Sinterklaas

"Zie ginds komt de stoomboot, uit Spanje weer aan" en "Daar wordt aan de deur geklopt" of "Sinterklaas Kapoentje, gooi wat in mijn schoentje". Spanning. Verwachtingsvol.
Maar... Sinterklaas bestaat! We vertellen het onze kinderen en we vertellen het op school, maar Sinterklaas bestaat echt. Een goed persoon, die van kinderen en mensen houdt. Een lief mens, die iets goeds wil doen.
Natuurlijk kent iedereen het verhaal van de bisschop van Myra en alle verhalen rondom deze kindervriend. Toch heb ik het niet over de man met de baard en zijn mooie glimmende rode mantel en zijn prachtige witte paard. Nee, ik heb het over de Sint in onszelf of in die van een goede vriend, die voor jou iets moois bedenkt.
In elk mens huist een Sint. Er is altijd wel iemand in de buurt waar je iets fijns voor wilt doen, iets leuks voor wilt kopen of zomaar eens iets goeds voor wilt betekenen. Dat zich dat dan niet altijd uit in een hand pepernoten of een gevulde schoen mag duidelijk zijn. Het kan alles zijn. Let maar op, ook jij krijgt iets van Sinterklaas. Misschien niet op 5 december, maar wacht rustig af. Het komt echt. Geloof erin!
Mocht je nu niets merken, speel dan zelf voor Sinterklaas. Hoe heerlijk is het om te geven en te zien dat je een ander een plezier doet?
Veel plezier in deze decembermaand en alle andere maande in het jaar. Het is immers het hele jaar door tijd om Sinterklaas te spelen.

Contact

Een mens kan niet zonder contact met andere mensen. Een mens is een sociaal wezen. Leven zonder anderen kan niet. Ook al ben je graag op jezelf, je kunt niet zonder andere mensen. Om mee te praten, om iets van te kopen, om elkaar een dienst te bewijzen, om hulp te vragen en te ontvangen, en ga zo maar door.

Contact is een vorm van communicatie, of zouden we dit beter kunnen omdraaien? Communicatie is een vorm van contact? Beide woorden zijn veelomvattend.

In deze tijd zijn de digitale contactmogelijkheden aanzienlijk uitgebreid. Waren we eerst al blij met televisie en krant en een telefoonlijn naar Australie, nu gaat het veel verder of dieper met meer mogelijkheden: het mobieltje en de computer hebben de mogelijkheden m.b.v. programma's als Hyves, Facebook, LinkedIn en Twitter en nog vele anderen de werled nog groter gemaakt. Neemt niet weg, dat deze digitale wereld voor veel mensen ook onoverzichtelijk wordt.

Daarnaast is het menselijke contact, oog in oog, een hand geven, het lijfelijke contact minstens zo belangrijk, zo niet belangrijker. De huylpmiddelen zijn prachtig en ik doe er zelf hard aan mee, maar het contact van mens tot mens is intensiever, rijker en echter.

Zo was ik laatst bij een oud-collega op kraamvisite en komt er volgende week een oud-directeur langs. In de kerstvakantie heb ik een afspraak met een oud-studiegenote en maak ik een avond vrij met een oud-collega. Verjaardagen binnen familie en vriendenkring zijn fijn. Heerlijk om de personen in kwestie even te zien, aan te kunnen raken, mee te kunnen lachen en huilen, ervaringen te delen, maar vooral om die nonverbale reacties en bepaalde emoties te kunnen waarnemen en uit te zenden. Want dat laatste is via het digitale verkeer nauwelijks mogelijk, zelfs niet met een webcam. Je ziet dan wellicht de uitdrukking op iemands gezicht, maar mist dan toch nog die lijfelijkheid, letterlijk de warmte van iemands aanwezigheid. Want ook het lijfelijke contact is naar mijn mening onmisbaar!

Dromen

De reclame van de pizza "zit niet te dromen jongen, eet je pizza" zet jezelf aan het denken. Voor dat je het weet, zit je dan ook te dromen.

In Happinez, een blad dat ik af en toe eens koop, stond hierover een heel artikel. Dromen zijn vaak wat vaag omschreven, heel anders dan doelen. Maar dromen, zo zegt het artikel geeft meer inspiratie, het is meeromvattend dan alleen een concreet doel.

Als ik dit vertaal naar het werken op de basisschool (en waar dan ook) dan zijn concrete doelen natuurlijk heel goed. Hoe kun je het doel behalen of bereiken? Wat heb je ervoor nodig? Wie heb je nodig? Hoe lang denk je erover te doen? Prima om zo je doel te bereiken.

Met dromen is dit altijd iets vager, maar daardoor vaak ook mooier en groter.

Dat wil niet zeggen, dat als je je doel niet hebt bereikt, of de droom niet is uitgekomen, dat het allemaal waardeloos is. Het is goed om een bepaald streven te hebben. Waar wil ik naartoe werken? Dromen gaan soms zo ver dat ze bijna niet haalbaar zijn, maar wel heel lekker zijn om van te kunnen genieten. Je kunt bijvoorbeeld dromen van een leven op een boerderij in Australie of een reisje naar de maan, maar tegelijkertijd weet je dat deze droom niet zo 1, 2, 3 haalbaar is. Een doel of een droom hebben in het leven, geeft jouw leven meer inhoud. Je weet waar je voor wilt leven. Je leven heeft meer passie gekregen.

De uitspraak van Marten Luther King en tevens een songtekst van ABBA "I have a dream" geeft meer aan dan dat ze zongen "Ik heb een doel" Zelfs Obama heeft een droom.

Dromen geven net even wat meer jeu dan een doel. De inspiratie, de passie en het hunkeren naar het onbereikbare. Daarom is het goed om doelen heel hoog te stellen. Ook in het onderwijs is dat zo. Maar het dromen over onderwijs, geeft net even wat meer passie en inspiratie. Draait het daar niet allemaal om?

Laten we lekker verder dromen.

Sintkriebels

Nu de pakjesboot 12 met Sint en zijn Pieten weer in Harderwijk is gearriveerd, is het ook leuk als de school die enige echte Sintuitstraling krijgt. Een stel enthousiaste ouders en een leerkracht versieren de school op vrijdagavond.
Op maandagmorgen loop je dan trots door de school, omdat het weer gelukt is, dat ook onze school er weer leuk uitziet.
Als om 10 voor half 9 de deur open gaat, en je ziet de eerste kinderen binnenkomen, dan zijn het niet de versieringen die deze ochtend zo uniek maken, maar de gezichten van de kinderen. De verrassende bekkies, de open monden, de stralende ogen, de enthousiaste kreten en de achter de moeders kruipende kinderen die het spannend vinden. Er zijn kinderen die spontaan vertellen, dat ze Sinterklaas hebben gezien, hun schoen hebben gezet en kinderen die nieuwsgierig zijn wat er in die "nepcadeautjes" zou zitten. Als jij er dan bij vertelt, dat jij bent vergeten om je schoen te zetten en je aan een groter kind vertelt, dat het grootste pak voor mij is, kan ik zo genieten van al die reacties. Dan is het soms toch jammer dat onze eigen kinderen, die Sintkriebels wat zijn ontgroeid. Des te groter is er het plezier van het werken op een basisschool. Heerlijk!

Samen

Wat biedt onze samenleving? Kunnen we samenwerken? Hoe gaan we om met onze medewerkers? Hoe houd je plezier in je werk? Allemaal vragen die door mijn gedachten zijn gegaan de laatste weken. De laatste 13 weken, zijn ook de eerste 13 weken in deze nieuwe baan. Roerige weken kan ik wel zeggen.
Hoeveel kan een mens hebben? Als je in een nieuwe baan rolt, een nieuwe functie krijgt, in een nieuwe omgeving belandt en je wilt daar wat van maken, maar rolt echt van het een in het ander. Van melding naar uitvallend personeel, van sollicitatieprocedure naar kinderboekenweek, van timeout naar huiselijk geweld, van een overlijden naar een goede communicatie met collega's en ouders. Wat is er dan fantastischer om te merken, dat je dit niet allemaal alleen hoeft te doen? Het gevoel dat je samen een team bent en er samen voor kan gaan, samen die school wil zijn die je voor ogen hebt. Maar ook dat je even kunt bellen met andere directeuren, die meteen voor je klaar staan en jou bijstaan om je te helpen. Ja, die zelfs naast het telefonische contact ook meteen naar je toekomen als dat nodig is. Ook dat is samen werken ofwel samenwerken. Dat geeft een goed gevoel en maakt je sterker om verder te gaan aan deze tocht door het woelige water, een tocht waarvan ik nog steeds geloof dat het goed komt.
Als je dan - zoals afgelopen week - ook nog te maken krijgt met een plotselinge uithuisplaatsing, je terugkomt op vrijdag voor de collega's, maar vooral ook voor die kinderen en iemand maakt net even een paar keer achter elkaar een verkeerde opmerking, dan breekt er iets.
Gelukkig stond het weekend voor de deur en hadden mijn echtgenoot en ik een weekend samen gepland. Met al die drukte is dat dan wel even heerlijk om eindelijk even samen weg te kunnen. Samen uitslapen, samen lezen, samen luieren, samen over het strand banjeren, samen de hond uitlaten, gewoon even lekker samen. Dan ben je er samen weer klaar voor. Sterk genoeg om de volgende stroming aan te kunnen.

Kwetsbaarheid

Als je merkt dat alles in huis en gezin, maar ook in het werk en de sociale omgeving soepel 'loopt', merk je soms niet hoe 'rijk' je eigenlijk bent. Gezonde gezinsleden, die natuurlijk allemaal weleens lekker vervelend kunnen zijn. Lieve familie, die je dan te weinig ziet. Fijne buren, waar je ook weleens wat aan moet vragen. Een goede baan, waar ook weleens wat besproken moet worden, wat niet altijd makkelijk is. Goede dingen, die allemaal weleens verstoord worden door kleinigheden.

Zo heb ik jaren geleden nogal gedokterd met de menstruatie, met medicijnen en het krijgen van kinderen. Na twee miskramen kwam onze oudste zoon ter wereld, en dan word je eraan herinnerd dat niet alles vanzelf gaat en zo vanzelfsprekend is.

In de afgelopen week was er met de school weer zo'n moment. Een triest moment waarin een vader van twee kinderen overlijdt en er vervolgens een heleboel gebeurd rondom zo'n gezin. Een sterke vrouw en twee schatten van kinderen, die straks met z'n drieen verder moeten. Dat doet zeer. Het voelt oneerlijk.

De mooie kant van het verhaal is, dat ouders, leerkrachten en kinderen een bepaalde verbondenheid krijgen in zo'n periode. Met z'n allen probeer je om die familie heen te staan, maar ook ruimte te geven voor verdriet van jezelf. Collega's die met hun eigen verhaal komen. Ouders die vragen stellen, waar ik ook het antwoord niet op weet. Kwetsbaarheid die om de hoek komt kijken.

We hopen met z'n allen op de Kracht die we krijgen om dit met elkaar te delen en te dragen, zodat je ermee verder kunt in jouw eigen leven en vooral het Licht in dat leven weer te kunnen zien.