Lekker in je vel!

Wij willen dat kinderen zich lekker in hun vel voelen, dan werken ze op z'n best en zijn ze het meest gemotiveerd. Dat geldt natuurlijk ook voor leerkrachten in een school. Daar doen we ons uiterste best voor, maar is niet altijd haalbaar. Wat dan?

Kinderen die zich veilig voelen leren het best. Ze pakken het meeste op en werken het meest effectief. Ze hebben zin in leren, voelen zich goed en dat komt de motivatie en de resultaten ten goede. Zo zien we dit al jaren gebeuren.

Dit geldt natuurlijk ook voor de medewerkers in de school. Als die een plek hebben waar ze zich thuisvoelen, gewaardeerd voelen, iets doen wat ze leuk vinden, dan komt de rest vanzelf. Natuurlijk zul je moeten blijven kijken wat de kwaliteiten zijn en waar iemand zich in kan versterken. Maar over het algemeen kan een leerkracht dat ook goed zelf. Totdat diezelfde leerkracht een plek toegewezen krijgt in de school, waar die niet zo blij mee is.
Het is mij zelf vier jaar geleden overkomen, toen ik als IB-er binnen een school werkte. De school begon te krimpen en ook het IB-werk. Ik moest weer terug voor de groep. Ook prima, want groep 5 is een leuke groep om te doen, maar mijn hart lag toen bij het IBwerk. Wat doe je?
In mijn geval ging ik rondkijken, niet met het idee, dat ik perse weg wilde of dat het zou lukken, maar ach, je weet maar nooit. Mocht het niet lukken, zou ik mijn ziel en zaligheid geven aan die groep samen met een ander. Ook prima. Komt tijd, komt raad. Binnen hetzelfde bestuur ging op een andere school een IB-er weg. Na een sollicitatiegesprek is het me gelukt om daar te gaan werken en toch mijn hart te kunnen volgen.
Nu sta ik aan de andere kant en ben ik degene die moet meedelen, dat een leerkracht een andere rol krijgt toebedeeld, dan deze had gewild. Die persoon kan een paar dingen doen:
1. zich vervelend blijven voelen met deze toebedeling
2. zich berusten en ervoor gaan
3. solliciteren
Eigenlijk kun je kortweg zeggen, dat deze leerkracht het wel of niet gaat doen, maar zal hierbij wel de consequenties moeten meenemen.
Dit lijkt heel simpel, maar dat is het niet. Ieder mens en iedere situatie is weer anders. Iedere school vraagt om bepaalde situaties. Het is de kunst om er al pratend uit te komen, hoe een en ander wordt opgelost. Dat kost tijd. Tijd is kostbaar. Tijd vliegt. Maar uiteindelijk komen we er altijd uit. Voor alles is een oplossing, ook voor deze leerkracht en voor deze school. We gaan ervoor. Straks weer een fris nieuw schooljaar met nieuwe uitdagingen. Een nieuwe tijd breekt aan.

Lente en doorzetten

Deze keer loop ik niet naar de voordeur, maar naar de achterdeur. In de schuur staat mijn fiets klaar. Tas in de fietstas en karren maar.

Al fietsend komt de lente je tegemoet. Fluitende vogels, futen die baltsgedrag vertonen, een meerkoet met een stokje in zijn snavel op weg naar een nest, een laagscherende woerd, die eventjes verder in het water strijkt, de rij knotwilgen die al zijn uitgelopen en schapen die rechts van het fietspad lopen. Zo kun je rustig, figuurlijk stilstaan, maar in werkelijkheid langs fietsend, genieten van de natuur die weer op weg is naar de zomer. Het voorjaar laat de temperatuur stijgen, al had ik nog best koude handen vanmorgen en heb ik mijn handschoenen er toch maar even bij gepakt. De lucht opsnuivend en zo met je gedachte alvast eens vooruitkijkend naar de dag. Ganzen links in het weiland, heen en weer lopend op zoek naar wat voedsel. Koeien rechts, wachtend bij het hek, snuffelend en grazend aan het gras. Lentebloemen prijken links en rechts bij de boerderijen.

De bebouwde kom komt dichterbij en ik fiets rustig tussen de nieuwbouwhuizen van de groeigemeente. Steeds dichterbij bij de school waar ik uit moet komen.

He, lekker, we zijn er. Fris en vol goede moed kom ik aan.

Na deze drukke woensdag, ga ik half 5 richting de schuur. Het regent. Mmmm, dat is minder. Geen regenjas, geen cape, geen regenbroek, maar ja, thuis kan ik me wel weer omkleden. Ik gok erop dat ik zonder handschoenen terugkan, maar dat viel tegen. Even doorzetten, bijna thuis.

Slierten van mijn natte haar dwarrelen voor mijn gezicht en blijven plakken. Nog een klein stukje. De bocht om en een stukje wind tegen. Doortrappen. Mijn spijkerbroek is doorweekt en mijn dijbenen voelen steenkoud aan. Nog heel even.

Na een natte terugtocht kom ik, zij het doorweekt, veilig thuis. Twee zoons zitten gezellig binnen. En dan voel je je wangen gloeien, kun je warme droge kleren aantrekken, ruim je de was op en begin ik met eten koken, want er kijken een aantal hongerige ogen mijn kant op. En dat is dan weer een heerlijk gevoel om thuis te komen. Dat was niet voor niets.

Is het zo ook niet met ons werk in het onderwijs. Soms heb je heerlijke bevlogen dagen, vol inspiratie, vol mooie momenten, met een flinke portie motivatie en kracht en dagen om van te genieten. Andere dagen kunnen tegenzitten, moeizamer verlopen, strubbelingen veroorzaken en belemmeringen oproepen. Toch kom je altijd weer tot dat einddoel, waar je je op moet richten. Het kind en die leerkracht in die school, het gezin thuis. Wat heerlijk dat ik van beiden een onderdeel mag zijn.

Vasthouden en loslaten

Wat willen wij onze kinderen leren? We laten ze dingen vasthouden, die we belangrijk vinden, we leren ze dingen los te laten, die ze moeten verwerken.
Welke dingen zijn belangrijk genoeg om vast te houden? Het allereerste begin is het gezicht van hun vader en moeder, lichamelijk contact in de vorm van een knuffel, maar ook de tafels van vermenigvuldiging. Allemaal dingen die we letterlijk of figuurlijk vasthouden. Zo houden we ons ook vast aan tradities, gewoontes die al van generatie op generatie doorgaan. Neem nu bijvoorbeeld het nieuwjaarsconcert uit Wenen, waar overigens nu ook vrouwen aan mee mogen doen in een nieuw kostuum (lijkt een beetje op de mannenkostuums, maar OK), waar onze ouders ook al naar keken. Wij zetten het op nieuwjaarsdag toch weer aan. Maar ook het schansspringen vanuit die Duitse plaats met die prachtige maar moeilijke naam: Garmisch Partenkitchen. Ik weet niet of ik het goed heb gespeld, maar ook dat zijn dingen die we onze kinderen laten vasthouden en meegeven.
Zijn er dan ook nog dingen die we los moeten laten? Jazeker. De snelle digitale tijd leert ons, dat we oude apparaten moeten loslaten. En als we dit zelf niet doen, leren onze kinderen wel aan ons dat we die ouderwetse dingen niet meer moeten gebruiken. Zo worden we door onze kinderen gedwongen dingen los te laten, maar andersom komt het ook voor. Wij leren onze kinderen om te gaan met nare gebeurtenissen. Niet om ze te vergeten, maar om ze los te laten, zodat je weer verder kunt. Herinneringen mogen behouden blijven. Met name die mooie, ontroerende, fantastische, rendabele, groeiende, warme, liefdevolle en gezonde herinneringen. Andere nare of verdrietige ervaringen moet je loslaten, maar niet voordat je er er toch iets van meeneemt om er iets van te leren.
Je neemt al deze dingen mee als bagage voor je verdere verloop in het leven. Je leert, het inspireert, het motiveert, het verandert je en het maakt iets in je wakker.
Dus houd vast aan die dingen die jij belangrijk vindt, maar laat los waar je iets anders mee wilt. Dat leren wij onze kinderen. Succes het komende jaar!