In between

Ergens tussenin zitten. Niet meer bij de ene groep mensen horen en ook nog niet thuis zijn bij de andere organisatie. Beiden zijn fijne groepen mensen, maar ik hoor nu even nergens bij. Het kan prettig zijn, want ik hoef niks. Het kan wat nutteloos voelen, want ik hoor er niet bij.

Gevoel
Tja, dit overkomt me nu. Hoe voelt dat? Raar. De ene baan is afgesloten, ik heb afscheid genomen, wat overigens echt bijzonder fijn was en waar ik met volle teugen van heb genoten. De andere baan staat op me te wachten. De prettige kennismaking is geweest, er zijn zaken overgedragen, het voelt goed en ik loop de nieuwe school binnen met het idee dat dit voorlopig mijn school gaat worden. Ik weet het koffiezetapparaat en het toilet te vinden. Heel prettig. Dat is toch een eerste vereiste. Het is een apart gevoel.

Schouders eronder
Negen jaar lang heb ik me ingezet - en ingezet bij mij betekent gewoon echt tot het uiterste, soms over het randje, moet je eigenlijk niet doen, maar ja, als ik ergens voor ga, dan ga ik ervoor - voor CBS Prinses Máxima, een basisschool die opgebouwd moest worden. De kwaliteit moest op orde gebracht worden. Een groeiend aantal leerlingen en leerkrachten leidde tot meer zorgen om borging. Een tweede locaties werd een feit. De school groeide uit tot een prachtige leefgemeenschap met een goede sfeer. Samen met mijn collega's en de hulp van vele ouders hebben we dit tot een mooie school gemaakt. Het was goed zo.

Het leven overdenken
Dan ga je eens nadenken over het leven. Wat zijn de mogelijkheden? Wat zijn mijn mogelijkheden? Waar ben ik goed in en wat wordt er in de omgeving gevraagd? Een zoektocht van zo'n anderhalf jaar volgde. Niet heel intensief, maar ik zocht wel. Ik had immers geen haast en ik zat prima. De Máximaschool is en blijft een fijne school om te werken en verder te ontwikkelen. Het nadenken over het leven heeft ook te maken met mijn eigen leeftijd. Kijk, ik ben geen achttien meer, maar gewoon vijfenvijftig. Nog energie genoeg, nieuwsgierig, zin om iets nieuws te leren. Ik beschrijf het weleens als leerhonger. Wat is er nog meer? Wat kan ik nog meer? Grenzen opzoeken. 
Over dat laatste, dat kon ik op de middelbare school ook. Ik heb het teruggezien bij onze kinderen. Een geintje. Een keer spijbelen. Nou ja, misschien meer dan een keer. Mezelf ziek melden en naar mijn vriendje gaan. Ach, het hoort er allemaal bij en ook ik ben er gekomen, zij het niet via een rechte weg. 

Solliciteren
Na links en rechts wat te hebben gepraat binnen en buiten de organisatie waar ik werkte, kwam ik ook de baan tegen waar ik nu in augustus ga starten. Een nieuwe weg in slaan. Hoe mooi is dat? De advertentie kwam langs in maart, na twee rondes heb ik de ereplaats gekregen. In april ga je dan met de staart tussen je benen naar de huidige werkgever. Ook daar is het slikken. Maar ja mensen, ik ben echt vervangbaar, neem dat van mij aan.

Een nieuwe uitdaging
Het mooie is, dat de keuze op mij is gevallen omdat je ergens goed in bent. Daar ligt mijn kracht. Dat wordt gezegd bij het afscheid en krijg je mee bij de aanstelling. Nu nog zien waar te maken. Ook ik ben niet perfect, wie wel?
Dan komt er een tijd van afsluiten bij de ene organisatie en starten bij de andere. Dat is best dubbel. Zeker als er mensen zijn, die het niet zagen aankomen en spontaan emotioneel worden. Als er meerdere collega's besloten hebben te wisselen. Als er mensen ziek worden. Maar het komt goed, dat weet ik zeker. Ik heb het met veel plezier en overgave gedaan, maar het is soms goed om te wisselen. Verandering van spijs doet eten. Dat moet ik overigens niet te veel doen, maar dat is een ander verhaal. Het is goed om de vaste patronen eens te doorbreken. Leren van een nieuwe omgeving. Nieuwe mensen leren kennen. Hetzelfde geldt voor een school. Het is goed als er weer eens een andere wind waait, iemand met nieuwe denkwijzen. Het geldt trouwens ook voor leerkrachten. Het lerarentekort geeft nu wel wat reuring door wisselingen, maar eigenlijk is dat een mooie bijkomstigheid. Je groeit van elke wissel. Je leert van iedere school. Je neemt iets mee van elk mens dat je ontmoet. Van elke school pak je weer nieuwe dingen op. Blijf gewoon niet te lang op dezelfde school. Maar goed, dat is mijn mening.

Relativering, vertrouwen en verbinding
Maar nu zit ik hier. Het is zomervakantie. Net begonnen. De meest relaxte ooit. Al had ik wel een paar dagen nodig om tot rust te komen. Maar de afronding is gelukt, ik kan de school met een gerust hart overdragen aan een collega directeur. Ik weet dat ik negen jaar geleden, toen ik naar de Máximaschool ging, wel een ander gevoel had. Kan ik het wel? En dat heb ik later nog wel een aantal keren afgevraagd. Met deze bagage ga ik het nieuwe Vlinderboomavontuur tegemoet. Een stap verder. Een nieuwe richting. Nieuwe dingen ontdekken, die ik nooit eerder heb gedaan. Dat is dan weer het voordeel als je ouder wordt. Relativeringsvermogen en het vertrouwen dat het goed komt. Dit werk doe je namelijk niet alleen. Samen ben je een school. In verbinding met anderen kom je veel verder. 1 + 1 = veel meer dan 2. Bij vragen zijn er legio professionals om me heen waar ik mee kan sparren en vervolgens keuzes mag maken en/of besluiten kan nemen. Ook ik leer weer van nieuwe situaties, en dat is gaaf. Het komt goed.
Beste lezer, ik hoor u denken dat het lijkt alsof ik het niet spannend vind. Uhm, dan kent u mij nog niet goed genoeg. Maar ik weet het wel goed te verbergen achter een vriendelijke lach. Nu maar hopen dat ik snel de leerlingen leer kennen, de namen van de collega's zitten er al bijna in. Maar ook dat komt vast goed, daar heb ik alle vertrouwen in.

Vliegen

Daar staan ze dan. Leerlingen. Grote leerlingen. De tijd is omgevlogen. Het eind van de basisschool is daar. Leerlingen die alle groepen hebben doorlopen. Groep 8
Ik zie ze nog binnenkomen als kleuter van groep 2, sommigen heb ik zelfs nog in de groep gehad.
Ze hebben geleerd, ze hebben zich ontwikkeld, ze struikelden en stonden weer op. Ze kwamen dingen tegen die leuk waren en er gebeurden dingen minder leuk waren. En ze leren, ontwikkelen en struikelen nog steeds.

Zo is dat ook met de afscheidsavond. Het is feest. Het is gezellig. Het is spannend. Maar het is ook minder leuk, want deze bijzondere grote leerlingen gaan weg van de basisschool. Ze vliegen uit.

Ze trekken samen op met klasgenoten, jaren lang. Soms wisselt er wat. Er verhuist een leerling, of er komt een leerling bij door verhuizing. De basisschool is net een stukje van een vliegreis.

De vliegreis is een soort levensreis. Soms moeten ze bijtanken. Soms is er een tussenstop of een overstap. Nu staan ze allemaal op een vliegveld in de vertrekhal, waarbij het vervolg van de reis voor iedereen anders is. Een ander ticket. Een andere richting. Een andere vliegroute, maar allemaal met een bestemming waar zij heen willen en ze verder kunnen groeien in hun leven. Hun eigen vliegreis.
Misschien moeten ze tussendoor nog eens overstappen, geen probleem, als ze maar bij die eindbestemming komen. Dat willen hun ouders ook graag.
Ouders zien het vervolg van deze vliegreis ook veranderen. Sommige hebben hier al ervaring mee, voor anderen is het wennen. Er komt een nieuw reisschema, waarin je minder weet van de vliegreis, waarbij je steeds meer moet loslaten en vertrouwen in die goede reis. Je kijkt als het ware mee als iemand in een verkeerstoren. Je ziet de stipjes verplaatsen. Als ouder kun je niet altijd meer mee. 

Natuurlijk pakken ze weleens de verkeerde vlucht, kopen ze een verkeerd ticket of vergeten ze een koffer. Maar daar leren ze van en ouders uiteraard ook. Vallen en opstaan.

Deze leerlingen zullen best een beetje nerveus zijn voor de reis die komen gaat. Volwassenen wensen hen een hele goede reis verder, want vanaf hier gaan diezelfde volwassenen hen steeds meer loslaten met een rugzak vol bagage, die zij goed kunt gebruiken voor hun verdere reis. Uitvliegen. De reis vervolgt zich en zij vliegen verder. Dan mogen zij best eens een verkeerde vlucht pakken, als ze maar leren hoe ze terug kunnen vliegen of een andere vliegroute moeten kiezen. Er is sowieso een eindbestemming. 
Voor al die leerlingen: Een behouden vlucht!

Ik kijk (voor-)uit naar 2017.

Het is 31 december 2016. We nemen afscheid van dit jaar. Voor de één een goed jaar, voor de ander een ramp. Voor de één een jaar met nieuwe mogelijkheden en kansen, voor de ander een jaar vol bedreigingen en verdrietige gebeurtenissen. Houd de kansen en mogelijkheden vast. Kijk vooruit.

Gisteren was ik bij de dienst van het afscheid van een bekende. Triest en ook mooi. Naar om te zien dat er mensen zoveel verdriet hebben om geliefd iemand waarvan ze definitief afscheid moeten nemen. Ik hoop dat mijn aanwezigheid het verdriet een klein beetje kan verzachten. Het gemis is zo groot.
Het brengt jezelf met beide benen op de grond. Het leven. De kwetsbaarheid. De mooie momenten. De liefde. De warmte. Het afscheid.
Intussen luister ik met een half oor naar de Top2000, waar vele liedteksten mijn oren binnenstromen. Nummers met een emotionele waarde. Misschien maakt het zo'n oudejaarsdag wel extra bijzonder.
Afscheid nemen van fijne dingen is altijd moeilijk. Als je van baan wisselt (hoe gezond dit ook is), als je verhuist, afscheid nemen van een jaar, maar het lastigste is wel het afscheid nemen van een dierbare.
Met zo'n dienst als gisteren waar velen al afscheid hebben moeten nemen, denk je aan diegenen die je zelf al hebt weggebracht. Ook aan mensen die je nog kunnen ontvallen. Het gebeurt steeds opnieuw. Je weet niet wanneer.
Ook 2017 gaat ons dingen brengen, waarvan we nog niet weten wat. We plannen veel zaken, de agenda staat al vol. We willen een heleboel, maar uiteindelijk komen de dingen op je pad en moet je daarop anticiperen. Wat ga je ermee doen?
Zo ook met het onderwijs. Onderwijs 2032 is mooi om over te dromen. Wat hebben de leerlingen van nu nodig om straks goed te functioneren? Dat is een ambitieus streven, maar we weten het niet. De maatschappij en daarmee de digitalisering verandert razendsnel. Hoe weten we wat er straks nodig is.
De ombuiging is begonnen. Niet alleen kennis, ook vaardigheden worden steeds belangrijker. Niet te vergeten de sociale competenties. Daarom is de pedagogiek en de didactiek beiden even belangrijk. De nadruk heeft te veel gelegen op resultaten, het is zaak om de golfbeweging weer iets terug te laten veren.
Het is mooi om met elkaar af te tasten wat er wordt verlangd van de nieuwe generatie. Wat hebben zij nodig? Wat hebben wij nodig om dit te realiseren? Hoe kunnen we in verbinding met elkaar een goede weg inslaan? Wij kunnen leren van die supersnelle smartphone-generatie. Zij kunnen leren van de parate kennis, een basis die toch handig is om bepaalde keuzes te kunnen maken.
Is 2017 ver genoeg om het levenspad verder goed te kunnen bewandelen? Voor de korte termijn wel. Over de lange termijn is het goed om ambities (lees: doelen) te hebben, maar... stel ze tijdig bij als het anders blijkt te zijn. En dan komt er opnieuw afscheid van oude gebruiken, traditionele gewoontes waar we zo aan vast houden.
Kijk vooruit en denk buiten de gestelde kaders. Durf. Leef. Neem afscheid van mensen, zaken en dingen en start opnieuw. Ook ik moet dat steeds opnieuw leren.
Het afscheid is bijna daar. Ik kijk (voor-)uit naar 2017.

De laatste loodjes

Of de zomervakantie al is begonnen, of dat deze over drie weken begint, die laatste weken op school zijn vaak de zwaarste weken. Of je nu leerkracht bent, intern begeleider of directeur, dat maakt allemaal niet zo veel uit. Met elkaar moet het jaar worden afgerond en zo afgesloten, dat er in augustus weer kan worden gestart.

Elk jaar nemen we het ons voor. Goed plannen, vooraf bedenken, rapporten al klaarzetten, brieven maken, materiaal bestellen, lokalen indelen, zorgen dat er genoeg meubilair is, schoonmaak, afscheidsavond, bedankje voor ouders en tussendoor natuurlijk nog wel goed onderwijs leveren. Elk jaar zijn er onverwachte zaken. Collega's die ziek worden, collega's die hun baan opzeggen, nieuwe leerlingen, tegenvallende resultaten, iedere school heeft hiermee te maken. Juist die onverwachte zaken maken die laatste weken zo zwaar, het voelt als lood. Daarnaast begint het buiten warmer te worden, de vermoeidheid slaat toe en daarbij vaak ook de irritaties.
Dan is het natuurlijk de kunst om tussen de loodjes door aandacht te blijven houden voor die spontane reacties van kinderen, leuke activiteiten die door ouders of leerkrachten worden georganiseerd, het steunen van elkaar of die ene ouder, die ene collega of een bepaalde leerling. Het is ook zaak - en dat is vaak niet mijn sterkste kant - om ook in deze periode het werk even los te laten, even te laten bezinken, van een afstandje te bekijken en gewoon even lekker op adem te komen.
Blijf genieten, behoud de rust in jezelf. Alles komt uiteindelijk op zijn pootjes terecht. Voor alle dingen is een oplossing of compromis. Blijven communiceren, openheid blijven bieden, vertrouwen blijven geven en zie hoe alles goed komt.
Soms zit het tegen, dan voelt het loodzwaar, maar relativeer en kijk vooruit! Dan kun je vederlicht verder en lacht het leven je tegemoet.
Fijne vakantie.

De sleutel

Zo aan het eind van het schooljaar is er een komen en gaan van kinderen(groep 8) en collega's. Deze keer hoorde ik zelf bij de collega's die afscheid gingen nemen.

Gisteren ging dat dan officieel door een pluimenpraatje van de directeur. Een prachtig pakket van alle collega's volgde en aan het eind van de dag leverde ik ook de sleutels van de school in. Een raar moment, dat toch wat emotionele gevoelens met zich meebracht. Dit was een warme plek om te werken. Lieve en fijne collega's, een open houding t.o.v. elkaar, een school die trots kan zijn op zijn betrokkenheid en collegialiteit. En dat was dan dat. Je neemt zelf een beslissing om een andere richting op te gaan, je ambitie te volgen en in te stappen in een andere school en nu zelfs ook een andere vereniging. Poeh, dat is toch even slikken. Maar ik wilde dat toch zelf?

Na een dag zonder sleutels te hebben gezeten, ging ik vandaag langs bij de nieuwe vereniging, het verenigingskantoor en de nieuwe algemeen directeur. Nog even wat zaken doorpraten en afspraken maken.

Vervolgens ging ik naar de nieuwe school, waar ik naast een nieuwe baan ook een andere rol ga krijgen. Ook dat is wennen. Maar ik heb er veel zin in. Maar eerst een afscheidslunch daar, twee collega's gaan weg.

Op het moment dat daar de directeur mij de sleutels overhandigt, zie ik dat het voor hem ook even een lastig moment is. Nog wat laatste dingetjes opruimen en als ik dan uiteindelijk thuis kom, ben ik echt doodmoe en heb ik eerst eens een middagslaapje gedaan om alle spanning en nieuwe indrukken te kunnen verwerken.

Afscheid

...en dan is het jaar weer voorbij. We vieren, vaak uitbundig, Oud & Nieuw, met allerlei versnaperingen en lekkere drankjes. Om de Kerstdagen nog eventjes niet over te slaan met allerlei smulpartijen, waarin we iedereen de beste wensen willen geven. Een gevoel van nostalgie, herinneringen aan vroeger, maar ook kijkend in de toekomst, wat gaat dit jaar ons brengen.

Dat laatste is interessant. Wat gaat dit jaar ons weer brengen?

Als ik voor mijn omgeving en mezelf spreek, zie ik groter wordende kinderen met nieuwe liefdes en vrienden, een fijne relatie met een lieve betrouwbare echtgenoot en ouders die steeds ouder en brozer worden. Broers en zussen die je wel af en toe ziet, maar hun levens gaan vaak een andere weg, waardoor je ze toch de ene keer wat vaker en de andere keer wat minder vaak ziet. Vrienden waarbij de een wat meer bij je staat en de ander weer wat verder van je af komt te staan. Soms gewoon door omstandigheden.

Naar mijn eigen werk kijkend zie ik nu nog maar 1 school voor me. De andere heb ik in overleg met beider directeuren achter me gelaten, wat best wat vreemde kriebels bij mij naar boven liet komen. De school die ik achter laat, heeft mij veel goeds gebracht, vertrouwen gegeven en dit wil ik meenemen in mijn verdere levensweg en loopbaan. De nieuwe school (sinds augustus) is er een, die mij weer nieuwe energie geeft, die groot is, waar veel fijne mensen werken en waar een hoop werk verricht kan worden. Een boeiende uitdaging dus. Juist omdat de overgang van enkele maanden op 2 scholen werken er eentje is geweest, waarbij ik rustig kan wennen aan de een en langzaam afscheid kan nemen van de ander. Geleidelijk afscheid nemen.

Toch komt er dan een moment van een definitief afscheid. En dat valt me eigenlijk zwaarder dan ik wil toegeven. Je laat een school achter, waar je met hart en ziel voor hebt gewerkt, net zoals je een jaar achterlaat waarin je veel hebt gedaan. Het definitieve afscheid volgt nog in januari.

Het leven gaat door en het is, zoals het is. We maken er wat van. Met dit nieuwe begin, deze grote open school, deze warme mensen en deze hoeveelheid aan gave enthousiaste leergierige kinderen, die ik ook steeds beter ga leren kennen, gaat dat zeker lukken!