Er liggen 6 weken vrijheid voor je.

Als de zomervakantie is begonnen geeft dit een heerlijk gevoel. Er liggen 6 weken vrijheid voor je. Niet op de klok hoeven kijken. Niets moeten. 


Het moment van de start van de zomervakantie is heerlijk. Die 6 weken die voor je liggen. Even geen vergaderingen voorbereiden, niet steeds op de klok kijken en gewoon eens even niet iets hoeven. Mmmmm.
In de eerste dagen valt er dan altijd iets over je heen. Een soort vermoeidheid die nog even uit je lijf moet. 
Vanmiddag is het al begonnen. Ik kon het niet tegenhouden. Een loom gevoel begint in het midden van je lijf. Armen en benen willen ineens niet meer alles doen. De luiken vallen bijna dicht. Door te gaan liggen geef ik toe aan dit verschijnsel. Een uur laten word ik wakker te worden en het eerste stukje ontstressing is achter de rug. Het vakantiegevoel komt langzaam binnen en het lijf komt in de stemming.
Vakantie is ook meer aandacht voor thuis. Altijd maar de school voorrang geven als er iets is. 's Avonds weg moeten voor de school. Iets dat van huis uit geregeld moet worden via de mail of de telefoon. Een uitdaging die iets van de medewerkers vraagt. Mensen en vooral kinderen die aandacht vragen en verdienen. Fijn dat het eventjes niet hoeft.
Terug naar de basis van het leven: Eten, leven, bewegen, ontspannen, rusten. Aaandacht voor gezin, familie en vrienden. Lezen, genieten van natuur en cultuur en creativiteit ontwikkelen. Even niets, gedachten voorbij laten gaan en ruimte geven in je hoofd. 
Het hoofd raakt leeg en opgeruimd. Het lijf rust uit. Het energielevel gaat weer omhoog.
En toch weet ik nu al, dat het over een week of vier begint te kriebelen. Dan heb ik weer zin om aan het werk te gaan. Heerlijk.

Bezuinigen

Al enkele jaren is er crisis. Bezuinigen, banken die omvallen en die we met z'n allen overeind moeten helpen, besparen, ander werk zoeken, omscholen, noem maar op. Bijna iedereen heeft er mee te maken. Ook in het onderwijs merken we dat we zuiniger aan moeten doen. Wat kunnen we hieraan doen? Wat zeggen economen? Wat zeggen wijzelf? Wat vindt u?

Om dicht bij huis te beginnen. Als er in het huishouden minder geld binnen komt, kun je minder uitgeven. Simpel en heel goed te overzien. Een hypotheek op een huis kan nog, maar geld lenen doe ik zelf niet graag. Als ik het niet heb, geef ik het niet uit. Nee, eerder andersom. Sparen voor iets bijzonders.
Dichtbij huis zorgen wij ook eerst voor de dingen die moeten, die horen bij ons levensonderhoud. Een woning, gas, water en licht, eten, kleding, meubilair, scholing. Natuurlijk horen daar tegenwoordig nog een aantal extra's bij. 
Voorzien in het levensonderhoud is een must. Zoeken naar werk is belangrijk. Het vinden van werk staat hoog in het vaandel, liefst naar een passend baan en een leuke job. 
Bezuinigen op huiselijk niveau is relatief eenvoudig(t.o.v. van de crisis in Europa), tenzij je echt heel weinig hebt, omdat je dan moet zoeken waarop je moet bezuinigen. Minder kleren kopen, we hebben immers genoeg. Kleren kopen bij tweedehands winkels. Je zoekt winkels met aanbiedingen. Creatief met koken. Boeken lenen bij de bieb. Tijdschriften lezen van een ander of in de bieb. Kamperen in Nederland. Huiskapper. Goedkope verzekering. Een tweedehands of geen auto. Er zijn een heleboel dingen mogelijk, al ben ik me er terdege van bewust dat er mensen zijn, die op de armoedegrens leven.
Op een ander niveau zien we bij werkgevers - bijvoorbeeld het onderwijs - zaken, waarop bezuinigd kan worden. Extreme etentjes, leaseauto's, eigen chauffeur, werkkleding, schoonmaak, meubilair, materialen, presentjes, etc. Bekijk eens wat echt nodig is. Waar kan op bezuinigd worden. Ik vind zelf dat dat binnen het onderwijs niet zo heel makkelijk is. Op leermiddelen kun je bijna niet bezuinigen, het budget is al niet zo heel groot. Wat er niet is, kun je toch wel een beetje uitgeven. Je staat dan als school iets in de min. Binnen een stichting kan dat worden opgevangen. Het gevaar ligt op de loer, dat een stichting iets krimpt en minder middelen binnen krijgt. Daar hebben wij als school dan ook weer mee te maken.
Het grootste gedeelte van het onderwijsbudget zit 'm in het personeel. Daarop bezuinigen zou de klassen alleen nog maar groter maken. Dat willen we ook niet. Dat zou immers ten koste gaan van de aandacht voor kinderen. Ook al beweren wetenschappers, dat het niet aan de resulaten ligt als de klassen groter zijn, het ligt wel degelijk aan het welbevinden van kinderen en leerkrachten, als er steeds meer zorgkinderen binnen de basisschool blijven (Passend Onderwijs). De leerkracht voor de steeds groter wordende groep moet immers aan de onderbehoefte van ieder kind kunnen voldoen. En ook al is dat misschien hetzelfde niveau, het vergt voor ieder kind een andere benadering. Dat kan zijn herhaling, visueel, met materiaal, met een maatje, via een computerprogramma o.i.d.
In het onderwijs kunnen we ook de geijkte schoolreisjes, Paasontbijt, sportdag e.d. afschaffen, maar dit betaalt de school niet. Dit betalen de ouders.
Op macroniveau zien we in Nederland allerhande bedrijven, onderwijs, verzorging, politie, sport, cultuur, de banken, de infrastructuur, nieuws en noem maar op. Hoe en waarop moet er dan worden bezuinigd?
Is het dan niet zaak om te bekijken wat echt nodig is voor ons levensonderhoud? Dan denk ik dat er best een heleboel dingen weg kunnen. Wat overblijft zijn de supermarkten, het onderwijs, de gezondheidszorg(+beweging), de politie/brandweer en de infrastructuur(de bouw in het algemeen). En natuurlijk zijn er nog mensen nodig, die dit allemaal regelen. En materialen die dit vergemakkelijken. Daarnaast moeten we zuinig zijn met het teveel geld pompen in dingen, die niet echt nodig zijn. Maar goed, daar begint de discussie, want wat is nu precies wel en niet nodig? Is een pretpark nodig? Is defensie nodig? Is cultuur nodig? Topsport? Mooi kleurtje op de muur? Een tweede of derde servies? Een auto?
Eigenlijk zijn we in Nederland - over het algemeen - behoorlijk verwend. Wij hebben best veel. Er zijn mensen, die het minder hebben, meer moeten bezuinigen, creatief moeten omgaan met de dingen die ze hebben en die moeite moeten doen om alle eindjes aan elkaar te knopen. Meestal hebben ze een woning, kleding en eten. Soms ook werk.
Terug naar de basis. Terug naar minder hebben hebben hebben. Terug naar hergebruik en duurzaamheid. Terug naar zuinigheid. Zuinigheid met vlijt, bouwt immers huizen als kastelen.

Een nieuwe baan

Het is 30 april 2013. De hele dag staat in teken van de troonswisseling. Koningin Beatrix, pardon, prinses Beatrix heeft afstand gedaan van de troon en deze overgedragen aan haar zoon Willem Alexander, nu dus koning Willem Alexander.

Een bijzondere historische gebeurtenis. Sommigen maken een troonswisseling al voor de derde keer mee. Neem mijn ouders, respectievelijk van 1923 en 1925. Ze hebben in 1948 en in 1980 ook bewust een troonswisseling meegemaakt.
Het is bijzonder. Zeker als je bedenkt, dat het voor Willem Alexander en zijn vrouw Máxima een nieuwe baan is. Een andere rol, waar zij zich al een aantal jaren op voor konden bereiden, maar die zich nu toch heeft aangediend.
Stelt u zich eens voor wanneer u begint met een nieuwe baan: Weet u dat u dan ook moet wennen aan nieuwe verdelingen, andere werkplekken en nieuwe collega's? Weet u dat ook u zich moet inwerken in alles wat nieuw is? Dat is ook voor onze nieuwe koning een hele toer.
Natuurlijk zijn er verschillen en weet Willem Alexander als van jongs af aan dat dit hem te wachten staat. Hij heeft zich al vele jaren kunnen voorbereiden op dit intensieve werk en grote rol in Nederland. Toch is het hem opgelegd. Hij hoefde niet te solliciteren. Zie daar maar eens iets van te maken.
Hoe bereidt u zich voor op een nieuwe baan? Hoe wordt u ingewerkt? Informatie verzamelen, verdiepen in het werk, inlezen en hulp van een mentor of coach zijn dingen die ook Willem Alexander en Máxima zullen zijn toebedeeld. Hoogstwaarschijnlijk meer mentoren en coaches dan wij ooit zullen krijgen in onze hele loopbaan. 
Toch denk ik, dat u niet zou willen ruilen. Ondanks het geld, de mooie kleding en het grote huis zijn er ook een hoop nadelen. Neem nu al zo'n dag als vandaag. De hele dag in de schijnwerpers staan. Glimlachen, vriendelijk knikken. Alles wordt geregistreerd door de 160 camera's en andere journalisten. Het wordt getwitterd en op internet verspreid. Brr, ik moet er niet aan denken. 
Gelukkig weten wij niet alles. De Rijksvoorlichtingsdienst regelt alles keurig van te voren en veel dingen worden vooraf gepland en geregisseerd. Inclusief de vaak onzichtbare beveiliging.
Zou er ook sprake zijn van werkdruk en werkplezier? Of wordt ook dit netjes verzwegen? Er zal best eens een vorm van werkdruk kunnen zijn als er iets af moet zijn of als er men op tijd ergens aanwezig moet zijn. En natuurlijk kan er ook weleens hartelijk worden gelachen als er iets mis gaat of er een grapje gemaakt wordt. Het zijn immers gewoon mensen, zoals iedereen.
Prinses Beatrix heeft het goed gedaan. Een nieuwe werknemer doet het altijd weer anders. Een nieuwe werknemer zal best weleens fouten maken. Dat zei ook Willem Alexander. Hij zal net als ieder ander moeten groeien in zijn nieuwe baan.
Ik hoop dat hij over een jaar of dertig ook met een goed gevoel kan terugkijken op deze bijzondere taak. Als een kroon op zijn werk.