zit, in een andere omgeving en lekker rustig op vakantie bent. Dat waren we als haastige westerlingen niet gewend, of moesten we toch nog onthaasten?

Verderop in de week reed mijn echtgenoot achter een niet al te snel rijdende auto. We reden richting de Posbank en het was een prachtige omgeving. Toch zei hij: "Ik heb zin om deze auto in te halen" Waarop mijn antwoord luidde: "We zijn op vakantie! Geniet van deze prachtige omgeving." Maar ik voelde hetzelfde. Idioot toch? Misschien hadden wij meer tijd nodig om te onthaasten?

Er volgde later een heerlijke wandeling in het herfstzonnetje richting een geocache met de naam G'ebbes. Misschien is het dan toch nog deels gelukt om de rust terug te vinden.

Oude en nieuwe collega's

Vanmorgen las ik een prachtig stukje van Jacques Vriens in Trouw over de generatie die is opgegroeid met allerhande voorbeelden zoals die van de oester. Voor diegenen die dit niet hebben gelezen: De betreffende docent kroop zelf in de kaartenbak in de hoek, tilde vervolgens de klep een stukje omhoog en keek met zijn pientere oogjes de klas in. Als was hij de oester zelf. Geweldig. Kostelijk om te lezen hoe menig docent en leerkracht nog iets maakt van zijn lessen. Concrete voorbeelden en echt materiaal in de klas halen maakt de lessen aantrekkelijk.

Dit neemt niet weg, dat de nieuwere generatie weer andere kwaliteiten heeft. Zij kunnen goed overweg met een computer, een website, een digibord, een digitaal systeem en alle andere moderne technieken, die voor de oudere collega toch weer meer moeite kosten. Dat geeft niet, maar ik vind het niet terecht dat de ouderen zo de hemel in geprezen worden, de PABO's wat onderuitgeschoffeld en de jonge (vaak hardwerkende!!) leerkrachten enigszins naar beneden worden gehaald. Zij moeten hun ervaringen nog opdoen.

Moet het niet zo zijn, dat er in een school een gevarieerd aanbod van docenten/leerkrachten rondloopt, waarbij leerlingen/kinderen verschillende invalshoeken te zien krijgen, maar waar ook de collega's van elkaar kunnen leren in een lerende ontwikkelingsgerichte organisatie als een school?

Website van de school

Als lid van de websitecommissie van beide scholen, houd ik de websites voortdurend - en dat is bijna dagelijks - in de gaten. Naar mijn mening is dat ook de kracht van een website: actueel houden! Ook het dagelijks checken van de mail hoort erbij om te lezen of er collega's melding maken van een stukje, zodat ik de link op de homepage kan plaatsen.

Nu ik in de websitecommissie van twee scholen zit, moet ik oppassen. Niet voor de hoeveelheid werk, want dat doe ik zelf, en ik vind het nog leuk ook. Niet voor het websiteprotocol, want dat is een kopie van de andere school, die ik zelf heb gemaakt. Waar ik wel op moet letten is, dat ik de websites niet met elkaar wil/moet gaan vergelijken en daardoor te veel op elkaar wil laten lijken. Wel vind ik dat men de mogelijkheden van de website moet benutten door pagina's en links te gebruiken, plaatjes/foto's te plaatsen en het gebruik van het fotoalbum moet inzetten.

In mijn enthousiasme doe ik dan eigenlijk te veel, zoals ik denk dat het goed is, en vergeet ik de anderen binnen die websitecommissie. Oeps. Dat was ook precies het woord dat ik terugmailde naar diegene die een afspraak wilde maken met de websitecommissie. En terecht.

Wat ik hiervan weer leer, is wat voor de ene school geldt, nog niet voor de andere school hoeft te gelden. Het is een andere school met andere mensen en dus ook een andere website.

Hey, juf Hanneke

Al een aantal jaren werkzaam op de ene school, eerst als juf, later gecombineerd met IB-werk, ken je veel kinderen en kinderen kennen jou. De band met kinderen neemt een bijzondere plek in. Op het schoolplein begroeten de kinderen jou. In bepaalde klassen is er meteen een aangeraking alsof je een vertrouwd onderdeel bent van de school.

Op de nieuwe school ben ik nu werkzaam als IB-er en heb ik helemaal geen eigen groep. Dat is anders, maar de aandacht voor kinderen niet. Het is lastig om al die 380 te leren kennen, laat staan de namen van al die kinderen te onthouden. Het beperkt zich nu vooral tot de meest bekende, een zorgleerling, een opvallende leerling, een leerling die RT krijgt of een leerling die langs is geweest met zijn traktatie.

Toch is het dan leuk om te merken dat er van de week op het plein "hey, juf Hanneke" werd geroepen, zeker omdat ik even niet wist wie dit nu was. Bovendien was ik gisteravond op de inloopavond van de projectweek(Kinderboekenweek) en riep er een meisje uit groep 5: "Mam, dat is de nieuwe juf, juf Hanneke" Beschaamd groet ik haar vriendelijk, vraag naar haar naam en verontschuldig mij bij de moeder, dat ik al die 380 leerlingen niet kan onthouden. Wonderlijk is wel, dat ik zonder een klas onder mijn hoede te hebben, toch al wordt herkend door leerlingen, alleen omdat ik hier en daar eventjes in de klas was. Dat geeft een goed gevoel. Zou er dan toch ook contact ontstaan tussen IB-ers en leerlingen? Enerzijds is het houden van overzicht en structuur belangrijk, anderzijds blijft het contact met de kinderen erg leuk en bijzonder!

ParnasSys - veranderingsproces

Alle nieuwe dingen zijn altijd even wennen. Voor de een is een vernieuwing of een verandering makkelijker dan voor de ander. Dat heeft te maken met interesse, met leeftijd, met souplesse en met het feit of je het eens met met die verandering of niet. Als de verandering wordt ingevoerd zijn er
-voorlopers die de kar trekken,
-meelopers die het ook wel leuk vinden,
-mensen die wel komen, maar meer moeite hebben, om wat voor reden dan ook
-de achterhoede, die het te moeilijk vindt of er te veel tegen is. Dat zijn diegenen die de hakken in het zand zetten.
Bij ons op school is gisteren Parnassys ingevoerd. Een nieuw digitaal systeem, waarop je als school heel veel zaken via de computer in dit systeem kunt zetten. Van administratieve gegevens tot handelingsplannen, van toetsgegevens tot kindverslagen en van rapporten tot oudergesprekken. Je kunt het zo gek niet bedenken of je verwerkt dit in een - naar mijn idee - handig systeem.
Als IB-er erg handig als er een OKR(OnderwijsKundig Rapport) moet worden opgesteld en je heel makkelijk de gegevens kunt verzamelen. Thuis op je gemak gegevens bekijken en bijwerken. Notities toevoegen. Even checken of de hamdeingsplannen geevalueerd zijn. Super.
Zo'n dag van informatieverwerking is niet niks. 's Morgens met de directeur bekijken wat er allemaal mogelijk is, wat willen we implementeren en wat doen we nog niet.
's Middags met de IB-ers de handelingsplannen invullen, toetsen toevoegen, manieren bedenken om handig bij de gegevens te kunnen. En toegang krijgen als apllicatiebeheerder.
Om 15.30u. eerst een gesprek en vervolgens met de collega's nog roosters toevoegen en absentielijsten aanpassen.
Aan het eind van die middag zie ik een aantal collega's enthousiast reageren en mogelijkheden inschatten, maar ook een aantal collega's bedenkelijk kijken, wat stiller worden, van kleur verschieten en gauw nog wat komen vragen, afsluiten en naar huis gaan. Hier moeten we snel weer op terug komen. We mogen hier niet mensen mee afschrikken, het moet straks juist meer gemak opleveren. Stapje voor stapje, zoals een veranderingsproces behoort te gaan.
Om 10 over half 6 verlaat ik, echt helemaal gaar, de school, maar... ik ben wel weer een hele ervaring rijker. Dit is gaaf! Thuis ga ik nog even bekijken of ik het woord "kindverslag" bij de notities kan zetten.

Rust

Een week voor de herfstvakantie kan altijd best druk zijn. Afrondingen van de kinderboekenweek die zich op beide scholen uiten in vrolijke smul- en smaakprojecten. Erg leuk! Als IB-er heb je daar minder last van. Daar komen andere dingen om de hoek kijken. Telefoontjes, mailtjes, groepsbesprekingen, afspraken, overleg, regelen van allerhande zaken.

Bij thuiskomst op maandag, waarbij het meestal bruist van de levendigheid van 4 kinderen (met soms nog wat extra's), de werkverhalen van mijn echtgenoot en het opspringen van de hond, heerste een serene rust. Er was welgeteld niemand, behalve een enthousiaste hond, die na haar innige begroeting weer heerlijk languit op de deurmat ging liggen. Een gezinslid was afgereisd naar Engeland, twee waren mee met een Belgiereisje en de twee oudsten verdienden een centje bij een supermarkt en een callcenter.

Eten wat ik wil en wanneer ik dat wil. TVzender aan wanneer en op welk programma. Lekker even de benen op tafel. Niemand die tegen me aan "zeurt". Naar bed wanneer ik wil en hoe ik dat wil. Koffie wanneer ik dat wil. Een koekje of een trommel vol koekjes. Heerlijk. Voor eventjes dan. Ik zal blij zijn als iedereen weer binnen is en heelhuids zijn reisverhalen gezellig thuis komt vertellen. Dan neem ik de berg wasgoed wel op de koop toe.

Een rustige zondag?

Gisteren dacht ik nog: "Ha, lekker een rustige dag morgen. Manlief brengt zoon 3 weg, gaat daarna met zoon 1 naar de hakdag van de scouting, zoon 2 is nog bij zijn vriendin, dochterlief breng ik naar Waddinxveen voor een training en ik ga op mijn gemakkie even bij pap en mam een bakkie doen."

Vanmorgen pakte het iets anders uit. "Tring tring tring". Verschrikt wordt ik wakker. Pffft, het is kwart voor 8. Wat zou er zijn? "Hoi mam, kun jij hier over een kwartier zijn met mijn portemonnee, die ben ik vergeten en hij ligt op de keukentafel. Ik moest mijn ID nog even kopieren en toen ben ik hem vergeten terug te stoppen in mijn broekzak" "Sukkel", denk ik nog en mijn hersenen beginnen volop te werken op deze vroege zondagmorgen. Zoon 3 gaat vandaag voor een week naar Camebridge. "Pap is onderweg naar huis", zegt hij nog. "Dat red ik niet eerder dan dat je vader hier is." "OK, dan wacht ik daar wel op." Klik.

Wat zal ik doen. Eerst maar eens kijken waar die portemonnee ligt. Ja, hoor, keurig op de keukentafel. Even checken. ID zit er in. Nu maar wachten op manlief, zodat hij meteen door kan rijden.

Enkele sms-jes later weet ik dat het is gelukt. Manlief is weer onderweg naar huis.

Terug mijn bed in, zet ik de radio aan op "Vroege Vogels" en luister naar een reclame over Wakker Dier en de overvloed aan ganzen, wel of niet afschieten.

Dochterlief komt binnen. "Je zou me toch wegbrengen, we vertrekken over 20 minuten." "He, maar het was toch pas om 12 uur?" "Nee, het begint om 10 uur" Nog moe van het telefoontje spring ik mijn bed weer uit, schiet in mijn kleren en zie manlief weer terug en zoon 1 klaar zitten om weg te gaan naar de hakdag. "Wil jij de afwasmachine leeghalen, die heeft vannacht niet gedraaid." Gekscherend begint hij ook nog over de was.

Nadat ik onze dochter heb weggebracht, de hond heb uitgelaten en de afwasmachine heb leeggehaald plof ik met een bakkie koffie op de bank. Pfffffffffft. Even bijkomen. Rustig ademhalen. Het is zondag!

Toch straks nog maar "even" bij mijn ouders langs. En o ja, de was nog opruimen.

Boeiende gesprekken

Als je nog maar kort op een nieuwe school werkt, ken je de collega's nog niet goed. In eerste instantie is het observeren en luisteren, eens langslopen en aftasten.
Je neemt dingen waar, maar nu moeten er ook dingen gebeuren in de school. Dat is best lastig, want er bestaat een cultuur op een school, waarvan je niet alle details weet. Dat heeft zo z'n voordelen, want je kijkt er met een frisse blik naar. Het kan ook nadelig zijn, want je wilt niemand voor zijn hoofd stoten.
Omdat anderen jou ook niet kennen, worden er weleens dingen gevraagd en zo raak je in gesprek met je collega's. Je leert hun achtergronden en beweegredenen. Je leert aanvoelen hoe ze over bepaalde dingen denken. Je leert de gewoontes van een school. Sommige gewoontes zijn van die ongeschreven regels, die moeilijk te doorbreken zijn, maar waarvan je toch wilt dat ze anders gedaan worden, gewoon omdat het afspraak is.
Via verschillende gesprekstechnieken kun je een heel eind komen. Je luistert naar de ander. Wat heeft die te vertellen? Je toont begrip. Probeert je in te voelen in die ander. Je knikt. Je humt. Intussen houd jij je doel van de school voor ogen.
Het is fantastisch om te zien, als er collega's zijn met steevaste patronen en gewoontes, die je dan door in gesprek te gaan, begrip te tonen en jouw standpunten neer te leggen, zo ver krijgt, dat ze toch meegaan in hetgeen jij voor ogen hebt. Dat gaat niet van de een op de andere dag, dat zijn veranderingsprocessen van jouw collega's. Zij zullen daar ook in moeten groeien. Stapje voor stapje in de richting die de school en jij voor ogen hebben.
Als IB-er heb je daar een prachtige rol in! Wat een geweldig vak!

Speciale Leesbegeleiding

Als kind hield ik niet echt van lezen. Het aanleren van lezen is des te leuker. Mijn allereerste groep was een groep 3, waar het aanvankelijk leesproces begint. Na een studie met een leesonderonderzoek waarbij veel facetten van het leren lezen, in kaart brengen van de leesminuten, het maken van leeskilometers en effectieve instructie langskomen wordt de interesse en het belang van lezen steeds groter.
Dit schooljaar staat er een cursus Speciale Leesbegeleiding op het programma. Zo worden we met een heel team alert gemaakt dat elk kind kan leren lezen, maar er kinderen zijn, die daar meer tijd voor nodig hebben. Vroeg beginnen. Hoge doelen stellen. Leesplezier behouden. Positieve feedback op een concreet gesteld doel. Gesprekstechnieken met kinderen.
Fantastisch om te zien hoe je door afwisseling, speelse onderwijsvormen en boekpromotie het lezen zo'n mooie plaats kunt geven in een school.
Nog mooier om te beleven en te ervaren, dat ik zelf ook steeds meer van lezen ben gaan houden, de wereld wordt zoveel wijder, intensiever en interessanter als je kunt lezen. Leesmotivatie heeft daardoor een prachtig positief effect om de technische kant van het verhaal een extra impuls te geven. Waar een wil is, is een weg!

Weekend werken?

Er zijn van die momenten, dat je nog even wat wil afronden, op de rails zetten, handelingsplannetje wil opzetten voor een collega, iets uitzoeken, iets opzoeken, een melding krijgt waar je iets mee wilt en dan is het toch al weekend. Wat doe je?

Je kunt twee dingen doen:

1. Naast je neer leggen en denken, maandag ben ik er weer.

2. Even oppakken zodat het uit je hoofd is.

Ik ga zelf liever voor de tweede variant. Ook al "werk" je dan eventjes in het weekend of op een ander vrij moment(die vrije vrijdag bv. of even 's avonds), het heeft een plek gekregen en dat creeert rust in mijn hoofd. Dan pas kun je de rest van de dag lekker even genieten van al die andere mooie momenten. Ook al regent het nu even op dit moment, ik zit toch lekker even aan dat bakkie koffie(zonder lekkers in dit geval, want balanzen is op je 46ste af en toe toch nodig), tussendoor thuis ook eventjes wat opruimen en lummelen, lezen, kortom even de rust zoeken waar je ook recht op hebt. En die rust is pas echt rust als andere zaken zover zijn afgerond, dat je ze kunt laten liggen tot maandag.

Vrijdag, een vrije dag.

T.o.v. vorig jaar begint het weekend nu eerder en rustiger. Als je al op vrijdag vrij bent, geniet je meer van de zaterdag en zondag.

Maar ... vorige jaar begon de week heerlijk relaxed. Iedereen het huis en ik 's morgens rustig opstaan, kopje koffie, een heerlijk leeg huis, even met de hond wandelen, wat klusjes doen voor het huishouden, prestaties schrijven voor de studie en zelf lekker je dag indelen met nog twee bijleskinderen 's middags. Nu begint de week een stuk intensiever met meteen een opening en hard aan de slag op maandagmorgen. De week is ook iets voller, want i.p.v. 3 dagen, werk ik nu 4 dagen. Dan is zo'n vrijdag extra lekker, want ook dan is iedereen aan het werk of naar school en heb ik lekker even het rijk alleen. Kortom, alles went, of je nu aan het begin of aan het eind van de week werkt. Als het werk maar naar je zin is, en dat is het zeker! De kunst is te genieten van de vrije en mooie momenten. Mmmm, nog even en dan hebben we weer herfstvakantie. De sierkalebassen hebben we al in huis gehaald.