Oorlog ombuigen tot mooie herdenking

  Auto’s geen tanks
  Al voelt het gelijk
  Opgejaagd worden
  Door het Duitse rijk 

  Geklik van de schoenen
  Soldaten langs het raam
  Ondergedoken in de kelder
  Wie kent mijn naam?

  Angst en liefde
  En samen verloofd
  Wie vertrouwt wie?
  Wie wordt geloofd?

  Mijn ouders bejaard
  Maar nimmer vergeten
  Dat mijn vader een tijd
  In een zo’n kamp heeft gezeten.

  Inmiddels dankbaar en vrij
  Voor de moed van die tijd
  Met verdriet over hún vaders
  Die niet leefden in vrijheid

  Het noemen van oorlog
  Brengt nog steeds verdriet met zich mee
  Maar liefde en dankbaarheid
  Wint het van deze twee.

  Ervaringsdeskundigen
  Echt alle twee
  Zij leven in gezondheid
  Met iedereen mee.

(Mijn ouders zijn verloofd in 1943, getrouwd in 1949 en inmiddels ruim 70 jaar getrouwd. Mijn vader heeft ondergedoken gezeten bij mijn moeder thuis. Hij heeft in het concentratiekamp van Amersfoort gezeten. Het brood werd onder zijn zelfgefabriceerde hoofdkussen gejat. Eruit gepraat door een kennis omdat hij voor predikant studeerde. Geluk! Ouders zijn nu 95 en 97 jaar. Kwetsbare ouderen, maar een genot om hen ook nu nog te kunnen bezoeken. Op afstand weliswaar.)