Vandaag blik ik even terug op dit jaar, maar kijk ook graag vooruit. "Wat de toekomst brenge moge..." is zo'n mooie zin uit gezang 293 van het oude Liedboek (van de nieuwe weet ik het nummer niet uit mijn boek.) Maar ben ook even bij 'gewoon' vandaag.
Vanmorgen stond ik op om wat oefeningen te doen voor mijn onderrug en heupen. Meegekregen van de fysio. De squad is daarvan een van de lastigste. Ik doe het toch braaf, want die houdingsoefeningen helpen me wel.De krant wordt even vluchtig bekeken en zie dat Brussel en Parijs nog steeds in staat van paraatheid zijn.
De kat van de achterburen verblijden met een bezoekje. Intussen een zakje voer opdienen en de kattenbak in orde maken, zodat ook zij - haar naam is Zaza - ook schoon een nieuw jaar kan beginnen. Wat zou ze zeggen als ze miauw roept? Heerlijk even kroelen en dan hup weer terug.
Dikke knuffel aan manlief (zit lekker te lezen) en met boodschappentassen richting Delft. In de auto luisterend naar de Top 2000. Zo kunnen we als boodschappendienst voor mijn ouders zorgen. De broze mensen lopen voetje voor voetje het huis uit, strompelen de trap af (met stok) en stappen in de kleine compacte auto (die we toch nog maar niet hebben ingeruild). Het boodschappenbriefje in de tas die onder de arm geklemd zit.
In de grote supermarkt die op de kleintjes let, hebben we beiden twee boodschappen vol lekkers ingeladen. Met twee karren sjokken naar de lift, alwaar we richting de tweede verdieping zoeven. Nadat de tassen in de auto gesjord zijn, brengt papa de karren terug en de muntjes worden netjes opgeruimd.
Het zonnetje schijnt en die laten we deze oude mensen maar eens lekker opsnuiven. Even lekker de buitenlucht laten voelen. Heerlijk. Iets heel kleins, maar zo lekker.
Weer in hun huis drinken we koffie, eten daar een lekkere koek bij en ga ik weer richting huis om mijn lieve man te vergezellen. Hij is immers lekker vrij.
Onze boodschappen netjes opruimen. Luisteren wie er nog tot hoe laat thuis blijft en de aanvullende etenswaren in huis halen.
Dan rustig aan de thee. Dit rustig opschrijvend, denk ik aan dit warme huis. Wat heb ik het getroffen om zo'n lieve betrouwbare man te trouwen, zulke schatten van kinderen te mogen grootbrengen en zulke lieve ouders nog even een handje te mogen helpen. Daarnaast ook nog even mogen genieten van de kat van de achterburen, gratis.
Intussen worden de laatste 75 nummers van de top 2000 afgedraaid op Radio 2. Het ene nummer eerlijk gezegd mooier dan het andere, maar smaken verschilen.
Terugkijkend op 2015 zie je een opnieuwstartende dochter, een geslaagde zoon, die ook werk heeft en nog twee uitwonende studerende kinderen. Lieve mensen die hun plekje aan het zoeken zijn in deze wereld, waar je ze zelfstandig deel van uit wil laten maken, maar ook wil dat het lieve warme mensen zijn, die iets kunnen betekenen voor anderen, maar ook goed zijn voor zichzelf.
Teun die zijn werk in Den Haag afsluit. Een zus die opkrabbelt, zieke collega's die hun weg weer moeten vinden.
Teleurstellingen en mooie nieuwe hervindingen (is dat een woord?).
De school vergt veel, maar we gaan door. De groei begeleiden. De passie voor het onderwijs ben ik niet kwijt, de balans is nog niet helemaal in evenwicht, maar door meer rekening te houden met jezelf komt er een beter evenwicht, zonder jezelf te verliezen.
Kijken naar 2016 start er weer een nieuw fris jaar. Teun begint in Rotterdam, de school groeit, ouders worden brozer, vrienden komen langs, werk en school gaan straks weer in een bepaald ritme verder. De wereld draait gewoon verder en toch is ook dat bijzonder.
Ook dit jaar zullen er teleurstellingen en nare gebeurtenissen zijn. Laten we hopen dat we daardoor de mooie dingen beter zien. Genieten van mensen die het goed met je voor hebben. Het fijn hebben met elkaar. Blij zijn met wat je hebt (we hebben het immers echt goed!). Dat is de kunst van het leven. En zo zijn gewone dingen heel bijzonder. Besef dat elke dag, elk uur, elk mooi moment in je leven.
