Alarm

Een school moet worden beveiligd door een alarmsysteem. Vorige week had ik er een hele tijd voor uitgetrokken om dit telefonisch goed te regelen met de meneer van het beveiligingssysteem. Omdat er meerdere mensen van het gebouw gebruik maken, moet er een bepaalde sectie worden toegewezen aan de school. Tot zover geen probleem.

Vandaag gebeurde het. Ja ja, het is weekend, maar ik had twee sterke jongens en een echtgenoot thuis, die konden helpen. Nietsvermoedend gingen we naar school om wat spullen te brengen en een boekenkast te versjouwen, die van boven naar beneden moest.

Allereerst kwam ik al binnen met het idee dat ik het alarm niet uit kreeg, bleek dit er helemaal niet op te staan en zette ik hem dus aan. Vervolgens liepen wij door het gebouw, op ons eigen gedeelte, maar blijkbaar in een andere sectie en begon het alarm bij trap en bovenverdieping steeds af te gaan. Mmmm, wat nu?

Manlief en zonen versjouwden snel de kast. Ze plaatsten deze vakkundig in de hal beneden, waar de kinderen makkelijker hun boeken kunnen ruilen en er geen anderen met de boeken vandoor gaan. Beneden gekomen stonden wij ineens oog in oog met twee mannen in uniform, de politie. Ze kwamen polshoogte nemen, omdat het alarm was afgegaan. Tja, dat klopt. Na uitleg bij beide heren zouden wij nog even op de beveiliging wachten en ziedaar, ook deze meneer in uniform en een immens grote sleutelbos kon ons verder helpen.

Na mij te hebben gelegitimeerd, kon hij de zaak weer oplossen en wij weer richting huis vertrekken. Je zal maar op een nieuwe school werken en niet weten hoe het alarm werkt....

Gelukkig hebben we nog wel even de kast kunnen verzetten.

Van de andere kant bekeken

Als leerkracht in het basisonderwijs bekijk je de dagelijkse dingen, de leerstof, de ervaringen, ja zelfs het digibord van de andere kant. Je staat meestal hoger, je kijkt van voor de klas, de klas in, je kijkt op de schriften, je bekijkt de dingen echt als leerkracht.
Maar hoe ervaart een kind dit? Het is goed om je te realiseren dat kinderen dit als prettig kunnen ervaren, als ze zich veilig voelen bij jou en zij steun van je krijgen. Een bepaalde zekerheid en vertrouwen die jij hen kan bieden. Voor anderen kan het ook irritant zijn, omdat ze ook zichzelf willen ontwikkelen, een weerwoord willen geven, zich willen ontplooien tot zelfstandige mensen die zelf hun keuzes kunnen maken.
Vanuit dat laatste is de rol van de leerkracht veranderd t.o.v. 30 jaar geleden, waar de leerkracht eigenlijk alles bepaalde. Nu leren we kinderen zelf om werk in te delen, keuzes te maken en nemen wij meer een begeleidende of coachende rol in. Praktisch gezien moet een leerkracht goed door zijn knieen zakken en letterlijk op gelijke hoogte als die leerling meekijken. Blijf niet achter dat bureau maar ga door de klas rondes lopen. Leer om te gaan met uitgestelde aandacht, zodat leerlingen ook zelf een oplossing moeten zoeken en bedenken.
Dit zelfde geldt voor een directeur van een school, die niet alles bepaald, maar de leerkrachten laat meedenken en waarbij er samen naar oplossingen gezocht kan worden. Niet dat die directeur onbelangrijk is geworden, want hij moet een school wel leiden. Ook hij moet een veilige basis en vertrouwen creeren. De leerkrachten zo weten te stimuleren, dat zij geinspireerd raken. Hen zover weten te krijgen dat ze het beste eruit willen halen wat erin zit. Ook zal diezelfde directeur iedere leerkracht in zijn waarde moeten laten en proberen de goede kwaliteiten naar boven te halen. Wat kan deze leerkracht allemaal wel en waar moet nog aan worden gewerkt? Precies zoals we tegenwoordig de onderwijsbehoefte van een leerling in kaart brengen. Stap ook als directeur dan even in die rol van de leerkracht. Voel mee hoe zwaar een bepaalde klas kan zijn, hoe vervelend een ouder kan zijn of hoe kort een middagpauze is. Wat zou jij het liefste doen met dit onderwerp om het tot een succes te maken? Hoe kunnen we dat bereiken?
Op deze manier creeer je binnen een team en binnen een klas meer draagvlak en draagkracht om dat te bereiken wat we als doel voor ogen hebben. Zorg altijd dat je het van meerdere kanten belicht en luister goed naar anderen.

Sportief en sociaal

Sporten is gezond, maar je moet er wel tijd voor vrij maken. We roepen het altijd zo makkelijk, maar als we het zelf moeten doen, valt het vaak tegen en moeten er intussen ook nog een hoop andere dingen gebeuren. Of zijn het gewoon excuses om maar niet te hoeven sporten en lekker wat anders te gaan doen?
Als ik hier in huis kijk en zie hoeveel er wordt gebasketbald door de kinderen, dan neem ik mijn petje af. Veel trainingen en daarbuiten wordt er regelmatig afgesproken om buiten een balletje te gooien. Ook de tuin is voorzien van een basket, met twee strepen op de grond, 1 zo ver als de vrije worplijn en 1 zo ver als de driepunterslijn. Oefening baart kunst.
Dat laatste geldt natuurlijk ook als je wat ouder wordt/bent. Blijven bewegen houd je soepel en gezond, geeft je energie en geeft je gewoon een algeheel prettig en lekker gevoel van welbevinden.
Nu is een teamsport niet zo makkelijk te realiseren, want je kunt gewoon te vaak niet. En een team mag je niet laten zitten. Vandaar dat ik mezelf gebombardeerd heb tot fitnesser. Liefst 2x per week, maar het komt er meestal op neer dat het 1x per week wordt. 1x met mijn buurvrouw, zodat we elkaar kunnen oppeppen om te gaan en er meteen een sociale avond van te maken en 1x alleen, waarbij ik mijn zelfdiscipline goed op de proef stel.
Vandaag dus wel alleen geweest en eigenlijk was het heerlijk. Omdat ik vandaag lekker overdag kon gaan, was het geweldig rustig. Met toch nog hier en daar een stukje sociale vaardigeheid in de vorm van een praatje. Soms verbazend hoeveel mensen willen vertellen. Naast de sportieve ontspanning is er zo ook sociale ontspanning. Je gedachten verzetten.
's Middags weer lekker met de hond wandelen, ook dat is sportief en sociaal ontspannen.

Weekend vieren

Omdat het weekend een dag eerder begint, als je op vrijdag vrij bent, begint voor mij dus nu al (op donderdagavond) het weekend. Ook deze tweede week was weer een week vol enerverende gebeurtenissen, die je enerzijds wel hebt gepland, anderzijds gewoon op je pad komen.

De post en e-mail wegwerken kost je zo al anderhalf uur op een dag. Dan heb je gesprekken met collega's, gesprekken met ouders, gesprekjes met kinderen(die zijn ook nog steeds heel leuk, vooral als ze jarig zijn...), een starfeest, een managementoverleg, een vieze koelkast, een gebruikersoverleg, een groep 1/2, het regelen van de tags voor het alarm, een rondleiding met nieuwe ouders, het bestellen van sleutels, het opgeven voor BHV, een stapeltje rekeningen, een teamvergadering, een gesprek met de IB-er over de school en ga zo maar door. Er komt een heleboel langs, je slaat een heleboel op, maar het heeft ook allemaal tijd nodig om een plek te krijgen. Ook om de belangrijke en minder belangrijke dingen te kunnen scheiden.

Het gekke is, dat ik het nog steeds leuk vind om te doen. Heerlijk om gewoon lekker bezig te zijn, gewoon die handig uit de mouwen te steken en toch je hoofd erbij te gebruiken en langzamerhand to the point te komen, waar je je als school mee bezig wilt houden.

Maandag heb ik de eerste afspraak met mijn "personal coach", een collega-directeur die mij wat kan ondersteunen, op de rit helpen, tips kan geven, leren prioriteiten te stellen en te delegeren. Vooral die laatste twee zijn soms lastig te realiseren. Maar we zijn nooit te oud om te leren. Nu eerst even uitblazen en volgende week er weer volop tegenaan!

Internetcafe

Wie had gedacht dat ik ooit nog eens hier terecht zou komen: een internetcafe. Tussen de lawaaierige muziek, hossende en meegillende mensen zit ik op een mini laptop van Daan. De digitechniek gaat wel heel hard op deze manier. Straks krijg ik ook nog een nieuwe mobiel(die ook nog op internet kan) en zo zijn er ook al een heleboel technische digisnufjes waar ik niet eens weet van heb. Grappig hoe de "jeugd van tegenwoordig" ons op dit gebied gewoon inhaalt. Ze kunnen snel schakelen, ze weten veel van mobiele telefoons en computers, ze kunnen met veel mensen tegelijk msn-en, ze bedienen een iPod alsof het een transistor radiootje is, etc.
Op andere gebieden zullen er misschien weleens wat aanpassingen moeten komen. Gezonde eetgewoontes, lezen, communiceren, goed de taal gebruiken, spelling, e.d.
Maar ja, je kunt niet alles hebben, bovendien kan niemand alles tegelijk. Gelukkig maar, er is voor iedereen altijd nog wat te leren.

Rust, reinheid en regelmaat

Mijn vader zei dit vroeger al tegen ons, hoe belangrijk het is om volgens de "rust, reinheid en regelmaat" te leven. Toen de kinderen kwamen is dit motto ook goed om aan vast te houden, voor de kinderen en ook voor onszelf. Nu de kinderen wat groter zijn, wordt de regelmaat toch wat onregelmatiger. Nu ook het werk weer is begonnen komt die regelmaat wel enigszins weer terug, maar moet je je er zelf van bewust blijven.
Zo is een werkweek van 4 dagen prima te doen, een kleine uitloop op de vijfde dag. Zo kunnen zaterdag en zondag echt rust en ontspanning opleveren. Even lekker wat anders aan je hoofd en tijd voor elkaar. Maar daar moet je wel heel bewust mee om blijven gaan. De computer, een stofzuigbeurt en het opruimen van de was, gooit je snel weer terug in dagelijkse bezigheden.
Vanmiddag hadden we geluk, het was prachtig weer, een lekker windje, heerlijke temperatuur en een warm zonnetje loerde regelmatig tussen de wolken. Nadat manlief de kinderen had weggebracht naar het streetbasketbal in Den Haag, we de noodzakelijke boodschappen binnen hadden gehaald en de tent hadden gerepareerd, opgevouwen en opgeruimd, konden wij heerlijk in de tuin genieten met de krant en een kop koffie. Snuivend in de buitenlucht komt dan even die rust terug, die je zo goed voelt in een periode van vakantie.
De "pling" die ik hoorde kon ik toch niet voorbij laten gaan en heb mijn collega toch even beantwoord via de telefoon. Maar verder... goed geslaagd, met 's avonds nog een film van James Bond, die ik allang kende, maar ach, het gaf rust en dat is het belangrijkste.

De eerste dagen, een boeiende baan

Nu de eerste dagen voorbij zijn en het weekend voor de deur staat (heb hem alleen nog niet binnengelaten, want natuurlijk moest ik de mail nog bekijken...)kijk ik terug op een intensieve, gevarieerde, drukke, enerverende week (ok, 4 dagen...) welke mij een prettig gevoel hebben gegeven.

Na zo'n korte tijd is het bijna niet meer terug te halen, wat er allemaal voorbij komt op dagen als iemand met dit werk. Varierend van het beantwoorden van een telefoontje, het houden van een gesprek met de reparateur van het kopieerapparaat, stapels post en mails verwerken, zoeken naar het magazijn, het draaien van een groep, kennismaken met de leidsters van BSO en TSO, het opruimen van een kamertje, het bestellen van luizencapes, het in de gang staan om ouders en leerlingen te verwelkomen, de buurschool benaderen, informele gesprekken met collega's voeren, via informatie over financiën, maanrapportages, codes en contacten met personeel en ouders tot de wat ingewikkelder en soms ook zware beslissingen omtrent leerlingen, ouders en personeel. Een boeiende baan. Er komt heel veel langs, snelle schakelingen, halverwege worden gestoord in het werk, dat later weer wordt opgepakt, zodat je datgene waar je mee begon af kan maken of moet bewaren tot een later moment omdat er dingen tussendoor komen, die een grotere prioriteit hebben. Voortdurend omschakelen en beslissingen nemen. Afspraken maken en mensen niet met een kluitje in het riet sturen. Duidelijkheid verschaffen en een luisterend oor bieden. Emotioneel betrokken zijn en toch het belang van de organisatie in de gaten houden. Kortom: topsport bedrijven!

Heerlijk om al deze dingen te gaan leren en in goede banen te leiden.
Verrassend dat je dan tussen al deze nieuwe mensen, in deze nieuwe onbekende omgeving binnen een onbekende vereniging toch ook nog een bekende leerling van een andere school tegen het lijf loopt. En dan nu blij dat het echt al weekend is... en ook dat is weer heerlijk.

Het kan vriezen, het kan dooien.

Zo aan het eind van de zomervakantie, is het handig om nog allerlei klusjes te doen, waar je het hele jaar geen tijd voor hebt(of neemt). Een van die klusjes is het ontdooien van de diepvries.

Nu hebben wij een aantal jaren geleden de keuken uitgebouwd en meenden wij, met 4 opgroeiende eetgrage kinderen, wel een grote vriezer te kunnen gebruiken. Dus gingen wij op zoek naar de grootste. Het is er eentje geworden zo groot als wij zijn(ca. 185m) met een stuk of zeven lades. Geweldig! Zo kunnen we de 10 broden, die per week worden verslonden eenvoudig kwijt. Daarnaast bergen wij verschillende soorten voedsel, de (ook weer zes) pizza's, het ijs(in een veelvoud van) en niet te vergeten het voer voor onze hond Spikkel.Allemaal super handig, totdat die grote diepvries weer eens ontdooid moet worden.

Vandaag was de grote dag, dus besloten we maar patat, kroketten, frikandellen, kaassouffles en vlammetjes te eten, zodat we dat in ieder geval niet ijskoud hoefden te houden en dus niet meer terug hoefden te doen. De rest ging in diepvriestassen met ijsblokken en ijspacks(voor zere knieen) in een deken op de gang. Vervolgens konden de laden worden verwijderd, leeggeschud van allerhande kruimels en schoongemaakt. Manlief en de oudste zoon tilden de lege kast naar buiten, de achtertuin in. Een tuinsproeier moest de zaak snel ontdooien, de zon deed de rest. Afzemen, drogen en klaar is Kees.

Even uitwasemen en de kast kon terug. Lades een voor een erin en de inhoud op de inmiddels veel ruimere plekken teruggeplaatst. Morgen weer boodschappen doen en volstouwen.

Het is goed dat Jos nog niet terug is van vakantie, want het donkere brood ligt toch wat verwarmd in de diepvries nu en dat zal toch niet echt lekker smaken morgen.

Genesis

In den beginne... Genesis is het eerste bijbelboek, waarin alles wat God geschapen heeft begint. Letterlijk betekent het geboorte, ontstaan, wording. Karin Slaughter, een literaire thrillerschrijfster heeft een boek geschreven met Genesis als titel, waarin verwezen wordt naar links uit de bijbel.
Zo aan het eind van de zomervakantie, waarbij het werk al ligt te wachten, wil ik heel graag dit bloedstollende gruwelijke verhaal uitlezen. Het boeit en tegelijk gebeuren er afschuwelijke dingen. Het is fantastisch geschreven en er zijn weer herkenbare personages in het boek(Sara Linton).
Nu de start van het nieuwe schooljaar weer voor de deur staat, waarbij ik zelf ook weer een nieuwe start maak op een nieuwe werkplek in een nieuwe functie, voelt dit ook als Genesis. Een geboorte van een nieuwe levensfase, waarvan ik nog niet weet hoe dit hoofdstuk in mijn leven verder gaat. Spannend als een boek. Toch hoop ik dat mijn eigen "genesis" een positieve wending krijgt. Niet lijkend op het bijbelboek, waarin Adam en Eva verbannen worden uit het paradijs, Kain Abel doodslaat, de zonvloed veel mensen laat verdinken en de verwarring na de torenbouw van Babel het begin van ruzie en oorlog is. Ook het boek van Karin Slaughter heeft niet bepaald een optimistische uitstraling. Al hoop ik dat de zaak goed wordt opgelost en ik straks het boek tevreden kan wegleggen, als het uit is.
Natuurlijk zullen er hobbels komen op mijn weg, de wording in deze nieuwe baan. Ik kan niet door iedereen worden aardig gevonden. Dat neemt niet weg, dat we er in alle goede bedoelingen, openheid, eerlijkheid, goede communicatie, er gestructureerd iets goeds van willen maken. Ik heb er zin in! Maar nu eerst mijn boek uitlezen...

Vakantievrijheid

Buiten leven, buiten eten, buiten lezen, niet op de tijd letten en er dus gewoon even helemaal uit zijn, dat is de ultieme vakantie in een tent. Heerlijk kruimelen, lekker niksdoen, beetje puzzelen, wandelen, geocachen, boodschappen op de fiets, etc. Grappig als je mensen op de camping zo ziet druk maken om hun stekkie: Mensen die hun zeiltje voor de caravan aan het vegen zijn. Mensen die de dennenappels voor de tent aan het harken zijn. Mensen die 's morgens en 's avonds wachten op de drukte bij de douche, terwijl het overdag of 's avonds om 7 uur gewoon stil is. Mensen die tussendoor luifels en sjorbanden gaan kopen en drie keer moeten terug rijden, omdat ze de verkeerde hebben gekregen. Mensen die over de camping lopen met een grote tank vol poep en pies uit de wc van hun caravan. Mensen die via het internet toch nog alles en vooral spelletjes kunnen doen op de computer. Of zijn mensen gewoontedieren? Willen we het allemaal gewoon zoals thuis? Willen deze mensen het juist 'druk' hebben? Het hoeft gewoon niet.
's Morgens wakker worden en met koffie afwachten wanneer de tijd rijp is voor het ontbijtje dat Daan gaat klaarmaken. Een lekker vers broodje van de croissanterie van de camping(of is dit ook gewoon?). Een heerlijke boswandeling maken met de hond, waarbij je allerlei vogels kunt horen(ja zelfs het getik van een specht), veel konijnen ziet wegschieten en je af en toe een glimp van een eekhoorn opvangt. Een deel van de boekenkast eindelijk weer eens kunt lezen. Tijd hebt voor een killersudoku, Japanse puzzel, zoekplaatje of een binaire puzzel. Een enkele geocache om ook hier weer nieuwe natuurstukjes te kunnen ontdekken. Ontspannen om straks het grote werk weer aan te kunnen.
Binnen is het warm. Dit schrijvend, thuis op de computer, staat mijn tas weer ingepakt met een paar schone kleren, een stel nieuwe boeken en wat boodschappen om samen met Daan onze vakantie nog een klein stukje te verlengen. Dus, ik spring zo weer in de auto om de vakantievrijheid nog even te voelen en te ervaren. Heerlijk terug naar het buitenleven. Mmm.