HOOP

Een woord van 4 letters. Wat stelt het voor? In het woord hoop zit een heleboel. Maar wat dan?
Vorige week vierden we met de school de 'Week van de Hoop' samen met veel andere christelijke scholen in Nederland. Verus, de besturenraad had dit georganiseerd. 

Wat is sterker dan angst? Wat is sterker dan oorlog? Wat is sterker dan pesten? Kreten die op de posters stonden om hoop een beeld te geven.
In een tijd van terreur, van hongersnood, van vluchtelingen en ernstige ziekten is het voor veel mensen hopeloos. Goed om kinderen hoopvol vooruit te laten kijken. Zo konden de leerlingen filmpjes bekijken, spreken over wat zij bij hoop dachten en beschrijven wat zij het liefste in de wereld zouden veranderen.

Verus kwam op maandag 20 maart j.l. met een grote hoopvolle dubbeldekker op de Máximaschool. Een enthousiaste presentatrice met de naam Rinke kwam rozen uitdelen. Niet zomaar, want de leerlingen gingen vertellen aan wie ze een roos wilden geven. De een gaf hem aan zijn moeder, want die zorgde zo goed voor hem. Een ander kind wilde de roos aan een zieke tante geven, gewoon om haar een beetje hoop te geven. Er waren ook kinderen die gaven de roos aan een klasgenoot. Gewoon omdat die haar altijd helpt. Zo lief. Zo hoopvol. Zo mooi.

In groep 6 werden de onderwerpen ingewikkelder. Het ging over Nelson Mandela en wat hij voor de wereld had betekend. Maar ook over een meisje dat graag de premier van Nederland wilde worden. Kinderen vol hoop op de toekomst. Kinderen vol vertrouwen.

En dat is wat je op een basisschool wil meegeven. Niet alleen een moeilijke rekensom, de topografie van Drenthe, het onderwerp en de persoonsvorm of het verhaal van de Bremer stadsmuzikanten. Sociale vaardigheden en vaardigheden waarmee leerlingen kunnen communiceren zijn minstens zo belangrijk. Samenwerken, samenvatten, presenteren, onderzoekend leren en in hun eigen tempo de wereld ontdekken.
Met hoop, warmte en vooral de liefde die we kinderen willen geven, ontstaat een goed pedagogisch klimaat. We zien om naar elkaar. De leerlingen kunnen dit weer aan anderen doorgeven. Zo krijgen we een kleine samenleving op school waarin iedereen gezien mag worden. Zo krijgen we de grote samenleving buiten op straat, in de buurt, in Nederland en in de wereld, die omziet naar elkaar. Dan is er hoop.

Week uit het onderwijs deel 2 Maandag

Hoe je de dag ook voorbereid, onderwijs levert altijd onverwachte ontmoetingen, vaak aangename verrassingen en de dag is nooit dezelfde als de vorige. 

Als de wekker 's morgens zijn eigen deuntje laat horen na twee weken meivakantie, spring ik niet direct uit mijn bed. Toch duurt het niet lang. Was van plan te gaan fietsen. Wanneer ik in mijn zomerse kleren ben geschoten en alle schoolspullen heb verzameld, pak ik de goede sleutels, stap op de fiets zonder jas en beweeg me richting school.
Onderweg is het weer genieten van De Groenzoom, waarin minstens tien verschillende bloemsoorten te ontdekken zijn. De bankjes in dit gebied lijken op een muziekstandaard. In mijn gedachten zie ik iemand het natuurorkest al leiden. Gniffel.
Op school kom ik tot de ontdekking dat ik niet alle sleutels had gepakt. De schoolsleutels liggen nog in het laatje. Thuis. Via de ingang van de BSO kan ik naar binnen. Bij een goedemorgen naar verschillende collega's kan ik van de kleuterjuf een sleutel lenen om in ieder geval het kamertje binnen te komen. Een andere leerkracht stelt een vraag over een lespakket.
In het kamertje start ik de computer vast op.
Via het theekransje bij het kopieerapparaat loop ik naar de invaller van groep 6 om te zien of hij alles kan vinden. Terug pak ik een stapel post mee. De telefoon rinkelt, niet elk kind is uitgerust na de vakantie. Een kop thee als start van deze werkdag lijkt me prima. Als boven iedereen gegroet is open ik beide deuren en blijf bij de hoofdingang staan om alle ouders en leerlingen die deze ingang nemen te verwelkomen. Een kleine geheugentest. Ken ik alle namen nog?
Een glunderend gezicht van een meisje uit de kleutergroep, die een grote beker in haar hand heeft, vang ik op. Ik herken haar van de fietsversierwedstrijd die ze heeft gewonnen. Fantastisch.
Wanneer de bel van half 9 gaat laat ik nog snel een aantal laatkomers binnen alsof ik de deur bijna dichtdoe. Vervolgens pak ik de statafel uit de gang en een leerlingtafel die zijn blijven staan van de sponsorloop van voor de vakantie.
De school is begonnen en ieder kan zijn hart weer ophalen.
Een glaszetter komt langs en moet gewezen worden naar het raam dat nog steeds niet is gemaakt.
DHL komt langs om een zichtzending op te halen. Tja, die staat boven. Meelopen is de enige optie. 
Intussen bestaat de ochtend uit: Telefoontjes aannemen (verschillende ouders voor een afspraak, mensen die iets willen verkopen/aansmeren o.i.d.) mailtjes wegwerken die nog stonden te wachten op een antwoord of die erom vroegen om weggegooid te worden, drie flitsbezoeken, een vraag van een collega, de koffie die ik krijg, de stapel post (waarvan de helft in de papierbak verdwijnt), een vraag over de TSO van een ouder van een nieuwe leerling, bijwerken ziekmeldingen, bijwerken website. Halverwege de ochtend komt een leerkracht van de onderbouw over voetballers buiten. Ik loop mee en zeg dat daar niet meer gevoetbald mag worden i.v.m. de ruiten. Even doorlopen naar de leerkracht van die groep, zodat die het ook weet. Meteen even 5 minuten buiten staan in de zon, mmmm. Dan komt er een jarige langs, die natuurlijk niet alleen zijn traktatie komt uitdelen, maar ook wat uit de verjaardagspot wil. Hup, mee naar binnen, waar deze jarige gevolgd wordt door vier anderen. Dat lijkt veel, maar naast het feit dat het vakantie was geweest, zat er ook een tweeling tussen. 
Tussendoor loopt de onderwijsasistent langs die nog een brief moet ondertekenen. Geregeld. Check. Natuurlijk even vragen hoe het gaat.
Het jaarrooster van de CAO even goed bekijken, dan kan ik 's middags nog een vraag stellen aan de controller van Spectrum.
Aan het eind van de ochtend belt de zieke leerkracht dat hij weer mag bewegen, een beetje. Hij kan morgen worden gebracht en gehaald en samen met de stagiaire de klas draaien. Of ik de les even kan doorsturen. Tuurlijk.
Een ouder schiet nog om het hoekje door te zeggen dat haar kind toch nog ziek thuis is vandaag en bedankte me voor de snelle reactie (via Facebook Messenger). 
Tussen de middag staan er een aantal collega's met vragen over de schoolreis en over de openstaande schuur. Ik loop langs groep 6 of alles loopt. Vertel hoe Estafette werkt. Neem boeken mee en scan het werk in.
Dan is het etenstijd, al is de pauze al bijna voorbij. De schoolreiscommissie werkt hard aan de verdeling van de bussen. De leerkracht van de bovenbouw vertelt iets over de voorstelling van muzische vorming. De ramen in de teamkamer staan open. Heerlijk.
's Middags is er overleg over de op te zetten Prismaklas. Er worden afspraken gemaakt, taken verdeeld en puntjes op de i gezet. Na het overleg kan ik nog even sparren over de normjaartaak en de CAO. De uitwerking van het overleg en de afspraken kunnen worden verwerkt. Het is een mooi project.
Tussendoor komen er nog wat telefoontjes, het houdt op, waardoor er een aantal zaken nog niet uitgevoerd kunnen worden.
Een mailtje over rekenresultaten van een leerling uit groep 6 verdient aandacht. De resultaten zijn nodig en de meester is nog ziek. Ik zorg voor wat scans en licht de meester in. Hij komt immers morgen langs.
Nog even wat gegevens doorgeven op de tweede locatie. Een officiele afspraak maken met twee leerkrachten, waarbij de een ook zelf nog een vraag heeft over een opleiding. Dan kan de dag worden afgesloten.
Veel dingen zijn gelukt volgens planning, een paar dingetjes niet, maar die hadden geen prioriteit voor vandaag. Het is de kunst om hierin de balans te zoeken. Het hoeft niet allemaal vandaag af. Wat Moet Ik Nu Doen?
De vele bijzondere ontmoetingen met de diversiteit van alle leerlingen, ouders, leerkrachten en andere medewerkers geven een bruisend geheel. En dit is pas de eerste dag van de week.
Het is winderig buiten. In de zon fiets ik tevreden terug naar huis, opnieuw door De Groenzoom.

Week uit het onderwijs deel 1 Voorbereidingen

door een schoolleider uit het basisonderwijs

Alvorens de schoolweek van start te laten gaan, vergt de week natuurlijk wat voorbereiding. Niet alleen als leerkracht of docent voor de klas, maar ook om de school draaiende te houden. Het is zaak te zorgen dat elke klas bemand is, veiligheid gegarandeerd is, er goed onderwijs wordt gegeven en de schoolontwikkelingen doorgaan.

Zo begonnen de voorbereidingen al een kleine week geleden om te polsen hoe het met de zieke leerkracht is die zijn achillespees tweemaal ingescheurd en eenmaal afgescheurd heeft. In het gips gegaan en ziek vanaf 18 april jl. er is nogmaals gips gezet en hij moet morgen terugkomen. Vervanging nodig dus. Daar ik op dat moment nog op mijn vakantiebestemming geniet, stel ik dit uit tot vrijdag.
Op vrijdag trek ik het vervangingsregister open. Eenvoudig dat de meest recente versie nu via de website van Spectrum zo is op te vragen. Ik bel verschillende mensen af. Helaas zonder resultaat. Nog twee pogingen van een opa en een oma van kinderen van de school, maar ook zij kunnen niet.
Via de app van de collega's vraag ik of zij nog ideeën hebben, want de mijne zijn uitgeput. Omdat er net een nieuwe leerkracht is aangenomen voor groep 5 op de dinsdag en woensdag, probeer ik op aanraden van de duocollega van groep 5 deze meester(!). In eerste instantie krijg ik geen gehoor via de telefoon en geen reactie via app of e-mail. Uiteindelijk lukt het toch om contact te krijgen en hij wil het graag doen. Fijn! Klas bemand.
Een leerkracht van groep 3b is de komende week in Malawi met Edukans. Prachtige blog wordt er bijgehouden. Mooie belevenis. Dat betekent dus ook vervanging, maar dit is voor de vakantie al geregeld met de twee duo's van groep 3a. 
Op zondagavond kijk ik in mijn agenda naar de hele week. Wat staat er op het programma? Gesprek met leerkrachten Prismaklas, oudergesprek nieuwe ouders, belafspraak Snappet, het schoolondersteuningsteam over zorgleerlingen, een oudergesprek met ouders van een leerling. Donderdag is er managementoverleg en is de hele school op schoolreis. Uitzwaaien en als back-up op school zijn. Vrijdag is het juffendag. Alle leerkrachten vieren hun verjaardag. Die dag heb ik een coachingsgesprek.
Deze week komt ook de administratief medewerker op maandagochtend. Dat is fijn, want ze komt maar eens in de twee weken. Alle rekeningen, aanmeldingen en andere zaken worden dan weer netjes weggewerkt.
Goed, als ik dit weet, kijk ik wat ik morgen alvast kan doen. De ziekmeldingen en invallers bijwerken in het systeem van You Force. Het beantwoorden van veel mail, die ik in de vakantie bewust heb laten liggen. Flitsbezoeken starten morgen met een aantal groepen. Plan tweede locatie updaten, waaronder de bestelling van meubilair compleet maken. Er moet deze week alvast een agenda gemaakt worden voor de teamvergadering van de week daarop. De voorbereidingen van het MO. Er moet een afspraak gemaakt worden met drie collega´s over een beoordelingsgesprek. Het optimaliseringsplan moet bijgewerkt worden, wat is bereikt, waar moet nog wat aan worden bijgesteld en hoe.
Als ik alles op een rijtje heb gezet, keert de rust terug. Mijn koffie glijdt langzaam naar binnen. De zondagavond kan worden afgesloten, ik ben klaar voor de week. Wat zal de week gaan brengen?

De dag van...

Iedere keer hoor ik het weer, telkens lees je erover of hoor je in de wandelgangen over bijzondere dagen, weken, maanden en zelfs speciale jaren. De dag van de leraar, een autismeweek, de maand van het spannende boek en het jaar van het voorlezen. Dit zijn nog maar enkele voorbeelden.

Wat is het nut van deze speciale dagen? Wat roept het bij u op? bent u zich bewust van deze invloed?
Er wordt aandacht gevestigd op een speciaal onderwerp. Er wordt gefocust op iets wat de moeite waard is. Er wordt gericht gekeken naar een bijzonder onderwerp of iets waarvan men vindt dat u dit absoluut niet mag missen.
Dat is natuurlijk allemaal prima. Maar intussen gaat er geen dag voorbij of er is wel een dag van ... een bijzondere week, een maand in het teken van of een jaar waar we niet omheen kunnen. Er is geen "gewone" dag meer over. De bijzonderheid is er vanaf. Het speciale gevoel doet zijn werk niet meer. Mensen worden er echt niet meer warm of koud van als er weer "een dag van ..." wordt gebombadeerd. Ja, echt gebombardeerd. We kunnen er niet meer omheen. We worden ermee platgegooid. En daarom worden we murw.

Wordt het dan nu niet eens tijd om aandacht te vragen op andere manieren? Origineel, verrassend of exclusief? Zodat het ook daadwerkelijk opvalt.
In de reclamewereld is het ook niet makkelijk om iets te maken wat opvalt, wat je bijblijft en wat je verder vertelt. Toch lukt het telkens een aantal reclamemakers om toch weer met iets te komen, waarover wordt gepraat. En dat is de truc.
Misschien is het goed om daar eens aandacht aan te schenken. Een originele manier om iets onder de aandacht te brengen. Iets bijzonders, iets speciaals, een nooit vertoonde actie of originele manier waarbij je iets niet gauw zult vergeten en zelfs over gaat praten met de buurvrouw.
Dan kunnen we ook weer van de gewone dagen genieten. Zo'n dag als vandaag bijvoorbeeld, waarop de zon schijnt en we gewoon even heerlijk in de tuin kunnen zitten en een boek lezen, een heel gewoon boek, wat geen prijs heeft gewonnen.