Gewone dingen die toch bijzonder zijn

Het is 31 december. De laatste dag van het jaar 2015. Een jaar van bijzondere gebeurtenissen(ook aanslagen, neerstorten MH17 en oorlog in Syrië)  droevige dingen (ziekte van mensen, overlijden) , vreugdevolle dingen en dingen die mij aan het denken zetten.
Vandaag blik ik even terug op dit jaar, maar kijk ook graag vooruit. "Wat de toekomst brenge moge..." is zo'n mooie zin uit gezang 293 van het oude Liedboek (van de nieuwe weet ik het nummer niet uit mijn boek.) Maar ben ook even bij 'gewoon' vandaag.

Vanmorgen stond ik op om wat oefeningen te doen voor mijn onderrug en heupen. Meegekregen van de fysio. De squad is daarvan een van de lastigste. Ik doe het toch braaf, want die houdingsoefeningen helpen me wel.
De krant wordt even vluchtig bekeken en zie dat Brussel en Parijs nog steeds in staat van paraatheid zijn. 
De kat van de achterburen verblijden met een bezoekje. Intussen een zakje voer opdienen en de kattenbak in orde maken, zodat ook zij - haar naam is Zaza - ook schoon een nieuw jaar kan beginnen. Wat zou ze zeggen als ze miauw roept? Heerlijk even kroelen en dan hup weer terug. 
Dikke knuffel aan manlief (zit lekker te lezen) en met boodschappentassen richting Delft. In de auto luisterend naar de Top 2000. Zo kunnen we als boodschappendienst voor mijn ouders zorgen. De broze mensen lopen voetje voor voetje het huis uit, strompelen de trap af (met stok) en stappen in de kleine compacte auto (die we toch nog maar niet hebben ingeruild). Het boodschappenbriefje in de tas die onder de arm geklemd zit.
In de grote supermarkt die op de kleintjes let, hebben we beiden twee boodschappen vol lekkers ingeladen. Met twee karren sjokken naar de lift, alwaar we richting de tweede verdieping zoeven. Nadat de tassen in de auto gesjord zijn, brengt papa de karren terug en de muntjes worden netjes opgeruimd.
Het zonnetje schijnt en die laten we deze oude mensen maar eens lekker opsnuiven. Even lekker de buitenlucht laten voelen. Heerlijk. Iets heel kleins, maar zo lekker.
Weer in hun huis drinken we koffie, eten daar een lekkere koek bij en ga ik weer richting huis om mijn lieve man te vergezellen. Hij is immers lekker vrij.
Onze boodschappen netjes opruimen. Luisteren wie er nog tot hoe laat thuis blijft en de aanvullende etenswaren in huis halen.
Dan rustig aan de thee. Dit rustig opschrijvend, denk ik aan dit warme huis. Wat heb ik het getroffen om zo'n lieve betrouwbare man te trouwen, zulke schatten van kinderen te mogen grootbrengen en zulke lieve ouders nog even een handje te mogen helpen. Daarnaast ook nog even mogen genieten van de kat van de achterburen, gratis.
Intussen worden de laatste 75 nummers van de top 2000 afgedraaid op Radio 2. Het ene nummer eerlijk gezegd mooier dan het andere, maar smaken verschilen. 
Terugkijkend op 2015 zie je een opnieuwstartende dochter, een geslaagde zoon, die ook werk heeft en nog twee uitwonende studerende kinderen. Lieve mensen die hun plekje aan het zoeken zijn in deze wereld, waar je ze zelfstandig deel van uit wil laten maken, maar ook wil dat het lieve warme mensen zijn, die iets kunnen betekenen voor anderen, maar ook goed zijn voor zichzelf.
Teun die zijn werk in Den Haag afsluit. Een zus die opkrabbelt, zieke collega's die hun weg weer moeten vinden. 
Teleurstellingen en mooie nieuwe hervindingen (is dat een woord?).
De school vergt veel, maar we gaan door. De groei begeleiden. De passie voor het onderwijs ben ik niet kwijt, de balans is nog niet helemaal in evenwicht, maar door meer rekening te houden met jezelf komt er een beter evenwicht, zonder jezelf te verliezen.
Kijken naar 2016 start er weer een nieuw fris jaar. Teun begint in Rotterdam, de school groeit, ouders worden brozer, vrienden komen langs, werk en school gaan straks weer in een bepaald ritme verder. De wereld draait gewoon verder en toch is ook dat bijzonder.
Ook dit jaar zullen er teleurstellingen en nare gebeurtenissen zijn. Laten we hopen dat we daardoor de mooie dingen beter zien. Genieten van mensen die het goed met je voor hebben. Het fijn hebben met elkaar. Blij zijn met wat je hebt (we hebben het immers echt goed!). Dat is de kunst van het leven. En zo zijn gewone dingen heel bijzonder. Besef dat elke dag, elk uur, elk mooi moment in je leven.

Een nieuw begin.

Het einde nadert, zeiden de Maya's over de datum 21 december 2012. Inmiddels zijn we ruim een week verder en kunnen we, gelukkig, nog ademhalen en navertellen dat het einde van de wereld nog niet is gekomen.
Met 29 december op de kalender nadert wel het einde van het jaar 2012. 

Allerlei jaaroverzichten en belangrijke gebeurtenissen worden naar boven gehaald en opnieuw afgespeeld. Kranten staan bol met belangrijke data en alle ingrijpende gebeurtenissen van het afgelopen jaar. 
Inderdaad heel bijzonder om te zien wat 2012 ons aan geschiedenis heeft opgeleverd. Bijvoorbeeld hoe de politiek dit jaar een rol heeft gespeeld, zowel hier in Nederland als in Amerika. Of hoe de eurozone en de crisis menig leven heeft veranderd. Hoe Epke Zonderland zijn geweldige prestatie liet zien op de Olympische Spelen. En zo zijn er nog veel meer mooie momenten te noemen. Algemeen bekende gebeurtenissen, maar natuurlijk ook gebeurtenissen die voor jou persoonlijk van grote waarde zijn. 
Terugblikken is prima, terugkijken op mensen die zijn overleden heeft iets verdrietigs. Denken aan hun goede daden is plezierig. Mooie herinneringen ophalen is natuurlijk fijn. Denken aan die fijne man, vrouw of kind is prettig en goed. Je mist deze persoon immers, soms zelfs nog iedere dag.
Je kunt het terugblikken op het jaar 2012 ook omdraaien. Terugkijken op mensen die dit jaar, soms zelfs ondanks alles, (nog) bij ons zijn. Ik heb bijvoorbeeld een collega waarbij borstkanker werd geconstateerd dit jaar. Hoe geweldig is het om te zien, hoe zij na alle kuren en bestralingen opkikkert en straks weer mag reïntergreren. Wat fijn dat zij er zo open over is naar ouders en collega's. Of mijn ouders van 87 en 89 jaar, die nog altijd samen zijn, genieten van hun kinderen, aanhang, kleinkinderen en (inmiddels) zes achterkleinkinderen. Van Nelson Mandela die weer uit het ziekenhuis is gekomen. Of een vrouw van een collegadirecteur die na een mislukte operatie weer naar huis mocht. Hoe fantastisch is het dat wij gezegend zijn met vier gezonde kinderen? Alle kinderen die zijn geboren in 2012. Hoe fijn is het dat een collega zwanger is en haar kindje kan verwachten in 2013? 
Hoe mooi is het om mensen andere keuzes te zien maken in hun leven. Een andere wending kan een een mooi begin zijn van iets nieuws.
Wij mogen blij zijn met het leven, dat wij hebben gekregen. We zullen daar zelf iets van moeten maken. Keuzes maken en een andere weg inslaan kan daarbij helpen. Een leven waarin we, door ook nare gebeurtenissen te ervaren, juist van de mooie momenten kunnen genieten. Laat de zon schijnen en de schaduw verdwijnen.
Zou het niet mooi zijn om na elke teleurstelling, tegenvaller, tegenslag of treurige ervaring gewoon even te zeggen: We maken een nieuwe start, een andere keuze, een nieuw begin of we slaan een andere weg in. En dan is de wisseling van een jaar een goed moment om de oliebollen en de appelflappen er lekker bij te pakken, het glas champagne te heffen en te zeggen dat die nieuwe start nu begint. Een heel goed, gezond en zonnig 2013!

Terugblikken en vooruitkijken

Zo aan het eind van een kalender is het gebruikelijk om terug te blikken wat dit jaar ons heeft gebracht. De televisieprogramma's staan er vol van, de krantenkoppen kunnen nog een keer knallen en ook op de radio en in de andere (social) media zie je allerlei prachtige terugblikken. Mooier nog is de kunst van het vooruitkijken, plannen maken, dromen hebben en nieuwsgierig zijn hoe het verder gaat.

Gelukkig hadden de mensen, die dachten dat op 21 december de wereld zou vergaan, geen gelijk gekregen. Zo kunnen wij met een gerust hart kijken naar de dingen die voorbij gegaan zijn. Welke mooie herinneringen willen we vasthouden? Is dat alleen de Olympische hoogtepunten van bijvoorbeeld Epke Zonderland? Zijn dat bijzondere ontroerende familiegebeurtenissen of mooie momenten van werk of studie, voor zover we dit hadden in het afgelopen jaar? Of zijn het misschien de stappen die je zelf hebt gemaakt, waarin je zelf bent gegroeid. Waarschijnlijk is het een combinatie daarvan.
Naast hoogtepunten zijn er ook dieptepunten. Er zijn rampen gebeurd, aanslagen gepleegd, banen verloren gegaan, huizen afgebrand of nog ergere gebeurtenissen zoals op de Sandy Hook school in Amerika. Het zijn zelfs traumatisch ervaringen, waarbij mensen voor het leven getekend zijn. Met name als bepaalde gebeurtenissen heel dichtbij komen en in uw naaste familie-, buurt-, werk- , school- of kennissenkring zijn voorgekomen. Dan is terugblikken vaak een triest moment. Een verwerking. Een acceptatieproces. Het kost moeite om zaken weer op de rails te krijgen.
Daarom wil ik ook aandacht schenken aan het vooruitkijken. Wat gaat 2013 brengen? Welke mooie dingen zijn er, kun je van genieten? Welke dingen wil jij veranderen? Welke dingen wil je bereiken? Waar wil je heen?
Het kan van alles zijn. De een heeft als doel een sportprestatie neer te zetten, de volgende wil een reis naar Australië maken en een derde wil carrière maken. Maar ook hele kleine dingen zijn heel waardevol. Een boodschapje doen voor de buurvrouw, de hond uitlaten van een kennis, een ziekenbezoekje brengen, een kaartje sturen, een beetje extra aandacht geven, belangstelling tonen of zomaar wat vaker een compliment geven zijn kleine dingen die van grote waarde zijn. 
Kijk vooruit, soms eventjes over een drempel heen, geniet en droom van mooie dingen. 
Het is net als op school met de kinderen. Niet alleen de prestaties van de kinderen, niet alleen het goed in hun vel zitten en niet alleen het eigenaarschap en de zelfstandigheid bevorderen. Het is een combinatie ervan, het gaat om het geheel.