Voor het gemak noem ik haar Els. Els is een meisje van inmiddels 5 jaar en zit voor de tweede keer in groep 1. Ze is te vroeg geboren met cerebrale parese, een hersenafwijking, waarbij zij hinder ondervindt bij het lopen, ze draagt een spalk om haar linkerbeen, en bij het zicht van haar linkeroog, waarbij nauwelijks diepte en contrasten worden herkend. Els had het in het begin best moeilijk. Ineens op school en dan zoveel moeten doen. Gymnastiek dat niet zo makkelijk was. Naar de toilet was een opgave. Veel kinderen, die alles wel gewoon konden doen. En dan ook nog bepaalde tekeningen en plaatje niet goed kunnen onderscheiden.
Na een aantal maanden op school hebben we een arrangement aangevraagd bij het samenwerkingsverband. Hiermee hebben we de hulp in kunnen zetten van een onderwijsassistent, een groepsleerkracht en een gymleerkracht. Prachtige hulpmiddelen en expertise van een preventief ambulant begeleider van een specialistische school en de aansturing van een lokale onderwijsadviseur vanuit het samenwerkingsverband.
Bij een groot overleg zitten er gemiddeld 10 mensen rondom de tafel om de hulp voor dit meisje op een gewone reguliere basisschool soepel te laten verlopen. Hoe mooi is dat.
Els heeft twee goed meedenkende ouders en een broertje - laten we hem Daan noemen - van 2.
Els komt in de afgelopen week naar me toe. Ze begint - in tegenstelling tot haar start, waarin ze me nauwelijks gedag durfde te zeggen - een heel enthousiast verhaal. Blij begint ze te vertellen. "Juf Hanneke, mijn broertje komt ook hier op school. Het papier is onder jouw deur geschoven. Als hij op school komt, dan zit ik al boven en Daan beneden."
Haar ouders hebben het inschrijfformulier van Els ingevuld en bij mij onder de deur van de directiekamer geschoven. En hoe trots is deze grote zus, dat haar kleine broertje ook hier op school komt.
We weten alleen niet hoe lang Els het bij ons op school gaat redden met haar handicaps. Maar die pret ga ik haar niet ontnemen.
Wat een heerlijk kind.
