Voorjaarsvakantie

Het is buiten steenkoud, de kachel staat nog aan, een enkel voorjaarsbloemetje steekt zijn sprietje uit boven de grond, maar bedenkt zich razendsnel. Het is nog helemaal geen voorjaar.

Als het zo tegen eind februari loopt, verlangen veel mensen naar het voorjaar. Zo ook ik. Dat steeds warmere zonnetje, dat zo lekker op je huid kan kriebelen en zp prettig aanvoelt. De eerste knoppen die zichtbaar worden. Enkele sneeuwklokjes, die dansen in de wind. 
Maar nee, geen sneeuwklokjes, maar nog een zee van sneeuwvlokjes dansen nog door de lucht. Het is gewoon nog steenkoud buiten. Het lijkt niet alsof het voorjaar voor de deur staat. 
Helemaal niks van dat alles. Vandaag keerde ik een bak water om in de tuin en daar lag nog een hele ijslaag op. De tuindeur moest snel weer dicht, want het werd binnen gewoon koud. Brrrr. Terug naar de kachel.
Na een lange koude winter mag de lente nu wel beginnen. Er is toch behoorlijk wat sneeuw en ijs geweest. Genoeg geweest. Vele ochtenden stond ik voor de auto te krabben om het ijslaagje eraf te bikken. En nu is het wel genoeg.
De voorjaarsvakantie is begonnen. Sommige regio's hebben de vakantie zelfs al achter de rug. De lente is nog nergens te bekennen. Alhoewel... de dagen lengen, het is echt al langer licht. Het blijft alleen lastig om je bed uit te komen, als het nog zo koud is.
We kunnen er weinig aan doen. Rustig afwachten maar. Het weer kunnen we niet besturen en zeker niet bestellen. Ons humeur uiteraard wel. Bij de bloemenwinkel kun je de eerste te snel ontsproten lentebloemen in huis halen om alvast te genieten van de lentekleuren. De fleurige bakjes staan aanlokkelijk voor de etalages. Zo kunnen we de zon het huis binnen lokken.
Dan kunnen we weer eens lekker op een beschut plekje in de tuin zitten. 
Koolmeesjes vliegen af en aan. Wintervoedsel bungelt nog in een boom. Het nestkastje hangt klaar. Zouden ze dit plekje uitkiezen om zich te nestelen?

Op school is de winter voorbij. Pindasnoeren zijn opgeruimd. Op weg naar het voorjaar. Het thema lente komt eraan. Iedereen is klaar voor. 
Nog even een paar dagen bijtanken en dan kan het voorjaar beginnen. Ik hoor de vogels al. Ik kijk de bollen uit de grond. Ik fantaseer over kleuren en geuren. Ik zie springende kinderen genietend buiten spelen, tuimelend over elkaar heen.

Nog even dromen over het voorjaar, dan is het zover. Mmmmm.

Sneeuw en wantschoenen

Plezier en ongemak horen bij sneeuw. Voor kinderen en leerkrachten op de basisschool overheerst het voornamelijk het plezier.

Houten sleeën en plastic sleetjes staan bij de voordeur van de school geparkeerd. Natte en dik ingepakte kinderen en ouders arriveren met rode wangen en een koude neus op school. De ene muts nog mooier van kleur dan de andere. Sjaals en wanten of handschoenen zorgen voor een warm lijf. En wat is er mooier om nu met het thema winter aan de slag te gaan? Het knutselen van een sneeuwpop, het maken van een patroon in een sjaal of het kleuren van twee dezelfde wanten. Buitenspelen geeft heel veel plezier. Een leerkracht had een sneeuwballenmaker meegenomen en liet de kinderen van groep 1/2 zo ver mogelijk een sneeuwbal gooien.

Kinderen zitten op sleeën en trekken elkaar over het schoolplein heen en weer. Soms zie je zelfs een grote trein, die door de voorste trekker bijna niet meer vooruit gaat. Anderen hakken met hun scheppen bij de hoofdingang het ijs weg. Hele kleintjes moeten nog wennen aan het spelen met andere kinderen en voelen daardoor de kou extra.

Kinderen leren zo veel van die sneeuw. Een uitbreiding van de woordenschat (sneeuw, sneeuwpop, sjaal, muts, wanten, handschoenen, winterjas, vogelhuisje, pinda's, winterslaap, winterrust, kale loofbomen,  ...), een stukje biologie, fotografie in de sneeuw, het gevoel van koude en warmte, de effecten van sneeuw voor anderen, ijsvorming, schaatsen en natuurlijk het gooien van sneeuwballen. Met dat laatste zit er ook een mooie sportieve kant aan dit prachtige koude seizoen met de  witte sneeuwvlokjes.

Natuurlijk zijn er ook ongemakken. Gladde wegen en stoepen, vastraken van auto's, filevorming, ongelukken, vastzitten deksel van bijvoorbeeld een container, koude, kouvatten, sneller ziek of oudere mensen die niet zo gemakkelijk de deur uit komen.

Maar de meeste dingen zijn oplosbaar. Laten we vooral het positieve benadrukken van dit unieke weerverschijnsel. Heeft u al een foto gemaakt van het kind op de slee of op het ijs? Genieten toch? Vorige week zei een kind uit de kleutergroep: "Juf, ik ben mijn wantschoenen kwijt."

Een koude wereld?

Men zegt dat het goed is om midden in de natuur te zijn. Groene omgeving, gras, planten, bomen en allerlei gekleurde bloemen. Echt heerlijk. In de winter zal het allemaal iets minder groen zijn, maar toch genieten we van bos, strand en de natuur in de vorm van bijvoorbeeld vogels, die nog een plekje weten te vinden of nog aan een pindasnoer hangen. Er heerst rust. Er is ruimte. We ruiken de frisse buitenlucht en snuiven de koude lucht op.
Hoe geweldig is het dan, als de wereld plotseling onder een witte deken ligt. Prachtig hoe de sneeuw blijft liggen op die kale takken, die nu ineens een ander aangezicht krijgen. Hoe mooi is een halve bevroren sloot, met in een klein gedeelte van water een hele familie met eenden, meeuwen en meerkoeten. Hoe wonderlijk liggen de belopen grasvelden erbij vol met voetstappen, hondenpootjes en vogelafdrukken. Hoe geweldig ingepakt zitten kinderen op sleetjes, proberen grote jongens hoe hard het ijs is en heeft iedereen pret, gewoon ijspret.
Weg met die sombere winter en die grauwe sluier. Op naar naar vrolijke rode neuzen, knalrode wangen, gekleurde sjaals, mutsen en handschoenen, spelend van plezier.
Schaatsen uit het vet, de Elfstedenkoorts gaat weer beginnen. Nederland bruist!
Dan is de winter toch weer eventjes de moeite waard om van te genieten.
Als het buiten koud is, wordt binnen de verwarming aangezet, eten we erwtensoep met rookworst of allerlei overheerlijke stamppotten. Lekkere dikke gebreide truien en met een paar met bont gevulde sloffen koesteren wij ons op de bank.
Op Facebook verschijnen allerlei met grandioos gevulde sneeuwfoto's.
En toch...
Geef mij maar weer de eerste sneeuwklokjes, narcissen en krokussen, die uit de grond komen, het warme zonnetje, dat straks weer energie geeft op mijn gezicht, langer naar buiten en genieten van de langere dagen. Gelukkig is het al februari. De dagen worden lichter. Als de voorjaarsvakantie geweest is, worden de zonnestralen warmer en warmer. Die witte wereld zien we dan weer terug op plaatjes. Ons lijf kan dan weer volop genieten van de aankomende zomer. Want we houden te veel van Nederland om de koude witte wereld te ontvluchten.
Straks zitten we weer midden in die groene natuur. Heerlijk! Ik krijg het al warm van binnen.

Storm

Als kinderen druk zijn, weet je al dat er storm op komst is. Nu is de storm enigszins onaangekondigd, want de kinderen hebben vakantie en zitten dus niet op school. Op weermannen hoef je niet altijd een blind vertrouwen te hebben, hoe vaak hebben zij het goed? Dus, ja, het was toch enigszins een verrassing.

Sinterklaas is al geweest, al waait de wind nog of weer behoorlijk door de bomen en giert het rondom de huizen en daken. Voor hem wel beter, dat hij terug is in Spanje, want op het water zal het niet veel beter zijn, of zouden Sint en zijn pieten geen zeeziek kunnen worden?

Met een hond moet je toch naar buiten. Geen probleem hoor, dat hoort erbij als je een hond hebt. Buiten aangekomen maakt het de contacten met andere aardbewoners, die gedwongen naar buiten moeten ook wel weer leuk. Eindelijk weer een leuk weerpraatje. Mensen leunen in de wind en boodschappentassen draaien mee in de wind.

Een wandeling langs het strand brengt pas echt een "uitwaaimoment". Heerlijk in de vakantie, alle zorgen laten wegwaaien, met een frisse start beginnen en eventjes eruit. Wapperende haren, gevaarlijk deinende vlaggenstokken, neerbuigende bomen, rondvliegende stukken hout, het heeft allemaal zo zijn charmes. Met name als je weer lekker in een verwarmd huis binnenkomt en aan de koffie kan.

Windmolens draaien op volle toeren en levert ons weer energie op om die huizen te verwarmen en koffie te kunnen zetten. Op sommige plekken staan er genoeg! Onderweg naar Denemarken waren er hele windmolenparken te zien in Duitsland. Slim bekeken!

En de schade? Ach, het vuurwerk heeft weer zo'n 10 miljoen schade gebracht, dit zal vast niet erger zijn.

Donkere dagen

Nadat de klok een uur is teruggezet vanwege de wintertijd wordt het vanavond eerder donker. Normaliter zou je een uur langer kunnen slapen, maar de vermoeidheid verraadt iets anders, een uur langer opgebleven.
De herfst geeft wat meer gure koude en winderige dagen. De tijd van de rapporten, de Sint en Kerst zijn in aantocht. Heerlijk of niet?
Enerzijds geeft het altijd iets sombers weer. Donkere dagen, iedereen is veel binnen en we zijn toch minder vrolijk. Vakantie is voorlopig voorbij.
Anderzijds is het een sobere tijd, die ons even terugwerpt op onszelf, waarbij we straks met de Adventsweken het Licht weer mogen zien. De Kersttijd werpt dan letterlijk en figuurlijk meer licht op het leven. Kaarsjes aan, stralende lichtjes overal.
Niet voor iedereen is het zo simpel. Voor sommigen is het leven een zware reis, waarin we afscheid moeten nemen van mensen, waarin veel verdriet is vanwege werkloosheid, handicap of oorlog. Voor die mensen zouden we in deze donkere dagen een extra lichtje moeten opsteken, we zouden ze moeten omarmen, laten weten dat wij er zijn voor hen, onze warmte delen en hen laten voelen dat ze niet alleen staan.
Via Hyves bereikte mij de volgende zin: "Gezonde mensen hebben wel 1000 wensen, zieke mensen hebben er maar 1: gezond worden."
Iedereen heeft moeilijke periodes in zijn leven. Toch lijkt het vaak of de een het toch harder te verduren krijgt dan de ander. Laten we onze medemens helpen om ook door die zware tijden heen te komen. Laat hen die lichtpuntjes ontdekken en leren zien. Laat hen genieten van die kleine dingen, die het leven zo mooi maken. Vergeet die eenzame verdrietige medemens niet, ze zijn dichterbij dan u denkt!

Binnen is het warm

Zeg, worden wij te oud?

Het is nog steeds zo koud

Maar wij zitten arm in arm

Van binnen is het warm

Het vriest en er valt sneeuw

de wind is koud en guur

Ik ril en ik geeuw

Warmte binnen de muur

Wanneer de winter verder gaat

En hier de warmte aan staat

Dan kunnen wij ons weer bezinnen

Het is warm en veilig hier binnen

Een fijn huis en lieve mensen

Dat is toch wat iedereen zou wensen?

Een witte wereld.

Het nieuws van gisteren had het al aangekondigd. Er zou veel sneeuw vallen op deze zondag. Dat was dus niet zo moeilijk: Gewoon thuisblijven en binnen de bui van buiten bekijken, zonder alle ellende wat dit weer met zich mee kan brengen. Maar wel even genietend buiten tijdens een wandeling met de hond. Lekker.

Genietend van de mooie witte wereld, die alles anders maakt, zodat we even kunnen denken aan een andere (betere?) wereld. Een wereld met een klimaattop die zijn akkoord dunnetjes heeft bereikt. Een klimaattop die bakkeleidt over de aarde die maar 2 graden Celsius mag opwarmen, terwijl het in Nederland nu 's nachts wel tot -15 graden Celsius is gedaald. Hoezo maximaal 2 graden opwarmen?

In ieder geval heeft de hond genoten van de centimeters sneeuw en maakt zich niet druk om het klimaat.