Oorlog ombuigen tot mooie herdenking

  Auto’s geen tanks
  Al voelt het gelijk
  Opgejaagd worden
  Door het Duitse rijk 

  Geklik van de schoenen
  Soldaten langs het raam
  Ondergedoken in de kelder
  Wie kent mijn naam?

  Angst en liefde
  En samen verloofd
  Wie vertrouwt wie?
  Wie wordt geloofd?

  Mijn ouders bejaard
  Maar nimmer vergeten
  Dat mijn vader een tijd
  In een zo’n kamp heeft gezeten.

  Inmiddels dankbaar en vrij
  Voor de moed van die tijd
  Met verdriet over hún vaders
  Die niet leefden in vrijheid

  Het noemen van oorlog
  Brengt nog steeds verdriet met zich mee
  Maar liefde en dankbaarheid
  Wint het van deze twee.

  Ervaringsdeskundigen
  Echt alle twee
  Zij leven in gezondheid
  Met iedereen mee.

(Mijn ouders zijn verloofd in 1943, getrouwd in 1949 en inmiddels ruim 70 jaar getrouwd. Mijn vader heeft ondergedoken gezeten bij mijn moeder thuis. Hij heeft in het concentratiekamp van Amersfoort gezeten. Het brood werd onder zijn zelfgefabriceerde hoofdkussen gejat. Eruit gepraat door een kennis omdat hij voor predikant studeerde. Geluk! Ouders zijn nu 95 en 97 jaar. Kwetsbare ouderen, maar een genot om hen ook nu nog te kunnen bezoeken. Op afstand weliswaar.)

Weekend, tijd van loslaten!

Het einde van de werkweek: weekend. Omdat ik zelf 4 dagen werk, op vrijdag vrij heb, zou voor mij het weekend nu al begonnen moeten zijn. Het is immers donderdagavond. Natuurlijk is dat enerzijds wel zo, want ik werk van maandag t/m donderdag. Anderszijds is er natuurlijk nog een heleboel te doen. Is het niet het werk (dat nog niet af is, ik moet nog een agenda maken voor de teamvergadering) of de studie (waar nog een verslag ligt te wachten, dat afgemaakt moet worden), dan zijn het wel de huishoudelijke werkzaamheden in een druk gezin (de was stapelt zich telkens weer op en de koelkast is alweer leeg).

Dit weekend zal de aandacht wat verdeeld moeten worden, want tussendoor zijn er ook nog een aantal feestjes.

Allereerst: Morgen wordt onze tweede zoon 18. Een geweldige (bijna) volwassen leeftijd van iemand die ons toch ook nog hard nodig heeft. Maar hij doet nu een opleiding (HALO), gaat zelfstandig daar heen, zoekt een stageplek, regelt een heleboel (eet ook een heleboel, om en nabij de 16 boterhammen op een dag) en heeft een schat van een vriendin.

Morgen is ook mijn broer jarig. Dat zal ook 's avonds nog een een extra gebakje opleveren en wat gezelligheid van familie.

Zondag bereikt mijn moeder, die altijd de zonzijde ziet en een heleboel positieve energie uitstraalt (zou ik iets van haar hebben?) een leeftijd van 86 jaar. Fantastisch om dat met een mannetje of 25 familieleden (kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen) te mogen vieren.

En dan... is het weekend weer voorbij en begint er weer een drukke werkweek vol gesprekken, post, verslaglegging, voortgangsgesprek, klassenbezoeken, functioneringsgesprekken, e-mail, beleidsmaking, inspiratie, vergadering, stukje leesinstructie volgend, interactie, regeling verhuisdagen, een bezoekje aan de NOT, etc. etc.

Nee, ik verveel me niet, maar soms zou een moment van rust wel welkom zijn. Dan is zo'n weekend, ondanks het feit dat deze drie dagen duurt bij mij, eigenlijk te kort. Of zou ik dit weekend dan toch niet goed invullen? Misschien moet ik meer leren loslaten. Morgen is er weer een dag.

Drie mama's.

Er komen heel wat vriendjes en vriendinnetjes over de vloer. Helemaal geen probleem, juist gezelig. Zo kom je ook aan de praat met wat hen bezig houdt.

Laatst kwam Noor(12) met een klasgenoot thuis. Uit belangstelling vraag je of hij broertjes en zusjes heeft. Een tweelingbroertje-zusje. Toen we op het onderwerp ouders terecht kwamen, vertelde hij over drie mama's. Huh? was mijn eerste reactie. Maar dee knul kon dat haarfijn uitleggen. Zijn moeder had een relatie gehad met een vrouw, waarbij hij en de jongere broer en zus geboren zijn vanuit een zaaddonor. Nu deze relatie is stukgelopen, woont hij bij zijn biologische moeder en gaat hij een keer in de twee weken naar zijn gescheiden moeder. Maar de biologische moeder heeft een nieuwe relatie. Moeder nummer 3.

Om het verhaal nu helemaal compleet te maken, vertelt hij doodleuk, dat hij na een bepaalde leeftijd zijn biologische vader wil leren kennen. Welk weekend zou hij dan daar heen moeten? Wat als de relatie van moeder weer uitgaat? Of als de gescheiden moeder weer een nieuwe realtie krijgt? Dan wordt de familie wel erg groot.

Toch was deze jongen er gewoon mee opgegroeid en voor hem was dit allemaal heel normaal. Ik moest er toch even aan wennen...

Moederdag

Op scholen altijd weer stressen voor een moederdagcadeautje. Vele leerkrachten in vooral de onderbouw (groep 1 t/m 4) hoor je erover praten, enthousiast zijn of soms ook wel zeuren. Zeker als moederdag aan het eind van de meivakantie valt, valt dat soms niet mee. Vlak na Pasen alweer klaarmaken voor een origineel cadeautje voor de moeders. Toch is het voor de moeder, en ik spreek dan even uit eigen ervaring, echt geweldig leuk! Zo lief om van zo'n hummeltje een eigengemaakt werkje te krijgen, met een versje en een dikke kus. Die moeders zouden op hun beurt ook die leerkrachten even moeten laten weten hoe leuk het was. Dat geeft de leerkracht moed om er volgend jaar weer iets leuks van te maken. Dus moeders, gewoon zeggen!