Oorlog ombuigen tot mooie herdenking

  Auto’s geen tanks
  Al voelt het gelijk
  Opgejaagd worden
  Door het Duitse rijk 

  Geklik van de schoenen
  Soldaten langs het raam
  Ondergedoken in de kelder
  Wie kent mijn naam?

  Angst en liefde
  En samen verloofd
  Wie vertrouwt wie?
  Wie wordt geloofd?

  Mijn ouders bejaard
  Maar nimmer vergeten
  Dat mijn vader een tijd
  In een zo’n kamp heeft gezeten.

  Inmiddels dankbaar en vrij
  Voor de moed van die tijd
  Met verdriet over hún vaders
  Die niet leefden in vrijheid

  Het noemen van oorlog
  Brengt nog steeds verdriet met zich mee
  Maar liefde en dankbaarheid
  Wint het van deze twee.

  Ervaringsdeskundigen
  Echt alle twee
  Zij leven in gezondheid
  Met iedereen mee.

(Mijn ouders zijn verloofd in 1943, getrouwd in 1949 en inmiddels ruim 70 jaar getrouwd. Mijn vader heeft ondergedoken gezeten bij mijn moeder thuis. Hij heeft in het concentratiekamp van Amersfoort gezeten. Het brood werd onder zijn zelfgefabriceerde hoofdkussen gejat. Eruit gepraat door een kennis omdat hij voor predikant studeerde. Geluk! Ouders zijn nu 95 en 97 jaar. Kwetsbare ouderen, maar een genot om hen ook nu nog te kunnen bezoeken. Op afstand weliswaar.)

Hoop in tijden van en na corona

Hoe treffend zijn de regels in het lied "Geef mij nu je angst" (Guus Meeuwis, 1982) in deze tijd.
      Geef mij nu je angst, ik geef je d'r hoop voor terug
      Geef mij nu de nacht, ik geef je de morgen terug
We willen samen corona onder controle krijgen. Het is een onzekere tijd. We weten niet wat ons te wachten staat. We weten niet voldoende wat dit virus nog zal veroorzaken, laat staan de gevolgen daarvan te kunnen overzien. Het is grillig. Gaat het nu beter als het toenemen van aantal besmettingen, het aantal doden en het aantal patiënten op de intensive care relatief daalt?
"Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des heren hand." (Waals, 1920) Een lied uit het liedboek wat ook hoop brengt in deze onzekere tijd. Zo treffend.

Hetzelfde geldt voor het onderwijs. Wat gaat er gebeuren? Gaan we open? Gaan we deels open? Gaan we niet meer open tot de zomer? We gaan hier doorheen komen, de vraag is wanneer. En ... niet te vergeten, wat doen we met de tijd waarbij scholen niet open (kunnen) gaan?
Het is absoluut geen verloren tijd. Het is een tijd waarin veel andere vaardigheden, ervaringen en belevingen zijn doorleefd. Goed om daar bij stil te staan. Goed om te zorgen dat we daar ruimte aan geven. Dat is nu belangrijker dan het gemiste stukje economisch leeroponthoud. Het kapitaal van deze maatschappij. Het gaat erom dat we ons gaan realiseren dat gezondheid en welzijn belangrijker is dan economische groei. 
Het onderwijs op afstand is een goed alternatief voor deze periode, maar haalt het natuurlijk niet bij het contact met leerlingen en leerkracht. Gezien worden, directe feedback krijgen, interactieve instructie, differentiatie, het is allemaal veel lastiger op afstand, zo niet onmogelijk. Het is een stukje onderhoud, oefenen en herhalen. 
Hetzelfde gold al voor het coronatijdperk. Zorg eerst dat een leerling goed in zijn vel zit, dan komt het leren daarna wel. Dat geldt zeker nu. Wat hebben leerlingen, middelbare scholieren en studenten meegemaakt en ervaren. Hoe kunnen ze dat een plek geven? 
Het geeft ook tijd om eens na te denken over de tijd na corona. Is het niet eens tijd voor een echte reset? Is het niet eens tijd om het materiële, de snelheid van de maatschappij, de efficiëntie, het steeds mooier en beter willen maken van alles om ons heen? Rust, bewustwording en het omzien met elkaar mag meer de boventoon voeren. Even die oudere mevrouw naar de overkant brengen en niet gehaast naar je werk te moeten racen. Even een kaartje sturen, een plantje bezorgen of een bezoekje brengen(als het weer mag).  
Ik hoop dat we leren van deze periode. Er wordt wel gezegd dat de tijd na corona niet dezelfde zal zijn als die van daarvoor. Maar wat is er veranderd na de bankencrisis? De graaiers zijn er niet minder om geworden. Laten we er echt van leren. Met als oproep: Kom werken bij de gezondheidszorg, bij de hulpverlenende beroepen(politie, brandweer, ambulance), bij het onderwijs, bij de supermarkten, bij de schoonmaak, bij beroepen die er echt toe doen en waarbij we het samen doen voor elkaar. Het werk waarbij alleen maar winst om de winst wordt gemaakt moeten beperkt worden. Bijvoorbeeld: Fabrieken die medicijnen maken die heel duur worden verkocht moeten aan banden worden gelegd. Stel duidelijke regels op. Dit is asociaal.
Laten we met elkaar weer sociaal worden. Omzien naar elkaar, zorg voor elkaar en een beetje lief zijn.

Griezelen tijdens de kinderboekenweek

Ben niet bang

Ben je bang?
Pak een tang.
Op de kop
Sla erop
Hé, ik hang
Ben niet bang


Pak de staart
Knip een baard
Eet een peer
Vang een beer
stuur hem weg
door de heg
Met een stang
Ben niet bang



Neem wat snoep
Vieze troep
Gooi het daar
Kijk ernaar
Klinkt het wrang?
Ben niet bang.

Volg de haas
Door het gaas
Keer een wang
Ben niet bang

Zwaai hem na
Met je pa
Samen sterk
aan het werk
Kort of lang
Ben niet bang

Sissers hier
Met plezier
Boekenwurm
veel geurm
Grijp de slang
Ben niet bang.

Ik heb beet
Bange scheet.
Kling en klang
Daar klinkt BANG!

Pesten en plagen

Pesten mag niet, plagen mag wel. Maar wat is nu het verschil? Wanneer wordt plagen pesten? Wanneer moet je aan de alarmbel trekken? Is dat omdat je merkt dat je gepest wordt? Ben jij misschien iemand die zelf pest? Is er iemand anders die gepest wordt? Vertelt iemand aan jou dat er wordt gepest?

Plagen is gelijkwaardig. Niemand is de baas. De ene keer plaagt de een, de andere keer plaagt de ander en het blijft iets wat grappig is voor beiden.
Pesten is niet gelijkwaardig, er is iemand de baas. De pester wil de baas zijn.  Vaak kijken anderen tegen hem/haar op. Het is iets wat herhaaldelijk terugkomt. Dezelfde pester en dezelfde persoon die gepest wordt. De pester wil gemeen zijn, iemand pijn doen of dingen kapot maken. Het gepeste kind vindt het niet grappig, voelt zich alleen, verdrietig en soms zelfs bang.
Als kind op de lagere school ben ik gepest. Dat zit er nog steeds diep in. Een nare ervaring, waarbij je gedurende een langere tijd het onderspit delft. Je wordt gekleineerd. Er worden lelijke dingen gezegd. Je moet bepaalde dingen doen.  Soms mocht ik meedoen en een andere keer ineens weer niet. 
Dat heeft impact. Mijn ouders wisten ervan, ze probeerden mij sterk te maken door adviezen van de zijlijn te geven. Toen bestond er nog niet zoiets als een pestprotocol. Er waren geen praatgroepen of een cursus weerbaarheid.
Het heeft mij wel gevormd wie ik nu ben. Je leert o.a. inschatten. Je leert iets over anderen. 
In Trouw vandaag stond een artikel over het feit dat weerbaarheidscursussen helemaal niet altijd zo goed zijn voor kinderen. Ouders willen graag dat kinderen van zich afbijten, maar vaak is het beter om zelf te leren met de wereld om te gaan. Leer dat anderen weleens iets vervelends kunnen zeggen en haal je schouders op. Misschien zijn ze wat uit hun doen. Misschien hebben ze vandaag een slecht humeur. Maak er geen halszaak van.
Is een pestprotocol wel nodig? Het maakt mensen bewust van wat er kan spelen. In dat opzicht is het prima. Maar moeten we alle mensen die ermee te maken hebben nu daadwerkelijk optrommelen? Is het niet beter om het kind in kwestie sterk te maken en de pester bewust te maken wat hij/zij doet?
Misschien hebben mijn ouders het dan toch niet zo slecht gedaan. Tips geven langs de zijlijn en het kind zelf leren hierin een weg te vinden. Daar hebben we helemaal geen protocollen voor nodig. Inspelen op de situatie lijkt de beste weg.