Het is altijd leuk om een diploma te halen. Zeker als het toch een hele kluif is geweest om het diploma te behalen.Drieeneenhalf jaar geleden kwam het op school ter sprake, dat het samenwerkingsverband het eerste jaar van een IB Masteropleiding wilde inkopen bij het Seminarium van Orthopedagogiek. Men wilde de leerkrachten die hier aan mee wilde doen, niet overbelasten en dat eerste jaar werd gesmeerd over twee jaar.
Ik had daar wel belangstelling voor want het vak van IB-er boeit me wel. Nu 17 jaar geleden ben ik ook ooit in de gelegenheid geweest om eraan te beginnen, maar bij te grote aanmelding en zwanger van ons tweede kind heb ik het toen niet doorgezet.
Na die twee jaar kwam er een mogelijkheid om de opleiding af te maken met daaraan gekoppeld het tweede jaar(voor de student het derde jaar), zodat de Masteropleiding afgerond kon worden.
Na ook dat volbracht te hebben, kwam de diploma-uitreiking dichterbij.
Het gevoel dat bovenkomt bij zo'n diploma uitreiking is wel bijzonder. Iemand zei: "Ik voel me net 18. Mijn vader en moeder zijn er ook." Maar ook het feit dat jouw man, je oudste zoon(de andere drie hadden allemaal een al een afspraak), je ouders, je schoonouders, je directeur(namens het samenwerkingsverband) en nog een andere directeur van het samenwerkingsverband aanwezig zijn, omdat jij en nog 15 anderen dat felbegeerde papiertje hebben gehaald. Echt gaaf. Bovendien komen en er dan ook allerlei cadeaus, waaronder een prachtig sieraad van mijn echtgenoot en een gigantische mooie grote chrysant van de collega's. Dat doet gewoon goed!
