Na de uitdaging die
ik aannam - van iemand via Twitter - om mijn moment in het onderwijs
te beschrijven loop ik al een paar dagen met de gedachte rond wat nu mijn
moment is. Dat is nog niet zo eenvoudig. Wat is mijn moment? Of zijn er te veel
mooie momenten en kan ik niet kiezen? Is het de eerste baan als juf, de
bijlessen, werken als intern begeleider, ICTcoördinator of schoolleider? Ook
wel, maar niet de essentie van mijn moment. Wat dan wel?
Vanaf 1985 ben ik werkzaam in het primair onderwijs. Verschillende
groepen, verschillende scholen, verschillende functies en verschillende
werktijdfactoren. Gevarieerde ervaringen met de groepen, scholen, collega’s en ouders.
Er zijn mooie momenten en uiteraard ook momenten die minder leuk waren. Alles
bij elkaar geeft het mij een rugzak vol bagage waarin ik nu mijn werk nog
steeds vol passie kan en wil blijven doen.
Ik denk terug aan mijn allereerste school, waar ik na mijn
stage zo ben ingerold. De eerste groep die ik had was groep 3 en dat vind ik
nog steeds de mooiste groep van het basisonderwijs. De nieuwsgierigheid en de
ontdekking. De kunst van het lezen. De
wereld die opengaat. De volledige overgave van de leerlingen die dat
belangrijke stapje doen. Ze kunnen ineens lezen. Al starten leerlingen nu vaak
wel al eerder in de kleutergroepen. In die tijd deed ik ook de RTopleiding
ernaast.
De wisselingen van school. Goed om verder te kijken. Goed om
je grenzen te verleggen. Wat is leuk, wat kan ik, wat vind ik niet leuk, waar
ga ik mee door. Zo komen er ook andere functies. Computers hebben mijn interesse
- nog steeds overigens - en zo deed ik rond 2000 een computeropleiding om
ICTcoördinator te worden. Wonderlijk dat ik toen nog collega’s moest leren e-mailen.
Het werk van een intern begeleider is mooi om zowel leerlingen als leerkrachten
te kunnen volgen en begeleiden naar beter onderwijs voor de leerlingen. De stap
naar schoolleider heb ik toen – mede door de stimulans van mijn echtgenoot –
gemaakt naar een kleine school van (toen nog) ca. 100 leerlingen. Het zijn
mooie leerzame momenten. En ik leer nog steeds.
Als fysiek-emotioneel mens brengen al deze ervaringen ook
emoties met zich mee. Soms blij, soms verrast, soms verdriet of teleurstelling.
Emoties die horen bij het hele leven. Toch kan ik met die emoties mijn momenten
aanwijzen.
Dat begon al toen ik nog lang niet in het onderwijs werkte
en met buurmeisjes schooltje speelde, winkeltje deed of andere zaken ging
bedenken om hen dingen te leren en van hen te leren. Op vakantie picknicken met
vriendinnetjes was daar ook een onderdeel van. Heerlijk om allerlei zaken te
doen. Ik leerde daar zelf veel van. Communiceren. Sociale vaardigheden.
Nieuwe dingen ontdekken.
In het onderwijs zijn het de momenten waarbij je met de
leerling contact maakt en hem of haar een stapje verder helpt. Of ik nu de juf
ben van een groep, de ICTcoördinator, de intern begeleider of de schoolleider,
dat contact met die leerling, het zien ontwikkelen, leren, groeien, ontdekken, proberen,
leren leren, vallen en opstaan, stimuleren, enthousiasmeren van al
mijn leerlingen is voor mij het moment. Omdat er vele momenten zijn, zijn
de meeste dagen ook mooie dagen in het onderwijs. Het geeft de dag een goede
balans waarin de stress van werkdruk tegengas krijgt en tot een goed evenwicht brengt.
Als juf, maar ook als mens die liefde wil delen, zijn mijn
momenten wanneer ik extra aandacht geef aan die onzekere leerling, uitdaging
bied aan die knappe kop, een aai over een bol kan geven als ik zie dat een
kind het moeilijk heeft. Dat geldt ook als remedial teacher. Als ICTcoördinator
en intern begeleider ben je ook veel met collega’s bezig. Maar altijd met de
leerling in mijn achterhoofd. Als schoolleider, waarbij veel zaken minder
direct om de leerlingen gaan, zal het toch uiteindelijk om die leerlingen
draaien. Nu sta ik elke morgen bij de ingang van de school en begroet alle
leerlingen. Ik ken hun namen. Zij doen ertoe. Zij moeten zich veilig voelen en
zo tot leren kunnen komen. Ik doe klassenbezoeken, loop door de gangen en ga in
gesprek met leerlingen. Zo weet ik wat hen bezighoudt en kan ik ze ook nog
weleens uit de tent lokken. Kleuters hebben regelmatig een themahoek op de
gang, waarin ik me verplaats in hen en die nieuwsgierige leerlingen iets kom vragen. Datzelfde probeer ik te
doen met de collega’s. Vragen stellen, belangstelling tonen en complimenteren.
Ruimte bieden om te groeien en toch de grote lijn in de gaten te houden. Zo
zijn er vele mooie momenten in het onderwijs.
Conclusie:
Mijn moment in het onderwijs is het contact met leerlingen,
collega’s en ouders om hen iets mee te geven, maar ook van hen te leren. Dat
kan van alles zijn. Kennis, een vaardigheid, maar minstens zo belangrijk zijn
waardering, warmte en liefde. Zo kunnen ze tot volle ontplooiing komen en ik
ook.
