Oudergesprekken

Twee of drie keer per jaar kun je tegenwoordig verstrikt raken in een of twee avonden met gesprekken met ouders van leerlingen. Op de basisschool zijn dit 10 minuten, op een middelbare school - waar een leerling veel verschillende docenten heeft - vaak 7 minuten.

Voor leerkrachten en docenten zijn dit slopende tijden. Dat begint al vooraf. Qua voorbereiding zal er een afgestemd rooster moeten worden gemaakt. Veel middelbare scholen zijn groot genoeg om dit digitaal te kunnen laten doen. Basisscholen hobbelen daar enigszins achteraan en doen dit vaak - gezellig met z'n allen om de tafel in de teamkamer - met elkaar op afroep van een gezin. Dan is de voorbereiding nog niet klaar, want per kind moet je 'to the point' zijn om in een gesprek dat te bereiken, wat je als doel voor ogen had. Wat ga je zeggen? Dan komt de avond zelf, waarbij je na 10 gesprekken scheel ziet van de verschillende ouders, de intensieve vragen en niet meer weet over welk kind het ook alweer ging. Je loopt uit en bent je pauze kwijt. Je lichaamstemperatuur loopt op. Ouders blijven net iets langer hangen, maar hoe kap je zoiets handig af? Om 10 uur 's avonds ga je geradbraakt naar huis, in bed doe je alle gesprekken nog een keer, je keert nog zes keer om en hoopt dan in slaap te vallen om de volgende dag weer fris en fruitig voor de klas te staan.

Na afloop moeten de gesprekken nog worden verwerkt in een digitaal systeem. Bij ons op de basisschool is het zo, dat ouders of leerkracht hiervoor kunnen kiezen, het is niet verplicht. Ook de middelbare school, waar ik kom voor onze twee jongste kinderen, werkt het ook op die manier. Je zou denken, dat leerkrachten dan niet zo veel gesprekken hebben. Toch zijn ze er een tijd zoet mee. Natuurlijk is het goed om ouders te spreken, te proberen te begrijpen waarom een kind zo doet in jouw klas of groep. Als we denken aan het Handelings Gericht Werken is het belangrijk om een kind meer in kaart te brengen en hem of haar verder te kunnen helpen. Wel zie ik verschil met het basisonderwijs en het voortgezet onderwijs. In het basisonderwijs komt het meer van twee kanten, het voortgezet onderwijs heeft meer een afwachtende houding, tenzij een kind echt de beest uithangt of heel slecht scoort. Op de basisschool zijn de lijnen korter van leerkracht naar docent en andersom. Ouders komen ook veel op school. Op een middelbare school is dat anders, omdat de leerlingen daar zelf een veel grotere rol hebben en krijgen, en terecht, zo worden ze volwassen.

De vraag die bij mij speelt is: Is de manier van oudercontact door middel van 10-minutengesprekken of zelfs 7-minutengesprekken wel de oplossing? Hoe zou het anders kunnen? Met bijzondere gevallen (gedrag, meer of minder goed kunnen leren, sociaal emotioneel niet goed in je vel of een specifieke stoornis) worden er sowieso al gesprekken gevoerd, daarvoor hoeven deze oudergesprekken niet. Is er een andere oplossing mogelijk? Een inlooptijd? Een kijkavond, waarbij ook het werk bekeken kan worden. Moeten we het in het onderwijs anders gaan inrichten? Het is goed om daar eens goed over na te denken, want die slopende avonden zijn niet alleen voor docenten en leerkrachten slopend, toen er 4 kinderen op de middelbare school zaten, waren wij als ouders ook de hele avond(12 gesprekken, 3 per kind) onder de pannen, switchend van docent en van kind.

Wat is het meest effectief en minst intensief voor alle partijen?