Intensieve maar goede dagen

Een nieuwe baan brengt veel nieuwe dingen met zich mee. Naast de nieuwe omgeving, nieuwe collega's, nieuwe ouders, nieuwe systemen, e.d. komt ook een rooster van vergaderingen en bijeenkomsten op directieniveau. Da's mooi. Hierin stond ook een tweedaagse gepland in Renesse met alle directeuren. Die tweedaagse heb ik nu net achter de rug.
De heenweg was een goed gevulde auto met even zoveel bagage en onderwijskundige prietpraat. Een gezellig en mooi begin om zo zelf die kant op te rijden door een prachtig stukje Nederland.
Aan het begin van die tweedaagse kwam er een ronde met verwachtingen. Dat is moeilijk om verwachtingen ergens van te hebben waarvan ik nog niet zo heel veel weet. Een enigszins blanco begin met eigen bagage. Een aanzet tot een schoolplan?
De visie en missie van het oude schoolplan bekijkend, kwamen we al pratend op nieuwe elementen. Inhoud op stichtingsniveau, schoolniveau en ook leerlingniveau kwam langs. Bespreken in kleine groepjes.
Het was al met al heel veel om te verwerken en alle termen op de juiste waarde te kunnen inschatten (wat is nu toch een formatief kader van T=0). Ik heb weer enorm veel geleerd. Van een berg aan informatie komt een iets concreter beeld van een schoolplan om de hoek kijken. Mijn praktische instelling moet ik soms wat ruimer instellen om het geheel goed te kunnen overzien. Ruimer en groter denken en dan pas inzoomen tot de concrete invulling.

Naast de inhoud is de omgang met een tiental zeer verschillend denkende mensen met allemaal hun eigen kwaliteiten eigenlijk nog het mooiste om waar te nemen. Iedereen is anders, maar iedereen heeft een eigen rol in deze samenstelling. Het is fantastisch om te merken, dat iedereen op zijn waarde wordt geschat en de ruimte krijgt om zichzelf te zijn.

Tussendoor een frisse neus op het strand geeft een goed gevoel. Lopend naar de zee om daar te kijken naar de rust van het ruisende water, het gevoel van het zand onder je schoenen en natuurlijk ook een souvenir meenemend in de vorm van een aantal schelpjes.

De innerlijke mens wordt niet vergeten, het eten is uitstekend. Natuurlijk neem je dan lekker een stuk zalm op brood, want dat eet ik thuis bijna nooit.

Wonderlijk om te voelen dat je ook daadwerkelijk jezelf kunt zijn, het voelt goed om hiertussen werkzaam te mogen zijn. Is voor mij natuurlijk wel de vraag: Welke kwaliteiten en competenties kan ik leveren om deze groep mensen een extra dimensie te geven? En welke competenties moet ik nog verder ontwikkelen?

Groen is gras

N.a.v. van de blog van mijn vriendin Esmeralda, die schreef over de kleur 'wit'(zie: http://avafit.blogspot.com/2010/09/de-kleur-van-cohesie-is-wit.html), wil ik graag schrijven over de kleur groen. Zij woonde nl. op 'wit', ik woon (nog steeds) op groen.

Gek eigenlijk, groen is helemaal niet een kleur die ik veel in huis heb of waar ik veel kleren van heb. We hebben niet eens meer gras in de tuin en ook onze auto is niet groen. Toch geeft groen - en dan bedoel ik de frisse grasgroene of helder lichtgroene kleur - mij een bepaalde rust.Groen is niet mijn lievelingskleur, toch ben ik gek op de natuur, het leven, momenten van rust en orde. Bij groen hoort ook: opgewekt zijn, spraakzaam, vasthoudend en betrouwbaar. Ze houden van vrijheid, warmte en gezelligheid. Ik hoop dat ik daar ook bij pas. Misschien moet ik mijn lievelingskleur aanpassen. In ieder geval woon ik dan alvast in de goede straat.

De mens begon vroeger zijn leven in de natuur en dus in het groen. Het Paradijs van Adam en Eva tot de periode van 'de jagers en de boeren'. Het gras, het bos, de weide, er was veel groen. Zou deze kleur daarom voor ons zo normaal en vertrouwd zijn, veilig aanvoelen en rustig zijn voor onze ogen? Het geeft een kalmerend effect.
Grappig, groen is ook veilig als we denken aan het groene verkeerlicht.
In de kerk kennen we een lange liturgische periode die groen is. Alle zondagen buiten de Kerst- en Paastijd, Advent en Veertigdagentijd hebben de groene kleur. Het is het symbool voor verwachting, de hoop en de terugkerende vruchtbaarheid van de natuur.
Groen hoort ook bij griezelig. Denk maar aan draken of monsters die vaak groen afgebeeld zijn. Vergif is vaak groen.
Groen een secundaire kleur, gemaakt van de twee primaire kleuren blauw en geel, blauw geeft de koelte en de controle weer en geel juist warmte, straling en nieuw leven(denk maar aan Pasen).
Edward de Bono(1933) heeft een techniek ontwikkeld om samen tot het juiste besluit te komen: de zes denkhoeden. Hiermee kun je vanuit verschillende perspectieven naar een vraagstelling of probleem kijken. Het gaat uit van het idee dat mensen vaak geneigd zijn problemen steeds op eenzelfde manier te benaderen. Door de denkhoeden te gebruiken, word je gedwongen om het probleem ook eens van een andere kant te bekijken. Je kunt bewust eens een andere hoed opzetten.
De Groene Hoed is een creatieve denker. Je mag freewheelen in je manier van denken (vrij associëren, alternatieven bedenken).
De Gele Hoed is een positief en optimistisch denker. Je bekijkt het van de zonnige kant en zoekt naar de voordelen.
De Blauwe Hoed is een beschouwende en controlerende denker. Je houdt het proces in de gaten.
Ooit heb ik in een studie eens uit moeten zoeken wat voor denkers in ons team zaten. Zelf kwam ik toen uit op blauw en geel(mengend kom je dan op groen, al kun je hoeden niet mengen). Ik denk dat dat wel klopt. Al zou groen ook wel bij mij passen.

De dierenwinkel

Met de methode Schatkist worden heel veel onderwerpen behandeld, de taal intensief gebruikt en de woordenschat uitgebreid. Een van de onderdelen is de dierenwinkel, waar ik op mijn dag met de kleuters naar toe mocht om eens te kijken wat daar allemaal te koop is.
Vooraf hielden we een gesprek over de dierenwinkel. De kinderen dachten dat je daar wel een poes of een hond kon kopen, anderen dachten zelfs aan een olifant of een giraf. Toch kwamen er ook een heleboel goede dingen uit: botten, voer, vissen, speeltjes, konijnen, etc. Totdat natuurlijk al lachend en drukwordend het woord "poep" kwam en we het over het schoonmaken van hokken hadden.
We vertrokken met 5 auto's vol wiebelende drukke kleuters richting het centrum. Gelukkig kon ik achter een moeder aanrijden die de weg wist, want ik had geen idee waar ik moest zijn.
In de winkel kwam de ene verbazing na de andere. Mooi waren vooral de echte papegaai in zijn kooi, het konijn dat het het hok was ontsnapt, de zeesterren in het aquarium en de gekleurde vogels. Leuk was vooral de zachte hondenmand waar de giebelende kleuters in tweetallen heerlijk in konden liggen. Grappig waren alle speeltjes die de gekste geluiden konden maken. Het meest bijzondere was een stok met draad. Wat is dat nou? Tja, wisten zij veel wat een hengel was en dat je er ook nog mee kon vissen!
Met een dik boek vol dierenplaatjes gingen we tevreden weer terug naar school.

Spruiten

Een heleboel spruiten bij elkaar kan verschillende betekenissen hebben. Letterlijk betekent die (voor mij) overheerlijke groente, die we vandaag op het menu hebben staan. Figuurlijk kun je denken aan een aantal kinderen.

Hoe je het ook wendt of keert, beiden zijn heerlijk. Vooral als ze klein zijn, is de groente het lekkerst, de kinderen het schattigst en meest onbezorgd.
Ook andere betekenissen draaien om het woord spruit: een (zij)tak van een buis of pijpleiding, touw dat als aftakking van een ander te beschouwen is, uitstekende balk onder de kap van een windmolen, gedeelte van een dak dat buiten de muur steekt of een trompetvormige bek van een gieter.
Spruiten kan zelfs als werkwoord in de betekenis van 'uitlopers krijgen', denk maar aan het spruiten van aardappelen.
Hebben we het nog niet gehad over de spruitjescultuur, welke een bekrompen atmosfeer weergeeft of een spruitjesvolk, wat een ordinair volk betekent.
Voor een niet-Nederlands sprekende is de Nederlandse taal met al die verschillende betekenissen natuurlijk nog erger dan spruitjesgeur. Geen spruitjesdrama want dat beteknt weer iets anders.
Een zin met spruit en/of spruiten kan als volgt geformuleerd zijn: Een kleine spruit*1 speelt met een spruit*2 uit de bouw, kijkt omhoog naar de spruit*3, eten van zijn spruiten*4 toetert hij op de spruit*5 heel hard: Ik houd van spruiten*6 !
Wie weet dan nog wat het betekent?
*1 = kind, telg
*2 = (zij)tak van een buis of pijpleiding
*3 = gedeelte van een dak dat buiten de muur uitsteekt
*4 = groente
*5 = trompetvormige bek van een gieter
*6 = groente of andere kinderen of (zij)tak van buis of trompetvormige bek van een gieter?
Maar goed, ik ben blij dan onze spruiten spruiten lusten.

Zalig nazomeren

Het is weekend en intussen al half september. Na een aantal weken het werk weer te hebben opgepakt is een rustpauze in zo'n zonnig weekend echt heerlijk.
Soezend in de tuin, kijkend naar de rijpende druiven, luisterend naar de fluitende vogels, denk ik terug aan de afgelopen intensieve weken.
Tussen alle nieuwe dingen door komen er heel wat zaken op mijn pad, waarop ik niet direct een antwoord weet. Oplossingen zoekend, met meerdere zaken rekening houden, gaan alle gewone dagelijkse dingen ook door: Vergaderingen voorbereiden, zaken inplannen, papieren sorteren, briefje schrijven, toetsresulaten bekijken, een beknopt schoolbeleidsplan maken, nog een telefoontje plegen, ouders te woord staan, beveiliging bellen, sleutels bestellen, post beantwoorden, de gemeente benaderen voor allerlei mankementen aan het gebouw, een overleg met de buren en ga zo maar door.
Dan is zo'n dag als vandaag heerlijk rustig. De zon zorgt ervoor dat je rust reinheid en regelmaat het werk laat doen. Het wandelen en kroelen met de hond laat me lekker ontspannen. De boel even de boel laten. Zalig.
Ik voel op zo'n dag een soort vermoeidheid over me heen komen, waarbij ik mijn ogen gewoon even lekker dicht laat vallen.
Zwoel, zalig nazomeren.
Zuiver, zoet en zacht.
Zeven zingende zonnige dromen,
Zwemmend tot de nacht,
Zilverkleurig en tot rust gebracht.

Kleuters

De kinderen van groep 1/2, die ik eigenlijk nog steeds "kleuters" noem, zijn verrassend. Spontane reacties, verlegen blikken, stoute bekkies, worstelend met aan- en uitkleden, een natte broek, je kunt alles verwachten, maar meestal is het toch nog onverwacht. 

Het werken met kleuters houd je als volwassene jong. Het kind-zijn in jezelf komt weer boven en alle zorgen worden vergeten. Heerlijk om met hen mee te gaan in hun humor, maar er vaak nog even een schepje bovenop te doen. Dan heb je echt samen lol.

Nu is het niet zo, dat een dagje kleuters alleen maar even relaxt is, zoals veel mensen, en ook nog collega's van de bovenbouw denken. Je kunt ze niet even allemaal aan het werk zetten, aan hun lot overlaten of gewoon niks doen tijdens de lesuren. Zelfs een keer plassen gaat lastig. Na zo'n dagje kleuters ben je gewoon moe, maar geeft je ook een plezierig gevoel.

Afgelopen week regende het ineens keihard, zodat de spetters als bellen in de plassen ontstonden. Een paar spelende kinderen in de buurt van het raam begonnen lekker naar buiten te kijken. "Hey, een bubbelbad", riep er een. En dan is mijn dag weer goed.

Een drukke week

Na een week vol gesprekken, een rondleiding, telefoontjes, interview(!), coaching, een jaargids, een overleg, een volle teamvergadering, een bezorgde ouder, een jarig kind, een berg post, rekeningen, een websiteprobleempje, een beveiliging die niet goed werkt, en ga zo maar door, wil je op donderdagavond best even de stekker eruit trekken.

Na nog een paar zaakjes via de mail te hebben geregeld ga ik donderdagavond met een voldaan gevoel naar bed.

Vanmorgen zit ik met het hele gezin in de wachtkamer van de tandarts, die eigenlijk te klein is voor 6 personen. Vrijdag is mijn vrije dag. Ik kan wat huishoudelijke klussen doen. Een ontspannen sportsessie in de sportschool om een iets ouder wordend lijf bij te houden. Ik maak graag een extra grote ronde met de hond. Er moeten wat boodschappen worden gedaan, want ik schijn morgen ook nog jarig te zijn. De was van de rest van de week stapelt zich op, waardoor de badkamer ook wat vol wordt. Kortom, tijd genoeg om straks lekker het weekend in te kunnen.

Een telefoontje zorgt voor een andere wending. Er moet worden gehandeld, maar ik kan niet met open mond en een tangetje van de tandarts in mijn mond, zonder kinderen wegrennen. Manlief is al na een snelle controle naar het werk en ik zal moeten wachten tot de laatste klaar is. Na de jongste op school te hebben gebracht en de drie knullen op de rotonde in de buurt van ons huis te hebben afgezet, rijd ik - zonder iets van eten mee te kunnen nemen - meteen door. Op zoek naar een oplossing. Gelukkig zijn er lieve behulpzame collega's, die nog wat te eten en te drinken voor me hebben. Samen gaan we ervoor!

Na deze onderbreking wilde ik nog wat sleutels ophalen, maar de verouderde navigatie in de auto wist niet de goede weg, en ik ook niet. Toch moe van het geregel keer ik huiswaarts, waar na een halfuur ook manlief thuiskomt na een iets langere werkdag.

Even samen eruit, cadeautje kopen en dan het weekend laten beginnen. Alles komt uiteindelijk op zijn pootjes terecht. Wat vandaag niet lukt, doen we gewoon morgen.