Herfstvakantie: Energie!

In de vakantie is een beetje ontspanning heerlijk om je eigen energie weer op te laden. Elke vakantie is wat leesvoer dan ook een welkome afwisseling, net als een stuk lopen in een stad of in de natuur. Met een herfstzonnetje overdag en rozige wangen 's avonds moet dat helemaal goed komen.
Het leesvoer van deze week ging - naast het boek dat ik heb gelezen - over energie, het weglekken van energie en het opladen en vasthouden van positieve energie. Allemaal heel herkenbaar. Maar vooral ook: Waar wil jij je energie voor gebruiken? Dat is eigenlijk best een lastige vraag.
Maar naast het ontspannende energieopladende leesvoer hebben wij ook energie opgesnoven door te wandelen in de stad Maastricht en te genieten van de omgeving. De GPS die we hadden meegenomen en volgeladen met geocaches liet zijn energie zien door ons te weg te wijzen naar verschillende eindlocaties. Van een nano dichtbij een van de bekendste winkels in de stad tot een heuvelachtige wandeling in het Bundebos.
Een van die eindlocaties was midden in de stad Maastricht, op een plek waar je het totaal niet verwacht: "Werken aan wind en water", een prachtige watermolen in het midden van de stad. Een draaiend rad met stromend water, wat op zichzelf al energie oplevert, maar ook voor de vinder en kijker ervan energie opwekt. Langs het rad lopend kom je binnen bij de draaiende tandwielen. Een prachtig plekje waar een geocacher de moeite heeft genomen om hiervan een cache te maken en andere geocachers te laten meegenieten van dit energierijke stukje cultuur.
In een herfstvakantie als deze - met zoveel zon, wat op zichzelf al veel warmte en energie geeft - is dat genieten en energie opwekkend. Nu maar hopen dat we weer genoeg energie hebben voor de komende drukke periode. Misschien moeten we af en toe nog even naar de foto's kijken en lekker wegdromen. Sta er even bij stil en geef de energie de kans om weer te laten stromen, letterlijk en figuurlijk. Houd het energielevel in balans, dan kun je die energie doorgeven aan de kinderen op de basisschool, die dit zo verdienen. Want daar doen we het voor!

Herfstvakantie: windstil?

Aan het weer kunnen we het niet merken, het lijkt wel zomer. Terwijl de zomer meer leek op de herfst. Toch hebben beiden een overeenkomst: We hebben een aantal dagen vrij om tot rust te komen.

Hoeveel mensen benijden docenten en onderwijzers met hun wekenlange vakanties? Hoeveel mensen weten wat het werkelijk is om in het onderwijs te werken?

Onderwijsmensen zijn veelal gepassioneerde medewerkers. Mensen die liefde hebben voor het vak. Het zijn duizendpoten, die in werkweken veelal veel meer uren draaien en in vakantietijd hun overuren opnemen.

Dat ga ik dus doen, overuren opnemen, maar dan even weg in eigen land, anders sluipen de werkuren er weer in.

Wat is nu het lastigste aan het leiden van een school?

De organisatie, de onderwijskundige rol of de personele kant?

Organisatorisch heb ik alles op de rit, het loopt goed, iedereen weet waar hij aan toe is, het is helder, dat ervaar ik tenminste zo.

De onderwijskundige zaken staan op een rijtje, er wordt gewerkt aan een aantal items, waaronder de aanpak van het technisch lezen, maar dingen als zelfstandig werken moeten goed op een doorgaan de lijn zijn, wil het allemaal goed werken.

Nee, dan de kant van de mensen: het personeel. Elke persoon heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen kwaliteiten, zijn eigen zwakheden en zijn eigen professionaliteit. Het is de kunst om daar een geheel van te maken, waar iedereen zich goed bij voelt, waarbij iedereen zijn kwaliteiten kan benutten maar waarbij ook iedereen weet wat zijn verantwoordelijkheden zijn. Het is een kunst om van dit team een rijk bruisend samenwerkend team te maken.

Soms is het zomer, er is rust, de zaken gaan goed, iedereen is hard aan het werk en er is oog voor de ander. Organisatorisch loopt alles, onderwijskundig draait het goed en men heeft tijd en aandacht voor elkaar. Soms is het herfst, de wind waait hard, de druk neemt toe, er moet veel gebeuren en werktijden lopen op. Dan is het zaak om een windvanger te realiseren, een paraplu ter beschikking te stellen, maar ze wel zelf de regie in handen te laten houden.

En ja, dan is het weleens herfst in zomertijd en zomer in herfsttijd. Soms is er storm op komst, je merkt het vaak al aan de kinderen. Je kunt er nooit van op aan.

Wel kunnen we ons bewust zijn van het seizoen en meedeinen met de wind. Benoem wat je ziet en handel naar wat nodig is. Ook leerkrachten hebben een onderwijzende behoefte.

Fijne herfstvakantie!

De tijd nemen om te bezinnen

Deze maand is de maand van de spiritualiteit. Letterlijk betekent dit: "zaken die de geest betreffen".(Bron: Wikepedia) Het kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar het gaat vooral om de innerlijke persoonlijke ervaring, bezinning.

Gisteren stond in de krant (Bron: Trouw) dat wij bij spiritualiteit vooral tijd moesten maken. In deze tijd hebben wij het allemaal druk en moet er van alles. Het is heerlijk om dan eens de tijd te nemen om te vouwen met origami papier, prachtig gekleurde vellen papier, waarmee je allerlei vormen kunt maken. Wie heeft (of neemt?) daar nu de tijd voor?

Wanneer de herfstvakantie in het Midden en Zuiden van Nederland is begonnen, heb je als werkende in het onderwijs ook altijd even tijd om op adem te komen, tijd om wat anders te doen en te bezinnen om wat is geweest en wat komen gaat. Dan heb ik het niet alleen over het werk zelf, maar vooral ook wat het doet met jouw leven als geheel. Zit ik op de juiste plek (een vraag die je jezelf vooral vraagt als je kort geleden van baan bent veranderd), vind ik het nog leuk, hoe is de balans tussen werk en prive (of andersom?) en vind ik de inspiratie die ik nodig heb om verder te gaan. Bewust omgaan met je eigen tijd, terugkijken, maar vooral vooruitkijken. Niet denken in problemen, maar denken in oplossingen.

Nu heb ik zelf de afgelopen 9 weken (de tijd is echt omgevlogen!) veel nagedacht en veel teruggekeken. Doe ik het wel goed? Kan ik dit wel? Is dit wat ik wil? Heeft de organisatie wat aan mij? Heb ik de organisatie wat te bieden?

Iedereen weet het: Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken. Maar je doet wel die dingen waar je zelf achter staat en waarin je zelf gelooft. Je doet de dingen die je van huis uit hebt meegekregen vanuit een bepaalde christelijke geloofsovertuiging, waarbij je de medemens in zijn waarde laat en toch ook de organisatie in ogenschouw neemt. Je neemt jezelf mee met al jouw positieve en negatieve aspecten, maar ook met bepaalde waarden en normen die je belangrijk vindt. Past dit in de organisatie? Kun je naar jezelf kijken? Kunnen werkgever en werknemer samen verder?

Als je dan uiteindelijk een volmondig 'ja' van beiden hebt laten horen is het huwelijk tussen werkgever en werknemer gesloten. Dat is nog geen garantie dat alles goed gaat en blijft gaan, maar wel een garantie dat beide partijen zich voor de volle 100% inzetten om er iets van te maken. Dat is iets wat ik wel wil. Neem de tijd voor elkaar. Samen ben je de school, samen ben je de organisatie en samen kun je bezinnen en (na zo'n heerlijke rustige periode als een herfstvakantie) met frisse moed weer verdergaan.