31 december 2009

Zo'n laatste dag van het jaar, eigenlijk een gewone donderdag in de kerstvakantie, is toch wel een beetje speciaal. Al was het alleen al vanwege de hoeveelheid oliebollen en appelbeignets die we nu in huis hebben en klaar liggen om opgewarmd en opgegeten te worden.

De laatste boodschappen in huis gehaald.

De kinderen zijn buiten geweest met hun pakketjes vuurwerk in de hoop dat er voor vanavond nog iets over is om dan ook nog af te steken. Zo niet, ook goed.

Manlief ligt met kiespijn op bed. Die zullen we zo eens wakker maken voor een stokbroodje gezond en een sausijzenbroodje.

Spikkel ligt ver weggekropen onder de computer om vooral maar niet naar buiten te hoeven. Arm beest. Vanmorgen is hij uit geweest en heeft nog wat gedaan. Vanmiddag wilde hij niet eens mee, heeft de hele weg getrokken aan de riem en wilde zo snel mogelijk terug naar huis, terug naar een veilig plekje. Onder de tafel, onder de computer of onder in de kast bij zoonlief.

Het is Oud jaar 2009. En zo verstrijkt de tijd, om nu nog minder dan 6 uur te gaan voor een nieuwe dag, een nieuwe maand, een nieuw jaar. Een nieuwe tijd om onze schouders er weer onder te zetten en verder te gaan. Nieuwe dingen meemaken, mooie gebeurtenissen beleven, soms genieten, soms even stilstaan. Het leven gaat door en we nemen het zoals het is, maar doen wel wat we kunnen om er een goede draai aan te geven. Op naar 2010! En maar zien wat het ons brengt, maar ook: werk aan de winkel!

Knallen

Het is 30 december en de knallen vliegen om je oren. Natuurlijk kunnen de jongeren het niet laten om al vuurwerk af te steken, zeker als je ziet wat er allemaal over de toonbanken gaat. Het moet toch op!

Ook de jongens (en meisje!) hier thuis hebben natuurlijk hun nodige portie gehaald, al moet ik zeggen, dat het een bescheiden portie is. Ik zie ze er nog niet mee rommelen buiten zoals eerdere jaren. Tja, ze moeten het zelf betalen van hun eigen zakgeld, ik betaal niet mee aan die rommel. Sterretjes, OK! Vuurwerk? Nee!

Voor Spikkel, de kruising Friese Stabij hier in huis zijn deze dagen vreselijk. Vanmorgen ging het uitlaten nog relaxed, maar vanmiddag wilde ze buiten al niks meer doen en steeds al rechtsomkeer naar huis terug. Arm beest. Benieuwd hoe het morgen zal gaan. Voor haar is het weer heerlijk als het 1 januari overdag is en de meeste knallen weer zijn verdwenen.

Andere knallen van Oud & Nieuw zijn natuurlijk de vele champagneflessen die ontkurkt worden. Tja, ik ben geen liefhebber van vuurwerk, maar ook niet van champagne. Is mijn Oud & Nieuw wel leuk dan? Tuurlijk. Nog genoeg andere lekkernijen die de tong strelen: oliebollen, appelbeignets, salade, stokbrood, kruidenboter, sausijzenbroodjes, worstenbroodjes, Spa fruit, mmmmmm. En verder genieten van de mensen, de kinderen en de dieren om ons heen. Een gezelschapsspel, een leuke cabaretier, etc. etc. Wij hoeven ons niet te vervelen, en luiden het nieuwe jaar vol genot in... zonder knallen.

Een nieuw jaar

Op de rand van Oud en Nieuw, zie ik weer een nieuw blanco jaar voor me. Het jaar 2010. Een jaar waarin nog geen voetstap is gezet. Het is nog zo vers, dat niemand hier ook nog maar iets in heeft gedaan. Zo vers als pasgevallen sneeuw.

Of toch? De agenda begint al vol te raken in januari, de planningen staan er al en de plannen zijn dus al gemaakt. Wat komt er van terecht? Wat gaat dit nieuwe jaar ons weer brengen?

Verjaardagen genoeg in januari, werkplannen liggen klaar, het gezin gaat door met al haar beslommeringen, wij gaan door met wat ons goed dunkt. Wat zal de toekomst ons weer brengen? Welke verrassingen staan ons te wachten? Welke onzekerheden komen op ons pad? Hoe gaan wij aan al die gebeurtenissen weer een goede draai geven? Hoe gaan wij om met broze ouders? Wat kunnen we verwachten van onze kinderen en hun toekomst? Op welke manier kunnen we daar nog enige invloed op uitoefenen?

Hoe positief ik soms ook kan zijn, zo somber wordt het soms ook in donkere dagen, waarbij ik bergen zie in plaats van zonnige oorden. Maar kop op. Zo is het weer genoeg. Het is kerstvakantie en dan ga ik altijd wat meer denken en misschien soms ook wat piekeren. Ik merk dit ook in de dromen 's nachts. Soms zelfs wakker liggen. Van alles door elkaar heen. Kinderen, collega's, school, aanmeldingen, verwijzingen, etc. Laat ik het zien als een verwerking en het geven van een plek. En dan is dat weer klaar.

Geniet van de dingen die er zijn. Geniet van de zon die weer schijnt in deze winter. Geniet van die fluitende vogeltjes. Geniet van de mensen om je heen. Geniet van de boeken die ik nu weer rustig kan lezen. Doe wat je moet doen. Ik doe wat ik kan. Waar een wil is, is een weg. Ik kijk er naar uit.

Het Nieuwe jaar strekt ver voor me uit. Allerlei mogelijkheden doemen op. Kansen, die er liggen. Uitdagingen. Nieuwe dingen die op mijn weg komen. Ik wil ze proeven, gebruiken, uitproberen en ermee aan de slag gaan. YES, een nieuw jaar!

Kerst

Na op Eerste Kerstdag ons buikje rond te hebben gegeten, hadden we op Tweede Kerstdag een rustdag en aten we alleen maar pizza, lekker en makkelijk. Wat luieren, lezen en even kijken naar Herman Finkers. Vervolgens konden we derde kerstdag ons nog een keer vol eten.

Bij het vol eten hoorde gelukkig ook bezoek aan familie en hadden we daarnaast ook gezellige dagen. En dat was het dan. Of toch niet?

Zouden we bij Kerst ook nog aan andere dingen denken?

Buiten een kerstboom, kerstkrans, chocolaatjes, tiramisu, ijs, zalmschotel, maar wellicht in een andere volgorde denken we ook aan de goede dingen in het leven. De mensen om je heen, die we iets kunnen geven. De vredelievendheid. De zorg om elkaar. Gewoon even stilstaan bij onze medemens.

Doen we dit dan niet op alle andere dagen in het jaar?Jawel, maar vaak staan we er niet zo bewust bij stil als in deze tijd van het jaar. De kerstmuziek, de vrolijkheid, de zorg die zo hard nodig is ligt er nu gewoon even wat dikker op, zodat iedereen er even mee bezig is.

Iedereen? Misschien is dat een illusie. Enerzijds zijn er mensen, die het zo slecht hebben, dat zij al blij zijn als er ook maar iets te eten is. Of er zijn mensen, die het zo slecht hebben of in absurde omstandigheden wonen, dat zij waarschijnlijk niet eens in de gaten hebben dat het kerst is. Anderzijds zullen er ook mensen zijn die wat egoistischer zullen denken en zich absoluut niet bekommeren om een ander..

Tja, en wijzelf? Zijn wij veel beter dan? Na de kerstvakantie gewoon weer aan het werk en doen of er niets is gebeurd? Of gaan we ons dan toch blijvend meer richten op onze medemens. Verbeter de wereld en begin bij uzelf. Ook ik zal me daar ieder jaar weer bewust van moeten worden.

Afscheid

...en dan is het jaar weer voorbij. We vieren, vaak uitbundig, Oud & Nieuw, met allerlei versnaperingen en lekkere drankjes. Om de Kerstdagen nog eventjes niet over te slaan met allerlei smulpartijen, waarin we iedereen de beste wensen willen geven. Een gevoel van nostalgie, herinneringen aan vroeger, maar ook kijkend in de toekomst, wat gaat dit jaar ons brengen.

Dat laatste is interessant. Wat gaat dit jaar ons weer brengen?

Als ik voor mijn omgeving en mezelf spreek, zie ik groter wordende kinderen met nieuwe liefdes en vrienden, een fijne relatie met een lieve betrouwbare echtgenoot en ouders die steeds ouder en brozer worden. Broers en zussen die je wel af en toe ziet, maar hun levens gaan vaak een andere weg, waardoor je ze toch de ene keer wat vaker en de andere keer wat minder vaak ziet. Vrienden waarbij de een wat meer bij je staat en de ander weer wat verder van je af komt te staan. Soms gewoon door omstandigheden.

Naar mijn eigen werk kijkend zie ik nu nog maar 1 school voor me. De andere heb ik in overleg met beider directeuren achter me gelaten, wat best wat vreemde kriebels bij mij naar boven liet komen. De school die ik achter laat, heeft mij veel goeds gebracht, vertrouwen gegeven en dit wil ik meenemen in mijn verdere levensweg en loopbaan. De nieuwe school (sinds augustus) is er een, die mij weer nieuwe energie geeft, die groot is, waar veel fijne mensen werken en waar een hoop werk verricht kan worden. Een boeiende uitdaging dus. Juist omdat de overgang van enkele maanden op 2 scholen werken er eentje is geweest, waarbij ik rustig kan wennen aan de een en langzaam afscheid kan nemen van de ander. Geleidelijk afscheid nemen.

Toch komt er dan een moment van een definitief afscheid. En dat valt me eigenlijk zwaarder dan ik wil toegeven. Je laat een school achter, waar je met hart en ziel voor hebt gewerkt, net zoals je een jaar achterlaat waarin je veel hebt gedaan. Het definitieve afscheid volgt nog in januari.

Het leven gaat door en het is, zoals het is. We maken er wat van. Met dit nieuwe begin, deze grote open school, deze warme mensen en deze hoeveelheid aan gave enthousiaste leergierige kinderen, die ik ook steeds beter ga leren kennen, gaat dat zeker lukken!

Zinloos geweld

Regelmatig komt het in het nieuws. Af en toe loopt het verkeerd af. Maar wie rekent er op dat zijn eigen zoon ermee te maken krijgt?
Zoonlief en vriendin lopen samen met dochterlief door een wijk in deze stad. Daar heeft een groep jongeren het gemunt op de vriendin. "We pakken haar" roepen ze, terwijl zoonlief er dapper voorspringt en dochterlief wat achteraf blijft.
Problemen in deze wijk met de familie van de vriendin zijn de aanleiding. Gevolgen: Harde klappen, schoppen en een stoot tegen zijn kaak. Bij de EHBO wordt geconstateerd dat er gelukkig niets is gebroken. Er rest alleen wat blauwe plekken, een dikke kaak en een flink dik blauw oog. Dat is goed afgelopen.
Er volgen nog een aangifte, contact met slachtofferhulp en wie weet wat nog meer.
Een harde les voor de zoon, al vind ik dat hij goed opgekomen is voor zijn vriendin.
Maar ja, hoe verder?

Your baby can read

Vandaag was er een reclame-programma te zien over het bestellen van DVD's over "your baby can read", zie ook www.yourbabycanread.nl. Er werd verteld dat dit een revolutionair leerprogramma is, waarbij kinderen tussen 3 maanden en 5 jaar vroegtijdig de Nederlandse taal kunnen leren. Dit programma zou de hersenen van het jonge kind door middel van interactieve tekst, foto’s, liedjes en spelletjes stimuleren. Het kind leert spelenderwijs op een gemakkelijke manier.

Natuurlijk weten we dat praten en voorlezen goed is voor deze jonge kinderen, de beelden van de filmpjes vertellen dat ze inderdaad kunnen lezen. Je ziet een moeder met flitskaartjes, kinderen die het woord kunnen lezen en het woord kunnen uitbeelden of aanwijzen. Is dit ook daadwerkelijk wetenschappelijk bewezen? Hoeveel kinderen hebben hieraan meegedaan? Wat is de intelligentie van deze kinderen? Moet ik dit nu echt geloven?

Ik heb nog een hoop vragen, maar als dit daadwerkelijk effect zou kunnen hebben, zal dit de wereld van het lezen aanzienlijk veranderen. Ik begrijp nu wel waarom kinderen die in de beginjaren een andere taal hebben geleerd, de schade nauwelijks inhalen, en blijvend "last" houden van die eerst aangeleerde taal.

Het is nu een kwestie van afwachten, wat dit teweeg gaat brengen. Ik wacht met smart wachten op Jos Avontuur, Kees Vernooy, Ed Koeckebakker en al die anderen die zoveel met het lezen hebben gedaan en geschreven.

Jongens in de sneeuw

Jongens in zwembroek in de sneeuw:

Dat jongens rare toeren kunnen uithalen, dat wisten we, maar dat ze ook nog in zwembroek naar buiten zouden gaan in de sneeuw (op blote voeten!) zet een ouder toch weer voor verrassingen.

Als kleine jongens waren ze al dol op sneeuw, sneeuwballen, sneeuwpoppen, ijs en alle ijspret die daarbij hoort. Nu, als grotere jongens van 15 en 16 moeten ze zichzelf nog steeds waarmaken. Niet voor mij, maar voor de camera. Dikke lol om gekleed in zwembroek, voorzien van muts, maar wel op blote voeten enkele rare capriolen uit te halen in de dikke laag sneeuw die vandaag is gevallen. Een normaal mens trekt dikke kleren, een winterjas (maar ja, Daan heeft nog steeds geen winterjas...), wanten of handschoenen, een sjaal en eventueel een muts aan. Hij zorgt voor goede sneeuwschoenen. Maar deze lui... ach, kijk zelf maar... en geniet ervan, dat hebben wij ook gedaan!

Een witte wereld.

Het nieuws van gisteren had het al aangekondigd. Er zou veel sneeuw vallen op deze zondag. Dat was dus niet zo moeilijk: Gewoon thuisblijven en binnen de bui van buiten bekijken, zonder alle ellende wat dit weer met zich mee kan brengen. Maar wel even genietend buiten tijdens een wandeling met de hond. Lekker.

Genietend van de mooie witte wereld, die alles anders maakt, zodat we even kunnen denken aan een andere (betere?) wereld. Een wereld met een klimaattop die zijn akkoord dunnetjes heeft bereikt. Een klimaattop die bakkeleidt over de aarde die maar 2 graden Celsius mag opwarmen, terwijl het in Nederland nu 's nachts wel tot -15 graden Celsius is gedaald. Hoezo maximaal 2 graden opwarmen?

In ieder geval heeft de hond genoten van de centimeters sneeuw en maakt zich niet druk om het klimaat.

Eerst bijslapen, dan vakantie.

Het is kerstvakantie, de avonden worden langer, het werk ligt even stil.
Als dan zo'n laatste week van kerstvieringen, regelen van een powerpoint, afscheidsborrel, dochter ophalen van de lichtjesavond, zonen ophalen van het kerstbal en de laatste dingen op de post voorbij is, is het heerlijk om thuis op de bank even niks te doen en lekker "dom" TV te kijken. Niet wetende dat er dan zo'n vermoeidheid over je heen komt, dat de slaap het wint.
Nadat er ook nog koffie geknoeid is op mijn trui (want ik dacht die nog wel even op te drinken, maar ja, als je in slaap valt...), strompel ik naar boven om circa 9 uur de luiken dicht te doen en lekker in mijn eerst nog wat koude bed verder te kunnen slapen.
En dan is het wel raar al je de volgende ochtend over achten wakker wordt en je realiseert dat je bijna klokje rond hebt geslapen. Had ik dan zoveel energie gestoken in de afgelopen week? Enfin, nu is het twee weken kerstvakantie. Mmmmm.

Dictee

Bloknoot en pen in de aanslag, klaarzitten voor het Groot Dictee der Nederlandse taal. Zwoegend voor de televisie, even in de huid kruipen van kinderen die op school een dictee moeten maken. Maar met als voordeel dat je er geen beoordeling voor krijgt, hooguit wordt uitgelachen of niet. En daarin kun je denken "lekker belangrijk" of je toch een beetje schamen voor het aantal fouten.

Of je sommige woorden nu wel of niet aaneen moet schrijven, is voor mij af en toe een raadsel, laat staan of ik weet welke losse woorden nu wel of geen streepje moeten krijgen. Zo was het eau-de-cologneflesje helaas fout. Zo begint de twijfel ook bij wel of geen hoofdletter bij de balkenendenorm en de kop-van-jut. De makkelijkste waren de woorden, zoals we deze aanleren op de basisschool: braderieën, eurootje en mistte/miste. Niet te traceren was het woord Bommelskonten, maar dat vergeten we nu niet meer. Misschien wordt het wel weer een gewoonte om dit woord te gebruiken.

En dan te bedenken dat ik rond het gemiddelde aantal fouten scoorde met 31 fouten, dat is wel veel, maar het kon erger. Tja, als je ook twee fouten kan maken in één woord, gaat het natuurlijk hard. Toch is het nog eens een wens om daar te mogen zitten en meedoen met al die zwoegende mensen van Nederlandse en Belgische afkomst.

Goed om eens te voelen hoe een zwakke speller zich kan voelen tijdens het afnemen van een dictee op school. Stel nu eens dat ik 26 woorden opnieuw zou moeten opschrijven om ze in te prenten, omdat ik het fout had gedaan. En dan ook nog drie keer! Zijn wij als leerkrachten dan niet een beetje barbaars?

Klimaatconferentie

Tja, wat moet je op de basisschool nu met de klimaatconferentie in Kopenhagen, of zoals vanmorgen een foto in de krant stond met de tekst "Hopenhagen", omdat we met z'n allen toch goede hoop hebben op een goede afloop, goede oplossingen.
Toch kun je in de bovenbouw de lessen aardrijkskunde en biologie richten op dit thema. Boeiend en leerzaam. Je kunt allerlei zichtbare zaken uit de omgeving van de kinderen halen. Kijk alleen al naar de advertentie van Frans Bauer, de energie en de kerstboomverlichting. Geweldig!
De daling van de CO2 uitstoot zal een feit moeten worden. Met kinderen kun je natuurlijk bespreken wat CO2 dan eigenlijk is. Mogen we dan niet meer uitademen? Alle gevolgen van de menselijke ontwikkelingen moeten misschien wel een halt worden toegeroepen! Je kunt het zo gek niet bedenken of het heeft gevolgen voor de natuur om ons heen, zeker als je in het westen woont onder de zeespiegel...Maar zo moeilijk hoeft het allemaal niet. Zelfs jonge kinderen kun je al een heleboel gewoontes aanleren: deur dicht, lichten uit als je weggaat, computer afsluiten, de fiets pakken ipv maar even wegbrengen met de auto, hergebruiken van papier en materialen en ga zo maar door. Er ligt nog een schone taak voor ons als opvoeders.

(Hoog)begaafden

Van de week hadden we op school een bijeenkomst over hoe we als school kunnen omgaan met (hoog)begaafden. Want, kun je een zwakker kind als leerkracht misschien nog wel begrijpen en helpen, met een hoogbegaafd kind wordt dit natuurlijk veel lastiger.

Het is eigenlijk net als een fietstocht. Voor de gemiddelde fietser is een fietstochtje prima te doen. Voor de goede fietser, maak je de fietstocht langer of zwaarder, voor de zwakkere fietser kun je de fietstocht korter of makkelijker maken. Voor de fietser die de fietstocht saai vindt zullen we andere dingen uit de kast moeten trekken, niet langer of zwaarder, maar anders. Een ander denkniveau zien te bereiken. En dat is best een klus om hier goede afspraken over te maken.

-Hoe signaleer de (hoog)begaafde leerling?

-Wat kunnen we ze bieden?

-Hoe kunnen schoolbreed een lijn trekken?

Met een commissie van vier leerkrachten en twee IB-ers, hebben we wel de nodige "man"- kracht bij elkaar verzameld. Een leuke uitdaging. Zeker als er gesprekken loskomen met collega's. Want zeg nou zelf: Een hoogbegaafd kind is echt niet altijd makkelijk. Je zult toch met goeie dingen moeten komen tijdens die fietstocht. Voor de een is dat weer anders als voor de ander. Het lijkt me in de toekomst wel goed om deze kinderen een aparte plek te geven, waarbij gelijkgestemden beter met elkaar kunnen communiceren en herkennen in de school.

Verwijzing en twijfel

Een verwijzing is een heel traject dat gevolgd wordt door bemoeienis van school, leerkrachten, remedial teacher, intern begeleider, preventief ambulant begeleider, ouders en natuurlijk het kind zelf. Een lange weg die uiteindelijk resulteert in een lijvig OKR (=onderwijskundig rapport) met allerlei bijlagen: onderzoeksgegevens, handelingsplannen, verslagen van het MPO/DPO (= meer- en drie partijen overleg), etc.

Gisteren kwam er een mail binnen van een ouder, waarvan we deze maand bericht krijgen of hij geplaatst kan worden op het SBO(speciaal basisonderwijs). Ze schrijft: "Ik twijfel. Hij haalt zulke goede cijfers, de leerkracht zegt dat het goed gaat."

Slik. Een heel traject, een lange weg en nu lijkt dit door een klein zinnetje bijna van tafel te worden geveegd.

Na overleg met de directeur heb ik deze moeder teruggemaild en geprobeerd om haar twijfel weg te nemen. Een uitnodiging om nog een keer op school te komen praten. Natuurlijk is het fijn, dat hij zich goed voelt. Maar zijn achterstand blijft en wordt zelfs groter. Hij zal zich straks veel beter kunnen ontwikkelen in een kleine groep, waar meer aandacht is voor hem.

En dan te bedenken dat de beschikking net binnen is...

Hij kan terecht op het SBO, en het zal voor hem veel beter worden om daar. Niet elke keer RT, niet steeds de zwakste, maar gewoon bij de rest horen. De beste plek voor dit kind!

Sinterklaas eruit, kerstboom erin

Het is weer 6 december, nou ja, vandaag dus al 7 december! Ieder jaar is het weer hetzelfde gehaast en gehijg om te zorgen dat alle zwarte pieten op tijd van de ruiten worden gekrabd, mijter snel worden meegegeven naar huis en de geschilderde schoenen weer worden opgeborgen om de geimpregneerde kerstbomen tevoorschijn te toveren, lampjes weer uit de klit te halen en de kerstsfeer weer in de school te brengen. En elk jaar lukt het gewoon weer! Ondanks het feit dat iedereen roept dat het dit jaar zo kort is naar de kerst. Dat is elk jaar zo, al zal het misschien een paar dagen schelen, tussen 5 december en 25 december zit altijd maar 20 dagen, dat is nog geen drie weken. De kerstvakantie mag dan eens vroeg vallen, maar tussen het ene feest en het andere, wat op een christelijke school altijd weer een rood-wit contrast geeft, al zij het een voetbaltenue, zit altijd zo'n 2 weken.

Het is leuk om te zien dat er op deze school zo'n actieve ouderclub zit, die elke gelegenheid aangrijpt om de kastanjes op het raam te plakken, spongebob te veranderen van een herfstmannetje in een Sinterklaasfiguurtje en zo de school mede in een andere sfeer te brengen. Buiten het feit dat wij als leerkrachten het zo ongelooflijk druk hebben, mogen we wel erg blij zijn met deze actieve ouders(meestal moeders, wat is dat toch? Het sociale geslacht zullen we maar zeggen...) en genieten van de meeveranderende rol. Natuurlijk klagen we ook weleens over lastige ouders, maar we mogen ze ook weleens een pluim geven vanwege alles wat ze doen. En dat doet deze school dus ook, zoals de directeur al zei: "Ik neem elke week 12 pluimen mee en die deel ik weer uit." Blijven doen zou ik zeggen! Men vangt meer vliegen met stroop dan met een vat azijn! En dat is in een tijd van Sinterklaas en Kerst alleen maar prima, toch?

Onderzoek naar onderwijsproblemen

De Volkskrant is een onderzoek gestart naar de onderwijsproblemen. Zie http://www.deonderwijsagenda.nl/vraagstukken.php

Wat me hierin verbaast is het feit dat met uitgaat van de problemen, ofwel de belemmeringen die we in het onderwijs tegenkomen. We kunnen zeker ook eens kijken naar de protectieve factoren van het onderwijs: Wat gaat er allemaal wel goed? Zoveel mensen met liefde voor het vak, zoveel goede dingen die worden gerealiseerd, zoveel mensen die verder willen en mee willen in allerlei ontwikkelingen die positief uitpakken voor kind en leraar. Een positieve insteek houdt het vak leraar/leerkracht/docent ook voldoende gewaardeerd.

Dat het CDA ook de leraar wil toetsen, lijkt mij niet verkeerd. Je filtert dan meteen de leraar uit die beter is in het een, maar tegelijk kun je bekijken welke leraar meer kwaliteit biedt in een ander facet binnen de school. Iedereen heeft zo zijn kwaliteiten en daar moeten we gebruik van maken.

Dus uitgaan van de kwaliteiten die we in huis hebben en roeien met de riemen die we hebben. Ga uit van wat we hebben, van daaruit kun je bekijken wat we willen verbeteren en nog verder willen ontwikkelen. Passend Onderwijs voor de leraar. Zo blijft voor iedereen het vak leraar/leerkracht/docent leuk en uitdagend. En daar hebben onze kinderen veel meer aan: een leraar die het naar zijn zin heeft en die ook nog goed is in het onderdeel waarin hij/zij lesgeeft!

Samenwerking binnen het onderwijs

N.a.v. een blog "Afstemming in het kleuteronderwijs" van mijn goede vriendin Esmeralda, die een blog bijhoudt over de gezonde omstandigheden op het werk, wil ik even reageren op al die kleuterjuffen uit het artikel dat zij aanhaalt: "Kleuterjuf vindt werk niet leuk meer" (uit P&O Actueel).

Om met een paar opvallende kritische kanttekeningen te beginnen:

1. Het aantal kleuterjuffen dat ondervraagd is relatief laag (350).

2. De leeftijdscategorie van de ondervraagde kleuterjuffen is niet bekend, dat kan een scheef beeld opleveren.

3. De opmerkingen uit het artikel lijkt van oudere kleuterjuffen(van de Klos), wat een beeld oplevert, alsof het nu allemaal niet goed meer is.

4. De hele maatschappij ontwikkelt zich, zo ook het kleuteronderwijs.

Ik wil hiermee bewerkstelligen dat ik denk dat niet alle kleuterjuffen/leerkrachten van groep 1 en 2 denken zoals de ondervraagde personen. Je hoort de oudere generatie deze opmerkingen maken, maar ook lang niet alle!

Natuurlijk is de administratieve rompslomp in het hele onderwijs en vele andere beroepen iets wat extra werk oplevert, maar ook helderheid en duidelijkheid verschaft als het gaat om kinderen (of patienten bv.): als het iets mankeert of als er iets bijzonders is gebeurd. Goede registratie en dossiervorming is belangrijk bij het verdere volgen van ieder kind afzonderlijk. Ook de overdracht naar een nieuwe leerkracht is daarbij cruciaal!
Het nieuwe kleuteronderwijs is het onderwijs aan jonge kinderen dat in beweging is, waardoor er nieuwe inzichten komen. De letters die hierbij hun intrede hebben gedaan is niet "gewoon" maar aanleren van letters, maar het op een speelse wijze leren van mondelinge en schriftelijke taal en de klanken die daarbij horen, zodat de kinderen goed voorbereid zijn op hun taak in groep 3, maar vooral een goede basis krijgen in hun verdere leesontwikkeling.

In het (kleuter-)onderwijs kun je op drie verschillende manieren leren, al is een combinatievorm ook mogelijk:

1. ervaringsgericht

2. basisontwikkeling

3. programmagericht

In de groepen 3 t/m 8 zijn de meeste scholen meer programmagericht bezig, maar in kleutergroepen ofwel groep 1 en 2 kan op een ervaringsgerichte(vanuit de ervaringen van het kind) manier lesgegeven worden en eventueel vanuit de basisontwikkeling geleerd worden. Er zijn allerlei ontwikkelings- en leerlijnen, ook in de kleutergroepen. Met de basisontwikkeling in het achterhoofd worden hoeken zichtbaar, beperkte werkplekken, de kleine kring, de beer op de stoel, de observerende en stimulerende leerkracht met pen en papier, etc. Zo kan de kleuterjuf de kinderen volgen en stimuleren in hun sociale en cognitieve ontwikkeling.

Neemt niet weg, dat de afstemming, waar Esmeralda het over heeft, tussen kleuters en de rest van de basisschool soms toch niet soepel verloopt. Er moet een samenwerking zijn, een geven en nemen vanuit de kleutergroepen, maar ook vanuit de groepen 3 en 4 naar beneden. Hoe kunnen we de basisschool een veilige omgeving bieden waarin elk kind zijn eigen doorlopende ontwikkeling en leerlijn kan volgen.

Als Sharon Dijksma dit ook wil met peuters lijkt me dat prima, dan moet er samenwerking komen tussen peuterspeelzalen en kleuteronderwijs. En ik kan u hier al vertellen, dat die start is gemaakt.

Een breed opgezet gebouwencomplex met daarin peuteronderwijs, basisonderwijs en de mogelijkheid tot overblijven of opvang kan voor kinderen een rustige jeugd geven en een veilige plek bieden. Maar laten we vooral niet vergeten dat ze kennis moeten maken met de wereld daarbuiten.