De school kan beginnen

De school kan beginnen. Alles staat klaar. Hoe gaan we beginnen? Verder op de oude voet? Een verandering doorvoeren? Een andere weg inslaan? Kinderen klaarmaken voor een snel veranderende maatschappij vol digitale middelen? Kinderen klaarstomen voor de maatschappij van morgen, waarvan wij nog niet weten hoe die eruit ziet?

Meegaan met de tijd is belangrijk. Dat geldt zeker voor het basisonderwijs, waarin we de kinderen voorbereiden op hun latere leven als zelfstandige verstandige volwassene. Wat is dan belangrijk dat kinderen kunnen, weten, doen en denken?
De nadruk ligt nu enorm op de resultaten. Taal, rekenen en lezen moeten goed zijn. Daar zit een kern van waarheid in. Er is wellicht hier en daar meer uit kinderen te halen. Als moeten we ons goed realiseren dat kinderen geen eenheidsworsten zijn zijn. Net als het leren lopen, leren fietsen en leren praten gaan ook de schoolvakken niet allemaal in hetzelfde tempo. De ene leerling heeft meer tijd nodig dan de ander en een derde zal altijd nooit een hardloper of een rekenwonder zijn. Toch moeten de kinderen van een bepaalde groep allemaal dezelfde toetsen doen en moeten zij aan een gemiddelde voldoen. Dat klopt niet.
Dan is taal rekenen en lezen ook nog eens een klein onderdeel van het gehele pakket dat wordt meegegeven aan kinderen van de basisschool. De basis bestaat niet uit alleen lezen, rekenen en taal. Kinderen leren van elkaar door samen te werken. Kinderen leren te ruziën en die ruzie op te lossen. Kinderen leren tegenslagen te verwerken. Ze leren zelfstandig te worden. Ze leren verantwoordelijkheid te nemen. Sociaal emotioneel leren ze zich verder te ontwikkelen. Ze leren vragen te stellen, kunstwerken te maken en te bewegen in de gymnastiekles. Het kind leert vertrouwen, leert te groeien en leert fouten te maken en hulp te vragen.
Al deze onderdelen zijn belangrijk om een volledig kind te kunnen afleveren en zich verder te ontwikkelen en verder te groeien. Geef kinderen, maar ook volwassenen die deze kinderen begeleiden vertrouwen om dit voor elkaar te krijgen. Het komt dan echt goed.
Natuurlijk kun je kritisch kijken naar je leesles en de instructie van het rekenen. Maar als we alleen daar de focus leggen, is dit te eenzijdig. Kinderen kunnen straks goed leren, zaken opzoeken, digitaal kunnen ze uitstekend uit de voeten, maar ze kampen in hun werk wel met een burn-out, want er worden nog veel meer dingen gevraagd.
Hoe kunnen we het onderwijs zo inrichten dat ieder kind tot zijn recht komt, de leerkracht vertrouwen krijgt, ouders zien dat hun kind echt groter wordt en blijft ontwikkelen en de minister het vak weer teruggeeft aan de onderwijzers? Als we het daar weer over eens zijn, kan de school weer beginnen.
Veel plezier met de kinderen van nu, die we als onderwijsgevenden een stap verder brengen.

Contact

Jaren geleden was er een film met de titel  "Contact" . Hoofdrolspeelster Jodie Foster was gefascineerd door het contact buiten de aarde. Een prachtige film, waarin de behoefte en nieuwsgierigheid van de mens naar het buitenaardse wordt weergegeven.

Ieder mens heeft behoefte aan contact. Ieder kind vanzelfsprekend ook. Dat begint al bij de geboorte. Aanraken, geluiden,  het hoort er allemaal bij. Dat contact loopt je hele leven door. Ouders, broers en zussen, opa's en oma's en later vriendjes en vriendinnetjes, buren en collega's. We zijn onderdeel van een gemeenschap.

In het onderwijs is het niet anders.
Een kleuter, die zich in eerste instantie moet losmaken van zijn ouders (en andersom), kruipt bij onveilige gevoelens nog weleens op schoot. Vaak begroet de juf de kinderen bij de deur en/of met een hand.
Kinderen spelen buiten. In de kleutergroepen met karren of in de zandbak, in hogere groepen spelen ze tikkertje of andere spelletjes. Er is (lichamelijk) contact.
Op school in de klas wordt samengewerkt, naar elkaar geluisterd en er vindt interactie plaats. Kinderen leren veel van elkaar en van de leerkracht. Ze hebben elkaar nodig.
Vervolgens overstijgt het contact ook de groepen. Ook bij onze school met een leerstofjaarklassensysteem. Middels projectavonden, Open Podia(optredens van groepen aan elkaar en aan ouders), rondgang voor vevrjaardag, buitenspelen met meerdere groepen en andere gezamenlijke activiteiten. Daarbij vargeten we ook de ouders niet die welkom zijn bij verschillende activiteiten.v
Zo is de school naast educatief vol kennis, vaardigheden en zelfstandigheid ook een contactpunt, waarbij sociale vaardigheden een hele belangrijke rol spelen. Kinderen moeten immers leren hoe ze contact maken en hoe je omgaat met verschillende emoties en gedragingen.
Toch is eventjes geen contact ook weleens heerlijk. Een boek lezen doe ik het liefste zonder dat ik word gestoord door andere dingen of contact. Als er iemand iets vraagt of jou iets wil vertellen, ben je helemaal uit je verhaal.
Ook kan contact verbreken een situatie of gebeurtenis doen herstellen. Denk bijvoorbeeld maar eens aan een ruzie tussen kinderen of volwassenen of een kind dat zich moet concentreren op zijn werk.
Zo zien we dat ook de manier van contact hebben en contact zoeken bij iedereen verschillend is. Elk mens, elk kind heeft hierin een eigen behoefte. De kunst is om hierin een goede modus te vinden. Welk contact wil de ander? Welk contact wil ik zelf?
Mooi om hierin ook te kijken naar de contactbehoefte van elk kind in elke situatie.

Ieder mens heeft in meer of mindere mate behoefte aan enige vorm van contact. Om dat contact in deze digitale tijd een ruimere invulling te kunnen geven, gebruiken veel mensen ook allerlei andere mogelijkheden om contact te maken, te onderhouden of te laten zien. Denk aan bijvoorbeeld Facebook. Ook hierin zullen we de kinderen en ouders van nu moeten volgen, maar ook vormen om hier goed mee om te gaan. Er is al een studierichting "mediawijsheid". Hoe maak je contact, wat doe je wel en niet, wat is wel en niet waar, hoe bewaar je nog enige privacy, kortom een goed contact vraagt om bewuste keuzes en een helder begrip. Een extra uitdaging voor elke leerkracht en andere begeleiders. Een goed contact gewenst!

Belasting

Hoeveel kun je hebben? Hoe zwaar kan iemand in het onderwijs worden belast? Dit kan op twee manieren worden uitgelegd. Enerzijds gaat het om het betalen van belasting, wat natuurlijk heel actueel is op 31 maart. Anderzijds gaat het om de werkdruk, wat net zo actueel is, maar niet vastgepind zit op een datum.

De onderwijsgevende belastingbetaler, maar eigenlijk ook alle andere werknemers in Nederland kunnen eenvoudig belastingaangifte doen tegenwoordig. Via het internet kun je alle gegevens digitaal controleren. Dat moet wel heel gek zijn, als dit niet klopt. Of er moet een verandering in levenswijze, huisvesting, familiaire situatie zijn geweest.
Fijn, dat dit zo gemakkelijk gaat. 
Anders is dat met de belasting van onderwijsgevenden - leerkrachten zo u wilt -  en andere medewerkers in onderwijsland. Het is een beroep waarbij veel gevergd wordt van kennis, vaardigheden, communicatie, digitalisering, scores, extra taken, nascholing, incasseringsvermogen, creativiteit, organisatie, overzicht en de omgang met het kind in het bijzonder. Steeds meer regeltjes, administratie, nieuwe vakken (zoals sociale redzaamheid, burgerschap, sexuele voorlichting en pestgedrag) en een complexiteit aan taken sluipen de school in. Is het onderwijs nog wel leuk? Ik zeg volmondig "ja!" Is onderwijs voor iedereen weggelegd? Dan twijfel ik.
Natuurlijk zijn er mensen, die van zichzelf al zeggen, dat zij niet het onderwijs in willen. Er is ook een groep, die wel met veel enthousiasme het onderwijs is ingegaan, met een heel ander beeld. 
Als ik naar mezelf kijk, ben ik jaren geleden gestart met het idee dat ik het leuk vind om kinderen iets te leren, samen plezier te beleven en hen te begeleiden op een weg die hen zelfstandig maakt voor straks. Dat is een mooie gedachte. Een mooie ideale gedachte.
Dat is niet het enige als onderwijsgevende in het onderwijs. Tijden veranderen.
De eisen zijn in de loop der jaren aangescherpt. Computervaardigheden en de druk van de inspectie zijn slechts twee items die in mijn begintijd nauwelijks meespeelden. Het vak van een intern begeleider is nieuw en de functie van een schoolleider is enorm veranderd. Veranderingen kosten tijd en energie. Veranderingen kunnen nieuwe kansen brengen, maar ook bedreigingen opleveren. Daar zit 'm nu net de crux van werkplezier en werkdruk. Zo lang de dingen leuk zijn, is het namelijk helemaal niet erg dat je een keer meer tijd kwijt bent of iets ingewikkelds moet doen. Zodra dingen erg veel energie kosten, niet opleveren wat je ervan verwacht, het een enorme werkbelasting wordt is het de kunst om even terug te gaan naar het moment waarop je zo graag het onderwijs in wilde. Houd die mooie momenten op je netvlies en neem de rest op de koop toe. 
Ga er net zo mee om als het makkelijke digitale belastingformulier. Even wennen en dan gewoon ervoor gaan. Dan is het onderwijs echt jouw baan! Wat is het toch een prachtig vak.

Hoe digitaal wordt het onderwijs?

ICT is niet meer weg te denken uit het onderwijs. Je kunt het zelfs in de krant lezen, dat het nog niet genoeg is. Er zal nog meer met ICT en de digitale wereld moeten gebeuren in ons onderwijs, zo zei Neelie Smit-Kroes. 

Letterlijk zegt eurocommissaris Neelie Smit-Kroes: Het onderwijssysteem in Nederland bereidt leerlingen niet goed voor op het leven in de digitale wereld. Het leert ze vooral ,,vaardigheden die hun ouders nodig hadden". Het onderwijs moet daarom flexibeler worden en meer ruimte bieden voor verscheidenheid van mensen, en ICT op school kan daarbij helpen. BRON: http://www.europa-nu.nl/

Maar wat moeten we de kinderen leren dan?
De omgang met social media? Leren onderzoeken op internet? Leren kennis vergaren via google? Leren digitaal communiceren? En zo kun je nog meer vragen bedenken hoe wij onze kinderen in het moderne digitale onderwijs de weg moeten leren wijzen. Een interessante vraag.

Sinds kort volg ik een ICTcursus tot onderwijskundig ICT-er. Mooi gezegd en deze sluit veel meer aan bij het onderwijs van nu en de mogelijkheden van nu. Ruim 10 jaar geleden volgde ik een cursus ICTcoordinator, die veel meer ging over de vaardigheden van de ICTcoordinator. Nu wordt de nadruk meer gelegd op het soort onderwijs. Prima lijkt mij.

Maar de ontwikkelingen denderen voort. Hebben we een digibord op school (na dit te hebben begroot in het jaar ervoor), komen de Iphones en de Ipads/Tablets weer. Heb je Hyves, is er opeens weer Facebook, Twitter, Yammer, Fousquare, Flickr, en noem maar op. 
Welke dingen zijn nu belangrijk om te leren aan kinderen? En dan heb ik het nu vooral even over de basissschool. 

Er zijn al computers(ongeveer 1 op de 8) en digiborden in de school. Dit alles heeft een prijskaartje. Wordt het onderwijs zoveel malen beter met deze digitale middelen? Of komt er meer bij kijken? Moeten er meer ICTdeskundigen komen die ook nog kunnen lesgeven of moeten de leerkrachten van nu bijgeschoold worden op het gebied van ICT?
De digitale middelen zijn nodig c.q. handig als communicatiemiddel, als registratiemiddel en als leermiddel. 
Maar wat moeten de leerlingen dan nog meer kunnen?
Een stukje "Veilig Internetten" en wat verstaan we daaronder? (afschermen of leren omgaan?)

Nee, dit is nog niet zo eenvoudig. Het vergt een beleid om goed om te springen met de toekomst. En wat gaat die toekomst brengen? Dat weet niemand. Is die stroomversnelling van ICT iets wat nog steeds sneller gaat of komt er een eind aan alle mogelijkheden?
We zullen ons moeten afvragen wat kinderen straks nodig hebben. Wat kunnen we kinderen leren. Daar hoort ook een stukje kennis bij. Die tafels van vermenigvuldiging zijn toch echt handig als men in de in winkel 10 broden wil kopen en je moet bedenken of je genoeg geld bij je hebt of in ieder geval genoeg geld op je rekening hebt staan. Maar verder moeten we kinderen leren omgaan met deze digitale wereld. Hoe kunnen ze dingen opzoeken? Hoe kunnen ze de informatie gebruiken? Wat kunnen ze daarbij gebruiken? Dan zou bijvoorbeeld begrijpend lezen ook een pre zijn om te blijven aanbieden op de basisschool. Je moet immers begrijpen wat er staat en weten wat men bedoelt.

Dus, wat hebben we nodig:
- een goed beleid: Wat willen we kinderen leren? Wat willen we bereiken met ons onderwijs?
- scholing: leerkrachten omscholen tot digitale deskundigen of ICT-er leren lesgeven
- een pot met geld: Voor uitzetten van beleid, voor (om)scholing en de ICTmiddelen moeten ook gefinancierd worden

Dat wordt nog een leuke digitale uitdaging.

Digitaal verkeer 2: Technostress in het onderwijs

O jee, opgepast: Mogelijke stressverschijnselen door al het digitale verkeer via mobiele telefoon, Ipad, minilaptop of ander digitaal instrument waarop e-mail, Facebook, Twitter, LinkedIn, Whatsapp of Hyves te installeren zijn. Op ieder moment van de dag bent u oproepbaar. Op elk moment kunt u even checken. Een trilsignaal of belgeluid haalt u uit de dagelijkse wereld en trekt u zo het digitale wereldje in. Een nieuw woord is geboren: technostress.

Is het erg dat u oproepbaar bent? Kunt u een halve dag zonder uw mobiel? Wat doet u in het weekend? Bent u onmisbaar?
Een echte workaholic zal de laatste vraag waarschijnlijk met "nee" beantwoorden. Echter... Iedereen is vervangbaar. Ook al heeft u nog zo'n belangrijke functie en bent u zo'n belangrijke schakel in uw werk. Ja, ook u. En ja, ook ik.
In de wereld van nu is de computer en al het digitale verkeer niet meer weg te denken. Nieuws verspreid zich razendsnel. Mailtjes stapelen zich op in uw mailbox. De telefoon rinkelt of trilt. Facebook staat bol van allerlei wetenswaardigheden. Twitter meldt leuke en minder interessante feitjes. Wie volg je wel en wie volg je niet.

Het gaat er nu om of we ook in het weekend en 's avonds moeten doorwerken? Blijft u 's avonds ook checken? Blijft u steeds maar bezig met uw werk? In sommige bedrijfstakken zal dat zeker nuttig zijn. Als ik denk aan de politie of de verzorging, dan gaan dingen door.

In het onderwijs kun je veelal af met ingeplande tijd. Maar dat moeten we wel afspreken met elkaar en leren. 
Bij ons op school hebben we ook geconstateerd dat de hoeveelheid mail groter en groter wordt en dat dit voor sommigen de werkdruk aanzienlijk kan verhogen. Het heeft ons als teamleden onderling, maar ook naar de buitenwereld (lees: ouders) aan het denken gezet. Moet alles worden gemaild? Hoeveel kun je samenvoegen tot 1 mail of de nieuwsbrief of de interne memo? Hoeveel informatie zet je op de website van de school of geef je in 1 keer door? Is er bewust gekozen voor een spreiding? Het zijn vragen waar je niet altijd een klinkklaar antwoord op kunt geven.
Er zijn wel een paar afspraken. In het weekend wordt in principe niet gemaild. Het aantal mails naar ouders wordt beperkt. Pas op voor "all reply", je hoeft immers niet altijd naar iedereen een mail te bentwoorden. En zo kan ik er nog wel een paar bedenken. Maar daarmee ben je er nog niet.
Zo kun je ook naar je eigen gedrag kijken wat betreft mail, en laat ik dan gerust bij mezelf beginnen. Beantwoordde ik in het verleden direct alle mail die binnenkwam, stel ik dit nu gerust een dag of meerdere dagen uit. Zeker als het niet belangrijk is. Soms kun je een mail ook aannemen en verwijderen, niet alle mail hoeft beantwoord te worden. Zeker niet een mail ter info of die jij cc. hebt gekregen.
Zelf vind ik het wel prettig om regelmatig even te checken of er iets bijzonders is en dat heeft niets te maken met onmisbaarheid. De collega's weten, dat als je me direct wilt bereiken, je gewoon moet bellen, net als een ziekmelding overigens.
Naast deze technostress is het via internet een mooie bijkomstigheid om jouw school op de kaart te zetten. Met een eigen Twitteraccount, een eigen Facebook en een mindergebruikte Hyves laat je jezelf zien. Je kunt je als school profileren. Bovendien leer ik als beheerder van deze accounts de ouders en de kinderen kennen, ook op een andere manier. En dat levert mij weer een stukje werkplezier op.
Mocht je daarbij zelf ook deze kanalen gebruiken, wees daar dan weer voorzichtig mee. Houd werk en prive gescheiden. En wees je bewust wat je op het internet zet. Iedereen kan het immers lezen.
Om nu te zeggen dat ik last heb van technostress? Nee, ik niet. Mijn omgeving hier thuis heeft er wel last van. Nee hoor, ze hebben geen last van hun eigen mobieltjes of computer. Ze hebben last van hun onbereikbare  vrouw/moeder die toch nog regelmatig thuis zit te werken. Ook daarin valt dus nog een slag te slaan. Maar ja, hoe zullen we dat noemen? 

Digitaal verkeer 1: E-mail

Hoe communiceerden wij 20 jaar geleden? Zonder computer, zonder internet en vooral: zonder e-mailadres? Dat bestaat toch niet? We hadden niet eens een mobiele telefoon!

We kunnen niet meer zonder een computer. Elke dag werken we ermee, thuis en op het werk. Het is zelfs zo erg, dat je soms tegen iemand die een verdieping hoger zit een mailtje stuurt, dat is makkelijker. En laten we niet vergeten: het mailverkeer tussen gezinsleden onderling.
In het onderwijs is het niet anders. Elk klaslokaal heeft een of meerdere computers. Ook de IB-er, RT-er, de AB-er, de PABber en de directeur beschikken over een eigen apparaat in de vorm van computer of laptop, al zullen er ook zijn, die al beschikken over een Ipad of Tablet. 
Het mailverkeer loopt daarmee op zijn hoogtepunt. Dan heb je het bij ons op school over de interne mailwisseling en over de externe mailwisseling.
De interne mailwisseling gaat over collega's onderling of zo u wilt ook IB-ers onderling en directeuren onderling. Het loopt enorm op.
Nu kun je dit ondervangen door een boel informatie te verzamelen voor een memo. Zo hebben wij nu afgesproken dat de uiterste inzendtermijn de donderdag is, op vrijdag komt er dan een interne memo uit, met allerlei dingen die voor iedereen belangrijk zijn. Daarbij een maandkalender van alle dingen per datum die op het programma staan. Je weet waar je aan toe bent, het is duidelijk.
Toch komt het ook nog voor dat de commissies een losse mail moeten versturen, de IB-er heeft belangrijke informatie, tussendoor komen er bepaalde zaken voorbij, die toch van belang kunnen zijn. Dan is het zaak de boel te filteren.
Een goeie tip is om alle nieuwsbrieven af te zeggen, dat scheelt al een hoop binnenkomen van e-mails, screenen op onderwerp en wegklikken.
Maar de externe mail is er een die veel omvangrijker is. Je hebt de binnenkomende e-mails en de uitgaande e-mails. De binnenkomende externe mails zijn mails waarop wij veel minder invloed kunnen uitoefenen. De uitgaande mails daarentegen is iets waarin wij het goede voorbeeld kunnen laten zien.
Zo werden wij op school geattendeerd door een vriendelijke ouder. In een periode van circa 6 weken had deze ouder al 21 mailtjes van de school ontvangen. De mails varieerden van de nieuwsbrief, mailtje van de groepsleerkracxhten, mailtjes van de groepsouder, mailtjes van de stagiaire tot aan een extra mailtje t.a.v. een speciale ouderavond. Kijk, daar kunnen we  wat mee. Hierin kun je jezelf eens achter de oren krabben en bewust worden van deze hausse van e-mail die over ons wordt heengestrooid en ook allemaal verwerkt moeten worden.
We kunnen niet meer zonder e-mail, maar soms verlang ik weleens eventjes naar een tijd zonder digitaal verkeer met al die prikkels. Mmmm, dan hoef ik alleen maar even op vakantie te gaan naar een canping in the middle of nowhere en genieten van de rust. Of mail ik dan even via de telefoon naar de kinderen waar we zitten?

Social Media

Hey, Twitter jij nog niet? Heb jij geen Facebook, LinkedIn of Hyves? Dan heb je vast niet veel op met Social Media.

Wat beweegt mensen om dit wel te doen? Zijn dit mensen die graag in de schijnwerpers staan of juist niet? Zijn dit allemaal ICTnerds of juist niet? Zijn het mensen boven een bepaalde leeftijd of juist daaronder? Zijn het mensen uit hogere of juist uit lagere milieus? Zijn het veelal autochtonen of allochtonen?

Het wisselt sterk, als je bekijkt wie zich beweegt binnen de social media. Het zijn echt allemaal verschillende mensen, die w.s. wel nieuwsgierig zijn, van nieuwe dingen houden, graag wat uitproberen, goed bedeeld zijn om bepaalde apparaten te kunnen kopen, flexibel zijn, etc.
Aan de inhoud van de Twitterpagina, het dashboard van een blog of de homepage van Hyves of Facebook, kun je wel degelijk zien wat voor persoon dit is, welke hobby's hij heeft en wat hij in het dagelijkse leven doet. En juist dat maakt het nu weer zo leuk om je te bewegen via de social media.

Neemt niet weg, dat nu het ene na het andere protocol voor social media voorbij komt, met richtlijnen aan welke regels je nu dient te houden. Dat kan weleens handig zijn, als ik zie wat jongeren allemaal openbaar op het net zetten. Maar een protocol? Ja, misschien voor een werkgever voor zijn werknemers, dan kan het handig zijn om hiervoor duidelijke regels te stellen. Maar maak elkaar vooral bewust wat het teweeg kan brengen als je iets op Twitter of Facebook zet. Daarin kan er op de basisschool en zeker op de middelbare school wel aandacht aan worden besteed. Cyperpesten is immers ook niet van vandaag of gisteren.

Positief aan social media vind ik de nieuwe contacten met bijvoorbeeld een beroepsgroep of een bepaalde hobby, de ideeen die voorbij komen, het zicht op andere mensen en instellingen en zo ook op de hoogte blijven van bijvoorbeeld de stand ven een basketbalwedstrijd. Als je maar weet wie je kunt volgen. Wees selectief.

Maar wat beweegt mensen om het niet te doen? Te veel tijd? Te ingewikkeld? Niet zo ICTminded? Te weinig geld om al die apparaten te kopen? Te oud?

Ik denk dat het niet uitmaakt. Jongeren zijn flexibel, maar je ouderen ouderen ook fit houden. Mensen met minder geld kunnen wel bepaalde keuzes maken. Mensen met een druk leven, kunnen wel tijd maken. Face to face contacten kunnen overgaan in social media en andersom, je netwerk wordt dus groter. En als je dat wilt, is er altijd een weg.

Samenvattend is social media:
- Gaaf voor ontdekkers
- Gevaarlijk voor flapuits

- Leuk voor nieuwe contacten

- Niet leuk voor de omgeving

- Ideaal voor ICT-ers

- Snelle nieuwsvergaring

- Niet leuk voor minder bedeelden

- Makkelijk als je het snapt
- Leuk voor soortgenoten
Kortom: een nieuwe wereld ligt open, maar vergeet je huisgenoten niet.

Tweet(y)

Als kind vond ik de filmpjes van Tweety altijd erg leuk. Het slimme vogeltje was de grote kat vaak te slim af.
Tegenwoordig zie ik Tweety niet meer zo vaak, dat heeft te maken met mijn leeftijd en die van onze kinderen, maar het komt ook niet zo vaak meer op TV. Handig als je dan toch zo een plaatje kunt vinden via Google. Wellicht zal Tweety ook via YouTube wel terug te vinden zijn. Ik heb het eerlijk gezegd nog nooit geprobeerd.
Pratend over de computer kom je dan ook automatisch bij alle andere digitale snufjes en mogelijkheden.
Geen Tweety meer, wel Tweets. Een Twitteraccount is de gewoonste zaak van de wereld. Menig computerminded persoon heeft er een en er komen er dagelijks velen bij. Discussies met bekende en onbekende personen vliegen door de lucht. Berichtjes waar je bent of wat je doet wordt bij een ander naar binnen gegooid. Bedrijven gebruiken het als reclame, personen vinden het gewoon leuk om op die manier met elkaar te communiceren.
Maar wat is het verschil tussen Tweety uit het tekenfilmpje en de Tweets die via allerlei Twitteraccount binnenvliegen?
Tweety heeft iets schattigs, iets vrolijks, een ontspannen verhaal, grappig, beetje humor, misschien meer voor kinderen, al is het als volwassenen vaak ook nog leuk om even zo'n tekenfilmpje tot je te nemen. Het is eenzijdige communicatie. Het beeld komt bij de ontvanger en je kunt er verder niet op reageren. Passief.
Tweets zijn interactief. Als de een iets oppert, reageert de volgende en een derde kan zich er ook weer in mengen. Tweets zijn net als msn of sms-jes meer een vorm van conversatie. Praten met elkaar. Discussieren. Elkaar prikkelen tot een reactie. Mededelingen doen. Het kan alle kanten op. Maar Tweets zijn ook vluchtiger. Je twittert even tussendoor iets en je reageert even op een ander. Het filmpje van Tweety kun je rustig een poosje gaan zitten bekijken. Het zijn meestal verhaaltjes en je geniet ervan.

Zijn er ook overeenkomsten? Tweety vliegt door de lucht, de tweets uiteindelijk ook. Geschikt voor degene die ernaar kijkt. Leuk en vol humor. Leuk voor diegenen die er naar kijken.
Waarom eigenlijk deze vergelijking? Om te laten zien hoe hard de wereld en al zijn technische en digitale snufjes zich heeft ontwikkeld en nog steeds verandert. Tegelijkertijd om te laten zien hoe wij als mensen daarin worden meegenomen, de een meer als de ander.
Is het een beter als het ander? Voor de tijd waarin het is gemaakt niet. Tweety was voor die tijd geweldig naast alle andere leuke tekenfilmpjes en verhaaltjes. Neem Donald Duck, Calimero, Mickey Mouse, maar ook de fabeltjeskrant, Ti Ta Tovenaar en Pipo de Clown. Sommige kinderverhalen hadden ook een achterliggende gedachte waar je als volwassene ook van kon genieten.
Tweets van een Twitteraccount hebben op dit moment ook z'n waarde naast alle andere digitale middelen, die wij kunnen benaderen. Het is de tijdgeest. Net zoals hyves, facebook, LinkedIn en noem maar op. Het wordt echter niet bewaard. Het zet mensen wel aan het denken.
Misschien kunnen we stripboeken en ook de verhalen van Tweety toch nog eens op een e-reader terugvinden. Wellicht verschijnt er nog eens een boek over een Twitterdiscussie. Door de computers kan er immers veel worden bewaard. We kunnen ons afvragen hoeveel waarde Tweety en Tweets hebben. Feit blijft dat we kunnen genietn van wat er is, van wat er kan en van hetgeen jij wilt zien en gebruiken. Dus geniet van alle mogelijkheden. Leve het digitale tijdperk!

Hey juf!

Nu ik een half jaartje op deze school rondloop(en ook nog hard werk!)beginnen er steeds leukere contacten te ontstaan. Allereerst was er na zes weken al een kind (ik weet niet meer welke groep), die hard over het schoolplein riep: "Hey, juf Hanneke!"

Als IB-er ben je voor de meeste kinderen niet zo zichtbaar. Nu ik hier en daar ook in de groepen langskom, soms inval en nu zelfs wekelijks in een van de groepen 6 ben, beginnen al die vrolijke ondeugende en leergierige snoetjes ook daadwerkelijk een gezicht en een karakter te krijgen.

Zo zie ik bijvoorbeeld een een knul van groep 7, die altijd vrolijk kijkt en houdt van een lolletje. Na het invallen in een van de groepen 8 waarbij 1 knul expres een verkeerde naam zei, is het nu des te leuker, dat wanneer ik deze knul tegenkom, hem uitgebreid gedag zeg, met zijn echte naam natuurlijk. De blik van het meisje uit groep 3, waarbij ik dagelijks kom flitsen, en mij dan even zo'n heerlijke knuffel geeft midden in de gang. Een aandoenlijk gezwaai van een verlegen knulletje uit groep 3, die mij wel kent, maar niet goed weet, hoe hij dat moet uiten. Een kind uit de kleutergroep, die ik een aantal onderdelen van de TAKtoets heb afgenomen, en je met grote ogen aankijkt, maar je het liefste ook wil aanraken. De kinderen van groep 5 en 6, die hun Hyvesvriendenuitnodiging hebben gestuurd, waarop ik natuurlijk niet anders kan reageren, dan accepteren. Daarnaast meteen een eerste kennismaking met http://www.habbo.nl/ waarbij ik nu een hotelkamer heb met een tafel en krukje en geen idee wat ik er verder mee moet.

Maar het mooiste is misschien nog wel het enthousiasme van het meisje uit groep 7, dat mij buiten bij de fietsenstalling"de juf van de denkwolkjes" noemt, omdat ik bij hen in de groep het rekenen had uitgelegd mbv denkwolkjes. Grappig, dat ze juist dat zo onthouden.

Het schoolleven zou ik nog niet willen missen, al zou fotograaf ook een leuk beroep zijn.

Hyves

Wanneer je als IB-er op een school werkt, ben je voor kinderen niet zo zichtbaar. Toch zijn juist die kinderen waar je het voor doet. Daarom is het leuk om eens te observeren, te flitsen met letters voor een aantal kinderen, af en toe in te vallen als de andere IB-er een gesprek heeft met een leerkracht.

Zo werd er laatst in de gang gezegd: "Hey, jij bent de juf van de denkwolkjes" Ik keek blijkbaar erg verbaasd en vroeg in welke groep zij zat. In groep 7. Ja inderdaad, ik was een uur bij groep 7 geweest en had een rekenles gedaan over breuken en daarbij denkwolkjes gebruikt om de kinderen te laten zien wAar ze aan moesten denken. Grappig, dat ze dat hebben onthouden.

Nu ik structureel op vrijdag inval in een groep 6 wordt het ineens anders. Je bent meer een juf van de school en eigenlijk is dat heel leuk! Waarom? Omdat je er gewoon wilt bijhoren. Je wilt onderdeel uitmaken van het geheel. Ik kan genieten van die enthousiaste snoetjes als je met Techniek iets meeneemt over tandwielen(blikopener, K'nex, technisch lego). Ik vind het heerlijk om de kinderen iets te leren over hun eigen verantwoordelijk bij de route om een verhaal van begrijpend lezen aan te pakken. En wanneer een meisje op vrijdagmorgen zegt dat ze zich verheugd op de vrijdag omdat ik er ben, dan is mijn dag weer goed. Fijn voor kindes er twee leerkrachten staan, de een vindt leerkracht A prettiger en de ander leerkracht B.

Afgelopen vrijdag kwam Hyves ter sprake. Twee kinderen van groep 6 vertelden dat ze ook Hyves hadden. "O, wat leuk", reageerde ik, "ik heb ook een 'juf Hanneke'-hyves, dan ga ik jullie opzoeken." Het ene meisje zegt dat ze niet zo makkelijk te vinden is, omdat haar achternaam er niet bij staat.

Ik was nog niet thuis vrijdagmiddag en op de mail stond al een verzoek van dat meisje om elkaars vrienden te worden. Ook dat is iets in deze tijd, waar kinderen mee bezig zijn. En... waar ik maar al te graag aan mee wil doen! Zo heb ik meteen de foto's van de kinderboekenweek, de kerst en de sneeuw ook op die hyves gezet, want ook foto's maken van al die enthousiaste bekkies is iets waar ik echt blij van wordt!

Community 56

Op Kennisnet, de website van het onderwijs, waarop we heel veel kunnen vinden, zijn o.a. ook de communities van de groepen 1/2, 3 /4, 5/6 en 7/8 te vinden. Een schat aan informatie en lesmateriaal als je bij een van deze(of meerdere, dat kan ook) communities aansluit. Je kunt dan ook in de leermiddelendatabase om lesmateriaal te downloaden voor eigen gebruik. Natuurlijk is het leuk als je ook materiaal upload, zodat een ander weer gebruik kan maken van jouw materiaal. Kortom, een uitwisseling voor allerlei lesideeen en mogelijke thema's om op aan te sluiten.

Nu zit ik al enige jaren in de redactieraad van de Community 56. Tijdens mijn studie IB heeft dit op een lager pitje gestaan, maar nu heb ik weer regelmatig contact met Christien Hoefs, de manager van Community 56. Bovendien ga ik de Twitterpagina van de community_56 beheren. Zie ook: https://twitter.com/community_56 Een leuke uitdaging, want ik ben gek op nieuwe dingen. Misschien kan ik facebook en LinkedIn hier ook nog wel aan verbinden. En Hyves bestaat al. De verbinding met mijn mobiele telefoon houd ik maar voor mezelf, dat is misschien toch wel verstandig.

Slimme televisie

In een wereld vol digitale hulpmiddelen, waarbij men op school m.b.v. de computer, uitzending gemist en een digibord alles van de TV via de computer kan bekijken, zou je toch verwachten dat er een slimmere televisie komt.

In Elsevier stond hierover al een stukje. Gigant Google zou hierin wel interesse hebben. Er wordt nu al veel meer via de computer naar de televisie gekeken dan in eerdere jaren. Men voorspelt zelfs dat er straks 90% van de TVprogramma's via de computer (lees: internet) bekeken zal worden. Dan zou het misschien toch wel een slimme zet zijn om de televisie te koppelen met de computer, zodat we een slimmere, handiger televisietoestel krijgen.

Zo kunnen we communiceren met elkaar via msn, elkaar zien via een webcam, zelfs telefoneren via Skype, maar die TV laat het een beetje afweten.

Ben benieuwd wie zich hierop zal gaan storten. In crisistijd zijn mensen misschien toch te veel aan het afwachten. Prachtig om te zien hoeveel er al kan. Bizar om te bemerken dat men bijvoorbeeld nog geen stille stofzuiger heeft ontworpen. Misschien een idee voor "Het beste idee van Nederland"? Genieten is het als we om ons heen kijken en zien hoe hard sommige ontwikkelingen kunnen gaan. Bijzonder om te merken dat de kinderen met heel andere ontwikkelen zijn opgegroeid dan wij en wij weer met heel andere technieken dan onze ouders. Ik wacht af wat onze kleinkinderen weer kunnen.

ParnasSys - veranderingsproces

Alle nieuwe dingen zijn altijd even wennen. Voor de een is een vernieuwing of een verandering makkelijker dan voor de ander. Dat heeft te maken met interesse, met leeftijd, met souplesse en met het feit of je het eens met met die verandering of niet. Als de verandering wordt ingevoerd zijn er
-voorlopers die de kar trekken,
-meelopers die het ook wel leuk vinden,
-mensen die wel komen, maar meer moeite hebben, om wat voor reden dan ook
-de achterhoede, die het te moeilijk vindt of er te veel tegen is. Dat zijn diegenen die de hakken in het zand zetten.
Bij ons op school is gisteren Parnassys ingevoerd. Een nieuw digitaal systeem, waarop je als school heel veel zaken via de computer in dit systeem kunt zetten. Van administratieve gegevens tot handelingsplannen, van toetsgegevens tot kindverslagen en van rapporten tot oudergesprekken. Je kunt het zo gek niet bedenken of je verwerkt dit in een - naar mijn idee - handig systeem.
Als IB-er erg handig als er een OKR(OnderwijsKundig Rapport) moet worden opgesteld en je heel makkelijk de gegevens kunt verzamelen. Thuis op je gemak gegevens bekijken en bijwerken. Notities toevoegen. Even checken of de hamdeingsplannen geevalueerd zijn. Super.
Zo'n dag van informatieverwerking is niet niks. 's Morgens met de directeur bekijken wat er allemaal mogelijk is, wat willen we implementeren en wat doen we nog niet.
's Middags met de IB-ers de handelingsplannen invullen, toetsen toevoegen, manieren bedenken om handig bij de gegevens te kunnen. En toegang krijgen als apllicatiebeheerder.
Om 15.30u. eerst een gesprek en vervolgens met de collega's nog roosters toevoegen en absentielijsten aanpassen.
Aan het eind van die middag zie ik een aantal collega's enthousiast reageren en mogelijkheden inschatten, maar ook een aantal collega's bedenkelijk kijken, wat stiller worden, van kleur verschieten en gauw nog wat komen vragen, afsluiten en naar huis gaan. Hier moeten we snel weer op terug komen. We mogen hier niet mensen mee afschrikken, het moet straks juist meer gemak opleveren. Stapje voor stapje, zoals een veranderingsproces behoort te gaan.
Om 10 over half 6 verlaat ik, echt helemaal gaar, de school, maar... ik ben wel weer een hele ervaring rijker. Dit is gaaf! Thuis ga ik nog even bekijken of ik het woord "kindverslag" bij de notities kan zetten.

Digitaal leerlingdossier

Digitalisering is niet meer weg te denken in deze maatschappij. Zelf vind ik het ook heerlijk. Een leerlingdossier, dat op elke plek, zelfs thuis, is in te kijken en bij te werken lijkt dan ook helemaal ideaal. Maar net als bij het medisch dossier wat nu in de media besproken wordt, zijn er toch nog wat haken en ogen bij een digitaal leerlingdossier. Wie heeft er uiteindelijk toegang tot de dossiers van elk kind? Is dit alleen de leerkracht van zijn/haar groep, samen met de IB-er en de directie? Of is elke leerkracht bevoegd? Welke externe contacten laat je wel en niet toe? Mogen ouders wel of geen inzage hebben? Hoe wordt dit beveiligd? Wat schrijf je op? Moet er een schaduwdossier worden aangelegd?

Het lijkt mij echt heerlijk om alles bij elkaar te hebben en zo veel eenvoudiger een dossieranalyse te kunnen maken. Alles bij elkaar op een plek. Overzichtelijk binnen handbereik. Een druk op de knop en je hebt een uitdraai.

Binnenkort gaan wij er op school mee aan de slag. Een nieuwe uitdaging. Maar wel een die privacygevoelig is. Hoe gaan wij hier mee om?

Digitalisering in het onderwijs

Computers met website en e-mail, laptops, digiborden, digitale fotocamera's en mobiele telefoons zijn het onderwijs al binnengedrongen. Ook het gebruik van de USBstick is steeds gewoner in onderwijsland. Wat interessant is, is hoever de digitalisering doorgaat? En kunnen al die goede leerkrachten dit tempo van de digitalisering bijhouden? Nu ook MSN, Hyves, Twitteren en het maken van Blogs de maatschappij binnenhuppelen, haken steeds meer leerkrachten af. Wat is hiervan de positieve ontwikkeling. Gaat dit niet ten koste van het onderwijs?
Natuurlijk moet het onderwijzen bij die competente leerkrachten blijven, maar om de "taal" van de leerlingen te begrijpen, is het wel zaak om er iets van af te weten. Waarom niet gewoon proberen en bekijken, bevoelen en beproeven wat het is? Waarom bang zijn, als je er ook zulke leuke dingen mee kunt.
Leerkracht: Verbreed je kennis en ga mee met het digitale tijdperk, het is er een vol wonderlijke avonturen.