Wanneer een kind valt, pijn heeft, zijn knie open haalt, zijn broek stuk is en is geschrokken zal het verdriet tonen. Veel kinderen huilen direct, maar vaak is het na troosten vrij snel over. Enkelen zullen zich verbijten, een trillende lip laten zien en verder gaan spelen. Ook zullen er een paar kinderen zijn, die in hun verdriet blijven hangen. Volwassenen zullen hen daarbij moeten helpen.Zo is het ook met andere gebeurtenissen in ons leven. Verstandelijk gezien weten we dat dit soort dingen voorkomen, maar vaak hebben we onze emoties niet in de hand. Die komen ineens op.
Na een vervelende gebeurtenis kun je boos worden of verdrietig zijn. Toen er ingebroken was in onze auto in Zuid-Frankrijk was ik in eerste instantie boos, vervolgens heb je verdriet om wat er weg is. Later kun je dit relativeren en bedenken dat er ergere dingen zijn.
Als het om verlies van een mens of dier gaat is dit veel lastiger. Zeker de verwerking van een mens kan jaren duren, enigszins slijten, maar helemaal verdwijnen vaak niet. Er spelen dan hele andere factoren een rol. Je mist een persoon, waar je van hebt gehouden op welke manier dan ook. Zeker als dit een huisgenoot betreft, mis je deze persoon elke dag. Maar ook een familielid of een goede vriend gaat vaak dagelijks door je gedachte.
Toen ik 18 was moesten we onze hond laten inslapen. Hij was 12 jaar geworden. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Gelukkig hebben we nog foto's. Maar het gemis van zo'n beestje dat je dagelijks om je heen hebt, is helemaal niet zo eenvoudig.
Nu is onze hond Spikkel ziek en het einde nadert. Dat doet zeer. Tussen het moment dat we dit hoorden en nu zit bijna 4 maanden. We hebben 4 extra maanden van haar kunnen genieten. Ik heb haar nog geschilderd, we hebben foto's en fijne herinneringen. Toch doet het zeer om die beslissing te moeten nemen. Menig traantje biggelt langs mijn gezicht. Sterk zijn is goed voor de kinderen, maar je mag dit ook best delen met elkaar. Gedeelde smart is halve smart, geldt ook hierbij.
Hoe onze kinderen dit nog gaan verwerken, weet ik niet, emoties laten zich niet altijd regelen. Maar ook hierna gaat het leven verder. Met herinneringen en mooie momenten. Zo kun je toch blijven genieten van andere dingen. Geef het verdriet de ruimte, maar laat je ook weer niet te diep zakken. Geniet dan weer van de dingen die er wel zijn. Ik hoop dat ik dat straks ook kan.
