Beste wensen

Iedereen wenst elkaar de beste wensen voor het nieuwe jaar. Elk jaar opnieuw doen we daar weer aan mee. Waarom doen we dat eigenlijk? Wensen we op andere momenten elkaar niet het beste? Is het een soort felicitatie, dat we weer een jaar hebben overleefd? Is het een vorm van gedag zeggen rond Oud & Nieuw? Een stukje communicatie in deze virtuele wereld?

Een en al onduidelijkheid. Maar ja, wat geeft het, als de bedoelingen goed zijn, je er niemand kwaad mee doet, elkaar ontmoet op een nieuwjaarsreceptie en dat leuke kaartje weer ontvangt van een verre tante?

Gisteren zei mijn dochter nog in de bioscoop, dat ze het vroeger altijd zo spannend vond om naar de bioscoop te gaan. Datzelfde gevoel had ik bij Oud & Nieuw ook altijd. Het is toch altijd even een bijzonder moment. Het is net als bij de viering van Sinterklaas met de paplepel ingegoten. Een bepaalde nostalgie naar boven halend, dat ieder jaar weer terugkeert.

Ook onze kinderen op school leren we - naast al het taal, lezen en rekenen - onder andere de vieringen van Sint, Kerst en Oud & Nieuw. Tradities die we ze willen meegeven. Mooie momenten om naar terug te kijken. Een stukje cultuur, die we ze niet willen onthouden.
Dan wil ik er toch aan mee blijven doen. Een stukje cultuur in ere houden, meedoen met een goede traditie en de communicatie tussen mensen in stand te houden. Stel dat niemand dit meer zou zeggen tegen elkaar.
De allerbeste wensen voor een mooi en gezond 2011!

Terugblikken en vooruitkijken

In deze tijd van het jaar, tussen Kerst en Oud&Nieuw is er een tijd gekomen om eens terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar wat komen gaat. Waar sta je? Wat is bereikt? Wat wil je nog? Hoe verder? Zit je op de goede plek?

Naar het onderwijs kijkende ligt er een lange tijd achter mij met hoogtepunten en dieptepunten. Om een positieve draai te geven aan de dingen die gebeuren, is het goed om te leren van de dieptepunten en te genieten van de hoogtepunten. Zo is het al jaren genieten van de reacties van kinderen. De onverwachte uitlatingen, de verbaasde gezichtjes, de warmte die zij zo puur kunnen uitstralen.

Toch wil je verder in het onderwijs en de verdieping ligt dan in Remedial Teaching, ICT, interne begeleiding. Zo ervaar ik dat onderwijs meer is, veel facetten heeft en zo een machtig mooie organisatie is, waar het natuurlijk blijft draaien om de kinderen. We willen die kinderen wat leren. En of dat nu taal, lezen of rekenen of juist een stukje creativiteit, muzikaliteit of sociale vaardigheden, het blijft een geheel aan kennis en vaardigheden, waarmee de kinderen straks een zelfstandig bestaan mee kunnen leiden.

Allemaal mooi, waar waar moet dit heen in 2011? Moeten wij de virtuele wereld als aanwinst beschouwen of is het intermenselijke contact veel belangrijker? De waarheid ligt in het midden en zal voor iedereen anders zijn. De een heeft een hekel aan de computer, een ander heeft juist nu de mogelijkheid om te communiceren. Maar eigenlijk kunnen we niet meer zonder.

Het is goed om de kennis nu weer even te richten op lezen, taal en rekenen, het zijn belangrijke vaardigheden, maar we moeten de balans in de gaten houden en oppassen dat we niet doorslaan naar alleen maar te kijken naar de opbrengsten. Ook voor de inspectie ligt hier het gevaar op de loer om scholen alleen maar te beoordelen naar de cijfers en de te meten resultaten. Goede contactuele eigenschappen zijn niet te meten. De sfeer in de school, het vertrouwen tussen leerkracht en leerling, het zicht op de derde wereld en gevoelens zijn allemaal belangrijke items van veiligheid en geborgenheid. Moeten we deze dingen dan allemaal maar in de ijskast leggen? Nee, dat lijkt me niet. Natuurlijk hoeft het niet altijd feest te zijn. Er moeten ook dingen gebeuren. Maar zeker een basisschool, het woord zegt het al, heeft de taak om een goede, gedegen, maar vooral ook veilige en warme basis mee te geven aan de kinderen in deze hectische en soms ingewikkelde tijd. Een mooi doel voor 2011.

Geluk

Wat is geluk? Het vinden van een klavertje vier? Het winnen van de Lotto? De laatste aanbieding in handen krijgen?
Wat betekent het als we gelukkig zijn? Liggen in de zon? Trouwen met je grootste liefde?
Geluk of gelukkig zijn kan worden omschreven als tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden of met het leven zoals zich dat nu presenteert. Hierbij kunnen verschillende positieve emoties hun werk doen: vreugde, vredigheid, ontspannenheid, blijdschap, rust en vrolijkheid.
Wanneer voelen wij ons gelukkig of denken we dat we geluk hebben? En hoe lang kan het gevoel van geluk stand houden?
Het lijkt me moeilijk om constant een gevoel van geluk te ervaren. In het hele leven komen naast geluk, blijdschap, rust en liefde ook spanningen, teleurgesteldheid, boosheid, verdriet en andere emoties voor, waarbij we het geluk niet zodanig ervaren. Een prijs in de lotto winnen kan een moment van geluk opleveren, maar kan de volgende dag alweer verdwenen zijn.
Geluk heeft ook te maken met het tegenovergestelde van ongeluk. Wanneer je hebt ervaren dat je kachel stuk is, voel je het geluk als de kachel het wel doet. Wanneer je een miskraam hebt gehad, voel je het geluk nog harder binnenstromen als er uiteindelijk een kind op de wereld wordt gezet. Dat laatste geluk is een ander soort, een dieper geluk. Misschien wel het echte geluk?
De een zal geluk ook anders ervaren dan de ander. Een arme kerel, die een briefje van 20 euro vindt, is de koning te rijk en voelt zich heel gelukkig op dat moment. Iemand die rijk is, zal misschien blij zijn als hij een heel groot kerstpakket krijgt, maar misschien ook niet.
Op school kennen we ook vormen van geluk. Als iemand hard heeft geleerd voor een geschiedenisrepetitie en hij haalt een hoog cijfer, voel je je gelukkig. Toch is dit een ander gevoel van geluk als dat je een vriendje of een vriendinnetje hebt in de klas, die bij jou komt spelen of als je een feestje viert met meerdere vriendjes of vriendinnetjes. Maar ook het samen een school zijn met alle collega's en ouders is een vorm van geluk.
Het intermenselijke geluk lijkt meer waarde te hebben dan het materiele geluk. Het lijkt dieper te zitten en ook langer aan te houden. Is het dan andersom ook moeilijker? Ik denk het wel. Het kost dan ook tijd om dit weer een goede positieve kant op te buigen en misschien moet een kind of een leerkracht dan van school veranderen of van werkplek wisselen. Daar is niets mis mee. We zijn allemaal mensen. Allemaal mensen, die op zoek zijn naar een stukje geluk. En soms moet je dan echt geluk hebben met de plek waar je opgroeit, waar je werkt, waar je woont, wie je tegen komt en met wie je omgaat. Soms moet je ook op zoek gaan naar geluk, op zoek naar een andere plek, andere mensen, ander werk of een andere omgeving.
Als je geluk hebt, kun je geluk met elkaar delen. Dan heb je geluk met nog meer geluksgevoel. Samen die momenten delen, die fijn zijn, die gezelligheid geven, die grappig zijn en die warmte geven, maar ook samen het verdriet of nare ervaringen delen, dat geeft pas geluk. Geluk is samen, het tegenovergestelde van ongeluk.
Een gelukkig 2011!

Meer tijd voor tijd.

"Ik heb een tweede horloge gekocht om meer tijd te hebben, maar het werkte niet." Zo grapte onze oudste zoon laatst. Een ander reageerde met: "Ik heb mijn horloge stilgezet, maar dat werkte ook niet." Wat werkt dan wel?

Misschien moeten we denken aan de Engelse term "Quality Time". De tijd die je hebt moet men goed gebruiken. Dat ervaar je inderdaad wanneer je het druk hebt. Je tijd wordt beter ingedeeld. De minuten worden beter benut. En soms sta je ineens verrast dat er eind van de dag toch nog tijd over is voor iets leuks.

Maar is dat de oplossing? Als we alleen in "quality time" bezig zijn, ben je voortdurend planmatig bezig, is alles tot in detail geregisseerd en wordt elke seconde benut. Nu moet gezegd worden dat als je 112 belt elke seconde telt, dat wel, maar is dat altijd zo?

Als ik op vakantie ga of vakantie heb (zoals nu op dit moment) is niets heerlijker dan even lekker af te stappen van die "quality time", even de boel de boel te laten en je horloge bewust even in de badkamer te laten liggen. Heerlijk in een boek duiken, lekker naar een film kijken, even kletsen met de buurvrouw, een wandeling maken met de hond zonder steeds maar die klok in de gaten te hoeven houden om te kijken of de volgende afspraak zich alweer aandient. Dus ook het loslaten van tijd geeft je lucht, ruimte en diezelfde tijd. Tijd die anders benut wordt. Relaxte tijd dus. Tijd in de vorm van rust, eventjes geen haast en stress.

Het is dus eigenlijk niet zo eenvoudig om de 'goede' tijd te kunnen uitdrukken. Soms vliegt die tijd, vaak als het leuk is of als je het druk hebt. Soms kruipt de tijd voorbij, als je lang moet wachten, maar ook als je het minder druk hebt.

Misschien is de kracht van de tijd wel de balans van de tijdsbesteding. Soms kijk ik terug op een luie dag en denk ik "wat zonde", ik heb niets gedaan. Een andere keer denk je juist : "Wat heerlijk, ik ben lekker uitgerust, ontspannen en heb het daadwerkelijk los kunnen laten."

Ga dus maar niet te krampachtig om met de tijd. Plannen is OK, maar ontspannen en eventjes niet plannen is ook OK. Hollen voor de trein is prima, maar lekker de bus een keer missen en nog een kop cappuccino pakken is ook best, toch?

Kijk, meer tijd kunnen we niet creëren, maar je kunt de tijd die je hebt voor jezelf wel aangenamer maken. Zeg nooit: "Ik heb geen tijd." Die tijd kun je nemen. Maar je moet daarin wel keuzes maken. Succes en neem de tijd!

Tijd zat

In de vakantie heeft iedereen tijd zat. Kinderen hebben de tijd aan zichzelf, ze kunnen zelf bepalen wat ze doen en op welke tijd ze dat doen. Volwassenen hebben tijd over, omdat niet alles moet op een bepaalde tijd. Toch vliegt de tijd, als die minder gestructureerd is dan bijvoorbeeld tijdens een werkweek.

Het tijdsaspect kwam via een blog over tijd van mijn vriendin Esmeralda bij mij binnenvliegen. Het inspireerde tot het schrijven over tijd. Tijd is een abstract begrip wat je niet makkelijk kunt omvatten in een of enkele woorden. Trek daar nu maar even wat tijd voor uit.

Tijd gaat snel als dingen leuk zijn. Een gezellige middag samen met een vriendin koffie drinken bij de V&D is heel gezellig, we hadden een gezellige tijd. Maar je vergeet ook de tijd, omdat deze door diezelfde gezelligheid door je vingers schiet. Tijd tekort? Tijd vergeten. De tijd van hoe laat het is, zit dan even niet meer in het systeem.

Tijd kan ook lang duren. Als je moet wachten op een trein of bus en het is steenkoud buiten en als dan ook nog eens de trein niet op tijd komt, duurt het echt een tijd. Of, misschien nog een beter voorbeeld in deze tijd: Je staat in de file met dit winterse weer en het duurt een tijd (een eeuwigheid) voordat je (niet op tijd) op je werk aankomt.

Schrijvend en teruglezend over de tijd, kun je het woord tijd op verschillende manieren gebruiken.

- Iets duurt een tijd = iets duurt een poosje, een periode

- Op tijd = op de gestelde tijd die je ter plaatse moet zijn, tijpstip

- Tijd tekort, de tijd vliegt = figuurlijk gebruik van ruim begrip tijd die meer of minder lang duurt

- Tijd kan ook lang duren = tijd als zelfstandig naamwoord, de tijd

En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ook zijn er veel uitdrukkingen: 'Tijd heelt alle wonden', 'komt tijd komt raad', 'met tijd en wijlen', maar ook 'ik heb geen tijd'. Niet te vergeten de samengestelde woorden die je met tijd kunt maken: Kersttijd, wintertijd, mettertijd, tijdelijk, tijdspanne, overtijd, een tijdje, ten allen tijde, tijding, verleden tijd, tijdsaanduiding en ga zo maar door.

Hoe grijpbaar enerzijds het woord de tijd kan zijn, als je zegt dat de tijd 11 uur 's avonds is, zo ongrijpbaar is het als je zegt dat de tijd vliegt. Tijd gaat voorbij en de tijd van nu komt niet meer terug. Nu is straks alweer verleden tijd en morgen is toekomende tijd. Als je ouder bent lijkt de tijd harder te gaan. Kunnen we tijd dan beter overzien?

Geen tijd te verliezen dus. Neem de tijd en de rust om te genieten van deze tegenwoordige tijd, Kersttijd, de vakantietijd en uiteraard de tijd voor elkaar.

Vakantie

Het is kerstvakantie. Dit jaar valt de vakantie vroeg, zodat op 3 januari de school weer begint. Niet getreurd, we hebben immers 2 weken om bij te komen.

Op verjaardagen wordt er altijd wat schamper gekeken naar leerkrachten die zoveel vakantie hebben. Er wordt wat lacherig gedaan over de korte werkdagen. Bestempeld als niet echt werk en het bezighouden van kinderen.

De onderwijswereld is er echter een van pieken. Tijdens zo'n decembermaand worden er flink wat overuren gedraaid met het maken van rapporten, het houden van oudergesprekken, het organiseren van Sinterklaas en alle festiviteiten die de Kerst van hen vraagt.

Ook in andere 'rustige' tijden zijn er tijden van voorbereiding, nascholing, gesprekken, nakijken, klas op orde brengen en ga zo maar door. Natuurlijk is de een handiger dan de ander en zal de hoeveelheid tijd die je hiermee kwijt bent voor iedereen verschillend zijn. Maar neem van mij aan: een leerkracht is een prachtig beroep, maar wel een die fitheid en energie vergt, enthousiasme vraagt en waarin je jezelf voor 100% moet kunnen geven. Dan is zo'n vakantie hard nodig en welverdiend!

Helden

Kinderen kijken naar volwassenen, maar ook volwassenen kijken naar andere volwassenen. Iedereen heeft in een periode wel een held, waar hij naar kijkt. Dat kan zijn omdat je jaloers bent op diegene , omdat die iets heeft wat jij niet hebt, maar (beter nog) het kan ook zijn dat je ernaar kijkt om iets van diegene te leren.

Vroeger als kind van de basisschool(toen nog lagere school), keek ik naar mijn vader, waar ik elke zondag mee wandelde, maar ook naar mijn juf van klas 2 en 3 en later naar de meester van klas 4. Zij gaven mij iets mee, wat mijn leven waardevol heeft gevuld. Zij hebben mij geinspireerd om leerkracht te worden.

Mijn moeder heeft een belangrijke rol gespeeld, omdat zij altijd (en nog!) zo positief in het leven staat. Een warme vrouw, die nog altijd haar moedervleugels uitslaat. Ook dat wil ik doorgeven.

Als puber was ik gek op de voetballer Johnny Rep en de popgroep ABBA. Eerlijk gezegd heb ik daar niet zo heel veel van meegenomen. Het zijn helden die ver weg staan, maar misschien wel laten zien wat ze kunnen, een doorzettingsvermogen laten zien, ook bij tegenslag. Ze presenteren zichzelf.

Nog later heb ik opgekeken naar mijn zussen, de een ging naar de PA, de ander was verpleegster in de wijk. Ook mijn drie broers hebben me allemaal iets meegegeven, waarbij het schaakspel een extra dimensie heeft gegeven. Het plannen, het uitdenken, het nadenken en het plezier beleven van het spel met een ander. Zo begon mijn oudste broer (helaas 8 jaar geleden overleden) altijd met mij een voorsprong te geven bij het schaken met zijn 13 jaar jongere kleine zusje. Hij leverde zijn dame en twee torens in om zo een gelijkwaardiger spel te starten. Zelf deed ik dit later ook bij mijn eigen kinderen.

Weer later waren er collega's die als held fungeerden om steeds meer te leren. De een liet me zien hoe je effectiever les kon geven, de ander had een vertelkunst en weer een ander was zo enthousiast, dat je vanzelf wel blij werd om die als juf of meester te hebben.

Als ICT-er, RT-er en IB-er keek ik ook naar anderen. Hoe deden zij het? Wat kan ik hiervan leren? Hoe wil ik het zelf doen? Wat wil ik anders doen dan zij? Je zoekt zelf met de ervaringen van de anderen een zoektocht naar de doelen voor jezelf. Wat wil ik bereiken.

Tenslotte keek ik op de school in Waddinxveen en Boskoop ook steeds meer naar het management, waar ik veel van heb geleerd. Hoe rustig en vol overgave zij een school konden leiden. Ook daarin kijk je dingen af van anderen, bekijk je of en welke dingen ik prettig vindt, bedenk je hoe je zelf wilt zijn en kan ik nu beginnen met een invulling als startende leidinggevende.

Ook nu kijk ik nog af bij andere leidinggevende. Hoe geven zij vorm aan de school die ze leiden? Hoe wil ik de school mijn school laten worden? Hoe kan ik mijn enthousiasme overdragen? Prachtig hoe dit allemaal zijn vorm krijgt door al die helden, die in mijn levensweg een rol hebben gespeeld. Bedankt helden!

Misschien zal ik in de toekomst (of nu al?) een held zijn voor anderen?

Jongleren = jong leren

Een artikel in de Trouw vanmorgen trok mijn aandacht. Het ging over de "vijfjescultuur". Kinderen hebben tegenwoordig de neiging om de kennis met een korreltje zout te nemen; met een vijfje of een minimaal zesje zijn ze tevreden. Zijn ze dan lui? Willen ze niet? Of moeten we dit toch anders benaderen?

Wanneer ze andere interesses hebben, zijn ze dan lui? Zijn ze niet gemotiveerd? Of moeten wij als onderwijzend Nederland hierop inspringen?

Onze zoon zit momenteel op de HALO. Daar moeten ze ook kunnen jongleren. Samen met zijn vriendin staat hij regelmatig te oefenen met drie ballen midden in de kamer, kijkend naar het DVDtje dat erbij hoort om te kijken hoe ze dat onder de knie krijgen(rare plek). Oefening baart kunst! En dat doen ze dan ook trouw.

Het gaat natuurlijk allemaal razendsnel met de digitale ontwikkelingen. Kinderen weten vaak meer dan volwassenen op dat gebied. Ze zijn flexibeler om al die veranderingen op te pakken en aan te kunnen.

Toch ben ik van mening dat er een bepaalde basis moet zijn om ook daadwerkelijk mee te kunnen rennen in deze snelveranderende maatschappij. Er is natuurlijk ook een hele hype rondom het opbrengst gericht werken. Ik weet dat dit niet moet doorslaan naar de andere kant en de sociale en creatieve aspecten mogen niet vergeten worden. Toch is het goed om een een bepaalde basis te hebben. Neem nu bijvoorbeeld uitdrukkingen in de Nederlandse taal, handig kunnen rekenen met procenten en bepaalde mondelinge en schriftelijke taalvaardigheid. Ze zijn nodig om straks volwaardig mee te kunnen draaien in onze maatschappij. En jonge kinderen kunnen nog veel in zich opnemen, ze zijn ontvankelijk voor veel nieuwe dingen. Het zorgt ervoor dat ze sterk staan, weten waar ze het over hebben en zo met alle andere bagage die ze meenemen goed kunt deelnemen als burger.

Maar is een vijfjes- of zesjescultuur echt erg? Of moeten we de eisen iets opkrikken, zodat ze harder moeten werken om die 5 of 6 te kunnen halen? Lastige kwestie, want er zijn ook kinderen die zich hiervoor drie slagen in de rondte werken om uiteindelijk die 5 of 6 te halen. Die ontnemen wij misschien weer kansen om verder te komen.

Over een ding zijn we het denk ik wel eens: De jeugd van tegenwoordig is niet lui of ongemotiveerd, ze hebben andere interesses, komen met andere dingen in aanraking en maken andere keuzes. Maar er geldt voor alle onderwijsleermomenten nog altijd: Jong geleerd is oud gedaan en oefening baart kunst.

Een witte wereld

Wat een prachtige witte wereld! Een plaatje om te zien. 10 cm zachte spierwitte sneeuw. Heerlijk om doorheen te banjeren.

Een wandeling met de hond vanmorgen leverde een enthousiasme op van haar kant, dat zijn weerga niet kent. Heerlijk rennen, ravotten en lekker schudden met die kop. Vooruit rennen en weer terug. Zal ik hier plassen of toch daar?

Met mijn mobiel in mijn handen kon ik het niet laten om toch een paar simpele plaatjes te schieten van deze aantrekkelijke witte wereld. Prachtig om zo wakker te worden en niet te hoeven werken vandaag.

Langs mij heen schieten mensen op een fiets die bijna niet kunnen fietsen, auto's die stapvoets over de weg glijden, mensen met dichtgebonden capuchons die me aankijken alsof ze willen zeggen: "laat dit maar snel over zijn". Over de Twitter bereiken er berichten die de chaos van het verkeer weergeven, trein- en busverkeer dat hinder ondervindt van al die sneeuw. Misschien zijn er zelfs mensen waarbij de verwarming uitvalt, echt heel vervelend.

Maar mensen, laat de haast even wat het is en kijk nu toch gewoon eens eventjes naar buiten. Dit stukje natuur is te mooi om waar te zijn. Dikke lagen sneeuw op de bomen, die ervoor zorgen dat je naar een ansichtkaart staat te kijken. Fantastisch. Geniet in deze drukke onrustige tijd toch gewoon nog eventjes van die prachtige witte wereld die rust uitstraalt! Voor je het weet is het weer weg.

Decemberfeesten

Op de basisschool rol ja van de Sint meteen door in de kerstversieringen, kaarsjes, adventsweken, kerstliedjes oefenen, regelen van de kerstviering, kerstband en kerstliturgie en ga zo maar door. Het is een hollen zonder stilstaan, anders is de kerst alweer voorbij.

Nu moet er gezegd worden dat de vakantie dit jaar wel erg vroeg valt(van za 18 dec. t/m zo 2 jan.). De adventsweken moesten met wat gesmokkel sneller doorlopen worden als je op 14 december als een kerstviering in de kerk hebt. Op 10 december was er al een kerstcrea georganiseerd voor de hele school. 15 december was door de kerstcommissie (ouders en juffen!) een kerstpuzzeltocht geregeld door de wijk. Op 16 december werd het kerstontbijt met kerstbrood en kerstkransjes geserveerd. Natuurlijk werd er van elke kerstactiviteit ook foto's gemaakt, en op de website geplaatst, zodat alle ouders konden meegenieten. Heerlijk genieten van al die glunderende kinderen.

Heerlijk dat je dan als leerkracht 2 weken de tijd hebt om bij te komen. Na tussendoor ook nog "even" de rapporten te hebben gemaakt en rapportgesprekken te hebben gevoerd, ben je echt even op en moet je jezelf weer opladen om straks met frisse moed en vol enthousiasme een geinspireerd en boeiend jaar te beginnen en al die verrassende openstaande kinderen te voorzien van goed onderwijs!

Stoelen

Een school kan niet zonder stoelen. Een groeischool als deze heeft steeds meer stoelen nodig en dat begint dan vaak van onder af, vanaf groep 1/2.

De school waar ik nu werkzaam ben bestaat nog maar 4 jaar. De school heeft nu 5 groepen, waaronder twee kleutergroepen met bijna de helft van het aantal leerlingen van de hele school. Daar blijft het groeien.

Ook in het verleden zit daar de grootste groei, dus moeten daar steeds stoelen bijbesteld worden.

Nu ik zelf ook een dag in een van die kleutergroepen sta, valt het op, dat er veel verschillende stoelen zijn van een en hetzelfde bedrijf. Bij elke bestelling was de stoel van maatje 2 (jongste kleuter) net weer iets anders. Soms hadden de doppen een andere kleur, zaten de poten aan de binnenkant of liepen de poten schuin naar buiten of naar binnen. Erg onhandig als de stoelen aan het eind van de dag moeten worden gestapeld, want niets paste in elkaar. En dan was dit alleen nog maar maatje 2, er staan voor de oudsten ook stoelen met maatje 3. Je zult maar slecht zijn in puzzelen!

Nu hadden we weer een nieuwe bestelling nodig en werden er - weer bij hetzelfde bedrijf - nieuwe stoelen maatje 2 besteld.

Na enige tijd werd de zending van 25 stoelen bezorgd. De bezorger vroeg nog om een concierge, maar ik moest hem teleurstellen en mijn eigen sjouw- en sjordiensten aanbieden, een concierge hebben wij immers niet. De stoelen werden in de schuur geplaatst, verpakt en wel.

De leerkracht van groep 1/2 pakte een aantal stoelen voor nieuwe leerlingen. Verbazing alom: De nieuwe stoelen maatje 2 hebben een zitting die 5 cm hoger is dan de oude stoelen maatje 2. Gevolg: Een kleine kleuter met bungelende benen. Tja, dat kan niet.

Eerst contact via de telefoon en de mail, foto's opgestuurd en nog eens herhaald via de mail, dat dit toch echt niet kan. Na een reactie van nieuwe richtlijnen voor kleuterstoelen volgens de fabriek, zal ik ze toch echt duidelijk moeten maken, dat een hoogteverschil van 5 cm echt niets met de richtlijnen van de fabriek te maken kunnen hebben.

Eindelijk contact met de leverancier - overigens een heel aardige man! - en hij komt op school om de zaak te bekijken en te fotograferen (had ik ook al gedaan, maar ja). "U begrijpt dat ik de rekening nog niet kan betalen als het niet in orde is." Deze man is vol begrip. Gaat het regelen via de fabriek en zorgt ook voor een deugdelijke oplossing van al die verschillende modellen, die we in zo'n korte tijd hier op school hebben gekregen. Heel mooi. Hier gaat nog wel even tijd overheen.

Dus kinderen... Voorlopig nog even bungelende benen.

December

De twaalfde maand van het jaar is aangebroken. De dagen worden korter. De temperatuur wordt lager. Sneeuw en ijs zijn geweest, maar komen wellicht ook nog. Sint heeft zijn hielen net gelicht en straks vieren we Kerst met familie vrienden en collega's.
Ook op school vinden we de pepernoten nog tussen de boekenplanken en staan de kerstbomen klaar en liggen alle mooie versieringen in hun dozen te glinsteren. Kaarsen worden gekocht. Huizen worden aangekleed in kerstsfeer. De geboorte van Jezus en het feest van het Licht dat voor iedereen komt breekt aan.
Voor veel mensen is dit een heerlijke gezellige warme maand. Voor anderen is deze maand de moeilijkste van het jaar. Teruggeworpen op jezelf, herinneringen die voorbij gaan en het gevoel van gemis van een dierbare.
Ook op school, in de klas kun je aandacht besteden aan het feest van het Licht. Met Advent leven we toe naar het Kerstfeest. Elke week gaat er weer een kaars aan. Bij Kind Op Maandag(godsdienstmethode) gaan er telkens deuren open. Ook op de poster gaat er elke dag een deurtje open met een nieuw verhaal en komen we steeds dichter bij het Licht.
De andere kant kun je ook delen met kinderen. Zo is Actie Schoenmaatje een uitstekende manier om kinderen dichtbij de andere kant van de wereld te brengen. Ze denken mee aan die kinderen die niet zo rijk zijn als wij.
Er zijn ook kinderen die een opa of oma of zelfs een ouder of broer/zus zijn verloren. Er even bij stilstaan en hen die ruimte geven die ze nodig hebben is goed. Daarna kijken we naar de toekomst en naar alles wat we wel hebben, waar we van kunnen genieten, waar we blij van worden en wat ons leven verrijkt.
Hoe mooi kan iets zijn, als je ook de andere donkere kant ervan kent. Hoe rijk kan een kind zich voelen met een gevulde schoenendoos, als het nauwelijks speelgoed bezit? Hoe fijn is het om met familie bij elkaar te zitten als er eentje ontbreekt? Hoe blij kun je zijn met werk, als je al jaren werkloos bent? Hoe gelukkig kun je je voelen als je jaren 'anders' op school en je wordt nu begrepen?
Zo zal ik ook weer extra genieten van de lente met het natuurlijke licht, de groene bomen, de bloemen en al die heerlijke geuren na deze donkere dagen in de winter. Heerlijk om naar uit te kijken!

Sinterklaas

"Zie ginds komt de stoomboot, uit Spanje weer aan" en "Daar wordt aan de deur geklopt" of "Sinterklaas Kapoentje, gooi wat in mijn schoentje". Spanning. Verwachtingsvol.
Maar... Sinterklaas bestaat! We vertellen het onze kinderen en we vertellen het op school, maar Sinterklaas bestaat echt. Een goed persoon, die van kinderen en mensen houdt. Een lief mens, die iets goeds wil doen.
Natuurlijk kent iedereen het verhaal van de bisschop van Myra en alle verhalen rondom deze kindervriend. Toch heb ik het niet over de man met de baard en zijn mooie glimmende rode mantel en zijn prachtige witte paard. Nee, ik heb het over de Sint in onszelf of in die van een goede vriend, die voor jou iets moois bedenkt.
In elk mens huist een Sint. Er is altijd wel iemand in de buurt waar je iets fijns voor wilt doen, iets leuks voor wilt kopen of zomaar eens iets goeds voor wilt betekenen. Dat zich dat dan niet altijd uit in een hand pepernoten of een gevulde schoen mag duidelijk zijn. Het kan alles zijn. Let maar op, ook jij krijgt iets van Sinterklaas. Misschien niet op 5 december, maar wacht rustig af. Het komt echt. Geloof erin!
Mocht je nu niets merken, speel dan zelf voor Sinterklaas. Hoe heerlijk is het om te geven en te zien dat je een ander een plezier doet?
Veel plezier in deze decembermaand en alle andere maande in het jaar. Het is immers het hele jaar door tijd om Sinterklaas te spelen.

Contact

Een mens kan niet zonder contact met andere mensen. Een mens is een sociaal wezen. Leven zonder anderen kan niet. Ook al ben je graag op jezelf, je kunt niet zonder andere mensen. Om mee te praten, om iets van te kopen, om elkaar een dienst te bewijzen, om hulp te vragen en te ontvangen, en ga zo maar door.

Contact is een vorm van communicatie, of zouden we dit beter kunnen omdraaien? Communicatie is een vorm van contact? Beide woorden zijn veelomvattend.

In deze tijd zijn de digitale contactmogelijkheden aanzienlijk uitgebreid. Waren we eerst al blij met televisie en krant en een telefoonlijn naar Australie, nu gaat het veel verder of dieper met meer mogelijkheden: het mobieltje en de computer hebben de mogelijkheden m.b.v. programma's als Hyves, Facebook, LinkedIn en Twitter en nog vele anderen de werled nog groter gemaakt. Neemt niet weg, dat deze digitale wereld voor veel mensen ook onoverzichtelijk wordt.

Daarnaast is het menselijke contact, oog in oog, een hand geven, het lijfelijke contact minstens zo belangrijk, zo niet belangrijker. De huylpmiddelen zijn prachtig en ik doe er zelf hard aan mee, maar het contact van mens tot mens is intensiever, rijker en echter.

Zo was ik laatst bij een oud-collega op kraamvisite en komt er volgende week een oud-directeur langs. In de kerstvakantie heb ik een afspraak met een oud-studiegenote en maak ik een avond vrij met een oud-collega. Verjaardagen binnen familie en vriendenkring zijn fijn. Heerlijk om de personen in kwestie even te zien, aan te kunnen raken, mee te kunnen lachen en huilen, ervaringen te delen, maar vooral om die nonverbale reacties en bepaalde emoties te kunnen waarnemen en uit te zenden. Want dat laatste is via het digitale verkeer nauwelijks mogelijk, zelfs niet met een webcam. Je ziet dan wellicht de uitdrukking op iemands gezicht, maar mist dan toch nog die lijfelijkheid, letterlijk de warmte van iemands aanwezigheid. Want ook het lijfelijke contact is naar mijn mening onmisbaar!

Dromen

De reclame van de pizza "zit niet te dromen jongen, eet je pizza" zet jezelf aan het denken. Voor dat je het weet, zit je dan ook te dromen.

In Happinez, een blad dat ik af en toe eens koop, stond hierover een heel artikel. Dromen zijn vaak wat vaag omschreven, heel anders dan doelen. Maar dromen, zo zegt het artikel geeft meer inspiratie, het is meeromvattend dan alleen een concreet doel.

Als ik dit vertaal naar het werken op de basisschool (en waar dan ook) dan zijn concrete doelen natuurlijk heel goed. Hoe kun je het doel behalen of bereiken? Wat heb je ervoor nodig? Wie heb je nodig? Hoe lang denk je erover te doen? Prima om zo je doel te bereiken.

Met dromen is dit altijd iets vager, maar daardoor vaak ook mooier en groter.

Dat wil niet zeggen, dat als je je doel niet hebt bereikt, of de droom niet is uitgekomen, dat het allemaal waardeloos is. Het is goed om een bepaald streven te hebben. Waar wil ik naartoe werken? Dromen gaan soms zo ver dat ze bijna niet haalbaar zijn, maar wel heel lekker zijn om van te kunnen genieten. Je kunt bijvoorbeeld dromen van een leven op een boerderij in Australie of een reisje naar de maan, maar tegelijkertijd weet je dat deze droom niet zo 1, 2, 3 haalbaar is. Een doel of een droom hebben in het leven, geeft jouw leven meer inhoud. Je weet waar je voor wilt leven. Je leven heeft meer passie gekregen.

De uitspraak van Marten Luther King en tevens een songtekst van ABBA "I have a dream" geeft meer aan dan dat ze zongen "Ik heb een doel" Zelfs Obama heeft een droom.

Dromen geven net even wat meer jeu dan een doel. De inspiratie, de passie en het hunkeren naar het onbereikbare. Daarom is het goed om doelen heel hoog te stellen. Ook in het onderwijs is dat zo. Maar het dromen over onderwijs, geeft net even wat meer passie en inspiratie. Draait het daar niet allemaal om?

Laten we lekker verder dromen.

Sintkriebels

Nu de pakjesboot 12 met Sint en zijn Pieten weer in Harderwijk is gearriveerd, is het ook leuk als de school die enige echte Sintuitstraling krijgt. Een stel enthousiaste ouders en een leerkracht versieren de school op vrijdagavond.
Op maandagmorgen loop je dan trots door de school, omdat het weer gelukt is, dat ook onze school er weer leuk uitziet.
Als om 10 voor half 9 de deur open gaat, en je ziet de eerste kinderen binnenkomen, dan zijn het niet de versieringen die deze ochtend zo uniek maken, maar de gezichten van de kinderen. De verrassende bekkies, de open monden, de stralende ogen, de enthousiaste kreten en de achter de moeders kruipende kinderen die het spannend vinden. Er zijn kinderen die spontaan vertellen, dat ze Sinterklaas hebben gezien, hun schoen hebben gezet en kinderen die nieuwsgierig zijn wat er in die "nepcadeautjes" zou zitten. Als jij er dan bij vertelt, dat jij bent vergeten om je schoen te zetten en je aan een groter kind vertelt, dat het grootste pak voor mij is, kan ik zo genieten van al die reacties. Dan is het soms toch jammer dat onze eigen kinderen, die Sintkriebels wat zijn ontgroeid. Des te groter is er het plezier van het werken op een basisschool. Heerlijk!

Samen

Wat biedt onze samenleving? Kunnen we samenwerken? Hoe gaan we om met onze medewerkers? Hoe houd je plezier in je werk? Allemaal vragen die door mijn gedachten zijn gegaan de laatste weken. De laatste 13 weken, zijn ook de eerste 13 weken in deze nieuwe baan. Roerige weken kan ik wel zeggen.
Hoeveel kan een mens hebben? Als je in een nieuwe baan rolt, een nieuwe functie krijgt, in een nieuwe omgeving belandt en je wilt daar wat van maken, maar rolt echt van het een in het ander. Van melding naar uitvallend personeel, van sollicitatieprocedure naar kinderboekenweek, van timeout naar huiselijk geweld, van een overlijden naar een goede communicatie met collega's en ouders. Wat is er dan fantastischer om te merken, dat je dit niet allemaal alleen hoeft te doen? Het gevoel dat je samen een team bent en er samen voor kan gaan, samen die school wil zijn die je voor ogen hebt. Maar ook dat je even kunt bellen met andere directeuren, die meteen voor je klaar staan en jou bijstaan om je te helpen. Ja, die zelfs naast het telefonische contact ook meteen naar je toekomen als dat nodig is. Ook dat is samen werken ofwel samenwerken. Dat geeft een goed gevoel en maakt je sterker om verder te gaan aan deze tocht door het woelige water, een tocht waarvan ik nog steeds geloof dat het goed komt.
Als je dan - zoals afgelopen week - ook nog te maken krijgt met een plotselinge uithuisplaatsing, je terugkomt op vrijdag voor de collega's, maar vooral ook voor die kinderen en iemand maakt net even een paar keer achter elkaar een verkeerde opmerking, dan breekt er iets.
Gelukkig stond het weekend voor de deur en hadden mijn echtgenoot en ik een weekend samen gepland. Met al die drukte is dat dan wel even heerlijk om eindelijk even samen weg te kunnen. Samen uitslapen, samen lezen, samen luieren, samen over het strand banjeren, samen de hond uitlaten, gewoon even lekker samen. Dan ben je er samen weer klaar voor. Sterk genoeg om de volgende stroming aan te kunnen.

Kwetsbaarheid

Als je merkt dat alles in huis en gezin, maar ook in het werk en de sociale omgeving soepel 'loopt', merk je soms niet hoe 'rijk' je eigenlijk bent. Gezonde gezinsleden, die natuurlijk allemaal weleens lekker vervelend kunnen zijn. Lieve familie, die je dan te weinig ziet. Fijne buren, waar je ook weleens wat aan moet vragen. Een goede baan, waar ook weleens wat besproken moet worden, wat niet altijd makkelijk is. Goede dingen, die allemaal weleens verstoord worden door kleinigheden.

Zo heb ik jaren geleden nogal gedokterd met de menstruatie, met medicijnen en het krijgen van kinderen. Na twee miskramen kwam onze oudste zoon ter wereld, en dan word je eraan herinnerd dat niet alles vanzelf gaat en zo vanzelfsprekend is.

In de afgelopen week was er met de school weer zo'n moment. Een triest moment waarin een vader van twee kinderen overlijdt en er vervolgens een heleboel gebeurd rondom zo'n gezin. Een sterke vrouw en twee schatten van kinderen, die straks met z'n drieen verder moeten. Dat doet zeer. Het voelt oneerlijk.

De mooie kant van het verhaal is, dat ouders, leerkrachten en kinderen een bepaalde verbondenheid krijgen in zo'n periode. Met z'n allen probeer je om die familie heen te staan, maar ook ruimte te geven voor verdriet van jezelf. Collega's die met hun eigen verhaal komen. Ouders die vragen stellen, waar ik ook het antwoord niet op weet. Kwetsbaarheid die om de hoek komt kijken.

We hopen met z'n allen op de Kracht die we krijgen om dit met elkaar te delen en te dragen, zodat je ermee verder kunt in jouw eigen leven en vooral het Licht in dat leven weer te kunnen zien.

Donkere dagen

Nadat de klok een uur is teruggezet vanwege de wintertijd wordt het vanavond eerder donker. Normaliter zou je een uur langer kunnen slapen, maar de vermoeidheid verraadt iets anders, een uur langer opgebleven.
De herfst geeft wat meer gure koude en winderige dagen. De tijd van de rapporten, de Sint en Kerst zijn in aantocht. Heerlijk of niet?
Enerzijds geeft het altijd iets sombers weer. Donkere dagen, iedereen is veel binnen en we zijn toch minder vrolijk. Vakantie is voorlopig voorbij.
Anderzijds is het een sobere tijd, die ons even terugwerpt op onszelf, waarbij we straks met de Adventsweken het Licht weer mogen zien. De Kersttijd werpt dan letterlijk en figuurlijk meer licht op het leven. Kaarsjes aan, stralende lichtjes overal.
Niet voor iedereen is het zo simpel. Voor sommigen is het leven een zware reis, waarin we afscheid moeten nemen van mensen, waarin veel verdriet is vanwege werkloosheid, handicap of oorlog. Voor die mensen zouden we in deze donkere dagen een extra lichtje moeten opsteken, we zouden ze moeten omarmen, laten weten dat wij er zijn voor hen, onze warmte delen en hen laten voelen dat ze niet alleen staan.
Via Hyves bereikte mij de volgende zin: "Gezonde mensen hebben wel 1000 wensen, zieke mensen hebben er maar 1: gezond worden."
Iedereen heeft moeilijke periodes in zijn leven. Toch lijkt het vaak of de een het toch harder te verduren krijgt dan de ander. Laten we onze medemens helpen om ook door die zware tijden heen te komen. Laat hen die lichtpuntjes ontdekken en leren zien. Laat hen genieten van die kleine dingen, die het leven zo mooi maken. Vergeet die eenzame verdrietige medemens niet, ze zijn dichterbij dan u denkt!

Inspireren en enthousiasmeren

Iedere leerkracht wil zelf leerkracht worden, wil zelf kinderen iets leren, wil zelf aan de slag. Je zou dus kunnen zeggen, dat hij gemotiveerd is. Motiveren hoeft dan niet meer.
Wat moet je als leidinggevende dan? Het enthousiasme uitstralen en zijn medewerkers inspireren. Maar wat is inspireren?

Via www.synoniem.net lezen we verschillende betekenissen:
1. aanmoedigen, aanzetten, bewegen, brengen, drijven, oproepen, stimuleren inspireren
2. inblazen, inboezemen, ingeven
3. bezielen
In volgorde van verdieping, lijkt me. Je kunt iemand aanzetten tot iets, je kunt hem iets ingeven, maar bezielen gaat nog een stap verder. Je legt je eigen gevoel en hartstocht erin.

Concreet en praktisch gezien zal de leidinggevende een heleboel competenties in huis moeten hebben:
- aandacht en oog moeten hebben voor de kwaliteiten van zijn mensen en zijn organisatie
- talenten en de doelen in beeld moeten hebben
- advies moeten kunnen geven, liefst op een coachende manier
- voorbeeldgedrag laten zien
- collega's kunnen boeien
- leergierigheid oproepen
- leren stimuleren
- reflecteren
(Bron: Hay Advies en Interim, http://www.hayadvieseninterim.nl/)

Ben je dan een goede leidinggevende? Of is er nog meer?
Via Amelior (www.amelior.be) kom ik tot een hele lijst met competenties :
- Organiseren
- Leidinggeven
- Problemen oplossen
- Verantwoordelijkheid nemen
- Coachen
- Regelgeving bewaken
- Verbeteren
- Teamwerk stimuleren
- Omgaan met weerstanden
- Communicatief zijn
- Assertief zijn
- Resultaatgericht zijn
Allemaal waar en allemaal goed. Toch mis ik nog het stukje empathie, het snel kunnen schakelen, veranderen(niet hetzelfde als verbeteren), meedenken, en er zullen vast nog meer items zijn, wat mij nu niet te binnen schiet.

Toch denk ik dat iedere situatie, iedere leider, iedere organisatie anders is. Bekijk wat jij als leidinggevende kunt bieden, bekijk wat jouw organisatie nodig heeft, beluister wat jouw team vraagt, beproef wat de leerlingen op school nodig hebben en speel daar op in. Ervaar hoe je samen de uitdaging kunt aangaan. Je hebt elkaar nodig, je kunt zelfs niet zonder elkaar. Niet zonder collega's, niet zonder kinderen en niet zonder ouders. Blijf wel reflecteren en jezelf steeds afvragen of je de goede kant op gaat. Als je iets wilt veranderen, moet je dat bespreekbaar maken. Wil dit team ook veranderen, waarom wel of niet? Hoe moeten we veranderen, zijn er ideeen van de medewerkers? Wat spreekt aan, wat niet? Wat willen we bereiken? Wat hebben we daarvoor nodig?
Als je met elkaar in gesprek blijft (goede communicatie) hoe je de zaken een richting wilt en kan geven met als doel 'goed onderwijs', dan ben je op de goede weg.

Samen

Op LinkdeIn volg ik een groep schoolleiders om eens van gedachten te kunnen wisselen over het leiderschap. Nu was er een dag of 10 geleden een stelling gelanceerd.

"Goede schoolleiders besteden 80 procent van hun tijd aan observeren van en praten met leerkrachten."

Het grappige is, dat er zoveel reacties komen van mensen, die zich bezwaard voelen, niet aan toe kunnen komen, het te druk hebben met administratieve zaken of te veel moeten van instanties(bv. inspectie).

1. De eerste vraag die bij deze stelling bij mij op komt is het feit of dit zo is. Een tegenvraag hierbij is of je geen goede schoolleider bent als je niet aan die 80% komt.  
2. De tweede vraag is niet zozeer het probleem, maar de uitdaging hierin. Denk in oplossingen, niet in problemen. Wat kunnen we ermee? Wat willen wij als school? Wat vragen we als team van elkaar en van de leidinggevende? Wat vragen ouders? Wat heb jij te bieden? Wat voor soort leidinggevende ben jij? En dan kun je zelfs teruggrijpen naar het geel-, blauw-, rood-, groen en/of witdrukdenken van Kaluwe.


Het leuke van zo'n stelling is, dat je erover gaat nadenken. Ook al zeg je meteen waar of niet waar, vaak is het niet zo zwart-wit en ga je er eens dieper over nadenken. Waar sta ik? Wat wil ik? Wat kan ik? Wat moet ik?

Zelf ben ik van mening dat een goede schoolleider een mens is met hart voor de school, de mensen, de kinderen en de ouders, ofwel de organisatie als geheel. Hoe je dat doet is per schoolleider, maar ook per school (elke school vraagt toch weer om andere sturing, coaching of begeleiding), per team (het ene team moet je meer achter de broek zitten en controleren, het andere moet je afremmen omdat ze er om half 6 nog zitten) en per leerling- en ouderpopulatie verschillend.
Communicatie is hierbij een sleutelwoord. Goede heldere communicatie, openheid, duidelijkheid en eerlijkheid zijn belangrijk. Ook dat kun je op verschillende manieren doen.

Zo sta ik drie ochtenden per week 's morgens in de gang om de mensen 'goede morgen' te zeggen. Het levert contact op, maar ook een laagdrempeligheid bij mensen, die wat tegen je willen zeggen. Ik vind dat belangrijk, maar een ander kan dat op een andere manier invullen, of dit misschien een minder belangrijk aspect vinden. Het geeft niet.

Zorg dat je in gesprek blijft met elkaar. Zoals het communicatiemodel van de Amerikanen Danaan Parry en Jerrilyn Brusseau: Bespreken, Uitspreken, Aanspreken en Afspreken. Het richt zich erop, dat je ook nog goed communiceert als je het grondig ONeens met de ander.

Samen ben je een school. Zorg dat er een openheid en een betrokkenheid is, waarin de verschillende mensen elkaar inspireren tot een goede veilige school, waar geleerd kan worden door zowel leerlingen als personeel(!). Als je dat als leidinggevende kunt, ben je in mijn ogen een goede leider(een leider die zelf ook dagelijks blijft leren).

De tijd nemen om te bezinnen

Deze maand is de maand van de spiritualiteit. Letterlijk betekent dit: "zaken die de geest betreffen".(Bron: Wikepedia) Het kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar het gaat vooral om de innerlijke persoonlijke ervaring, bezinning.

Gisteren stond in de krant (Bron: Trouw) dat wij bij spiritualiteit vooral tijd moesten maken. In deze tijd hebben wij het allemaal druk en moet er van alles. Het is heerlijk om dan eens de tijd te nemen om te vouwen met origami papier, prachtig gekleurde vellen papier, waarmee je allerlei vormen kunt maken. Wie heeft (of neemt?) daar nu de tijd voor?

Wanneer de herfstvakantie in het Midden en Zuiden van Nederland is begonnen, heb je als werkende in het onderwijs ook altijd even tijd om op adem te komen, tijd om wat anders te doen en te bezinnen om wat is geweest en wat komen gaat. Dan heb ik het niet alleen over het werk zelf, maar vooral ook wat het doet met jouw leven als geheel. Zit ik op de juiste plek (een vraag die je jezelf vooral vraagt als je kort geleden van baan bent veranderd), vind ik het nog leuk, hoe is de balans tussen werk en prive (of andersom?) en vind ik de inspiratie die ik nodig heb om verder te gaan. Bewust omgaan met je eigen tijd, terugkijken, maar vooral vooruitkijken. Niet denken in problemen, maar denken in oplossingen.

Nu heb ik zelf de afgelopen 9 weken (de tijd is echt omgevlogen!) veel nagedacht en veel teruggekeken. Doe ik het wel goed? Kan ik dit wel? Is dit wat ik wil? Heeft de organisatie wat aan mij? Heb ik de organisatie wat te bieden?

Iedereen weet het: Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken. Maar je doet wel die dingen waar je zelf achter staat en waarin je zelf gelooft. Je doet de dingen die je van huis uit hebt meegekregen vanuit een bepaalde christelijke geloofsovertuiging, waarbij je de medemens in zijn waarde laat en toch ook de organisatie in ogenschouw neemt. Je neemt jezelf mee met al jouw positieve en negatieve aspecten, maar ook met bepaalde waarden en normen die je belangrijk vindt. Past dit in de organisatie? Kun je naar jezelf kijken? Kunnen werkgever en werknemer samen verder?

Als je dan uiteindelijk een volmondig 'ja' van beiden hebt laten horen is het huwelijk tussen werkgever en werknemer gesloten. Dat is nog geen garantie dat alles goed gaat en blijft gaan, maar wel een garantie dat beide partijen zich voor de volle 100% inzetten om er iets van te maken. Dat is iets wat ik wel wil. Neem de tijd voor elkaar. Samen ben je de school, samen ben je de organisatie en samen kun je bezinnen en (na zo'n heerlijke rustige periode als een herfstvakantie) met frisse moed weer verdergaan.

Duizendpoot?

Bij ons op school wordt gewerkt met draaiboeken voor commissies. Dat is handig als jij weer nieuw komt, want het geeft houvast, je weet hoe het is gegaan en wat je de volgende keer anders kunt doen of gewoon kunt oppakken.
Op een kleine school als de onze zijn er veel taken te verdelen onder weinig mensen.

Zo ging het met de kinderboekenweek weer super. De commissie had alles goed geregeld, we voerden met elkaar een toneelstuk op en de klassen waren weer goed gevuld. De afsluiting met een boekenmarkt waren een succes, waardoor iedereen moe maar voldaan weer huiswaarts kon gaan.

Mijn vriendin Esmeralda had het in haar blog "Schaap met 5 poten" over een schaap met duizend poten. Zij gaf aan, dat er mensen in bepaalde functies echt alles moeten kunnen, maar ook daadwerkelijk alles doen! Inderdaad moet ik toegeven, dat ook onze school mensen in dienst heeft, die echt wel van alle markten thuis moeten zijn. Het zijn kanjers! Je moet alles kunnen tijdens en na de les, in de vakantie en nog extra avonden terugkomen (of zelfs op school blijven). Petje af voor zoveel inzet. Dat maakt van onze leerkrachten zelfs miljoenpoten!

Stimmy

Stimmy

Het prentenboek "Stimmy" of "Het oerwoud in de stad", dat goedkoop verkrijgbaar is in deze kinderboekenweek heeft een prachtige boodschap. Je zit in een bepaalde situatie en zou dit eigenlijk wel anders willen. Hoe doe je dat?
De kleine jongen Stimmy laat zien dat hij er gewoon voor gaat. Hij mikt zelfs zijn tas in de prullenbak en gaat ervoor. Daar zouden wij nog wat van kunnen leren.
Natuurlijk moet je roeien met de riemen die je hebt, Stimmy blijft uiteindelijk ook in het park van de stad. Toch kun je de omstandigheden zo maken dat je tevreden kunt zijn met wat je hebt gecreeerd.
Zo kunnen wij dit boek ook betrekken op de school waar we dagelijks komen. Natuurlijk is niet alles ideaal, maar ook hier kun je uitgaan van de situaties waarin je verkeerd en er zelf jouw draai aan te geven, jouw materialen erbij pakken en meenemen naar school, de kwaliteiten van de leerkrachten gebruiken om er dat van te maken wat goed en leuk is voor de school.
Hoe kunnen dit omzetten naar daden?
Dan kom je uit op veranderingsprocessen, waar alle leerkrachten in meegaan. Draagvlak creeren. Inspireren van alle leerkrachten, kinderen en ouders is beter dan alleen motiveren, las ik in het boek "Meegaan of dwarsliggen", want bij inspireren werkt het van twee kanten. Het is de kunst om het zo voor elkaar te krijgen dat je er niet alleen zelf wijzer of beter van wordt, maar dat je met elkaar, met alle leerkrachten, leerlingen en ouders een betere en fijnere school wordt. Dan heb je pas echt bereikt wat Stimmy in zijn park heeft bereikt met zijn hut en de dieren die in het park leven.

Zuurkool met een lekker toetje

Wanneer een kind jarig is, mag hij kiezen wat hij wil eten. Zo ook met mijn echtgenoot. Hij was jarig en ook hij wilde graag zijn lievelingsgerecht eten. Hij is gek op zuurkool, met rookworst en zuurkoolspek. Niet echt mijn lievelingseten, maar die ene keer per jaar moet ik het toch wel een keertje klaarmaken en naar binnen kunnen krijgen.
Uiteindelijk doe ik het voor hem.
Zo ook het werk op school. Niet alle vakken zijn even leuk en/of makkelijk om te geven. Iedereen heeft zijn eigen voorkeuren, maar je zult het moeten doen met het rooster. Natuurlijk kun je wel eens een eigen draai aan geven, maar uiteindelijk moeten alle kinderen hun lesprogramma opgediend krijgen.
Ook voor die kinderen is niet elk vak even leuk of makkelijk. Maar natuurlijk heeft alles een hoger doel, de kinderen leren hun eigen kennis en vaardigheden. De kinderen zullen ook weleens een hekel hebben aan een bepaald vak of een gymles. Er zijn ook alleseters, die vinden alles leuk.
Mocht je zelf niet zo sterk zijn in leren, dan is het moeilijk om al die zware kost van school te verteren en moeten we de lesstof en de manier waarop dit wordt aangeboden aanpassen aan de onderwijsbehoefte van het kind. Elk kind met een eigen menukaart en zijn eigen gangen.
Maar allemaal willen ze aan het eind van de dag wel een lekker toetje. Even iets ontspannends, iets leuks, iets grappigs of iets speels. Zo houdt de leerkracht de omgeving prettig en eindigt een dag goed.
Zo kreeg ik vandaag een recept van een collega, wat ik na het zuurkoolgerecht  lekker kon klaarmaken. Heerlijk zo'n toetje, maar vooral ook het gebaar in de vorm van die mail van die collega. Fantastisch!

Kikker is verliefd

De school opent de kinderboekenweek van 2010 met als thema "De Grote Tekententoonstelling" met een toneelstuk van "Kikker is verliefd". Zowel onderbouw als bovenbouw konden genieten van Kikker, Varkentje, Haas en Eend, die op het toneel niets zeiden, maar des te meer rare bewegingen en gekke toeren uithaalden om het verhaal een mooi aanblik te geven. Zo zagen zij dat de tekenaar de hoofdrol speelde in het thema van de kinderboeknweek.

De kleintjes gingen helemaal op in het verhaal. De groten hadden dikke lol om die grote lijven van de leerkrachten die lagen, sprongen of wat voor bijzonder standje lieten zien.

Een aantal dagen voorafgaand aan het toneelstuk was de lol tussen de leerkrachten nog vele malen groter. Heerlijk om dan even alles opzij te kunnen zetten en de tranen over de wangen te laten rollen. Alleen maar om een springende Kikker die niet hoger dan 3 cm van de grond komt, een masker van een blinde Eend die zelf geen adem meer kan halen, een wiebelig varkentje met een mandje en het gezicht van Haas die knalrood wordt, maar dat gelukkig niemand ziet. Huppend, liggend en vooral verliefd in de teamkamer als een stel jonge honden of giebelende pubers ben je aan het proberen om serieus te oefenen.

Toch werd het een succes op 6 oktober. Misschien juist omdat we bij het oefenen al zo'n lol hadden gehad, waren we bij het opvoeren bloedserieus.

Een betere teambuilding dan samen zo'n stuk neer te zetten, weet ik even niet te bedenken. Of ja toch, we gaan binnenkort verven met z'n allen. Gaaf, dat wordt dan onze eigen Grote Team-Tekententoonstelling voor in onze eigen teamkamer. 

Zondagavond

Op zondagavond sta je met een been al in de nieuwe werkweek, het andere ligt nog lui op de bank. Het hoofd begint al na te denken over wat komen gaat, wat moet gebeuren, wat we tegen kunnen komen en hoe we de week willen inrichten.
Je kunt die week sturen, maar door onvoorziene omstandigheden komen er ook verrassingen op ons pad. Soms leuke verrassingen, soms lastige.
Vandaag was zondag echt ZONdag. Stralend weer, heerlijk in de tuin, familie en vrienden over de vloer en gewoon ouderwets gezellig. Echt genieten.
Als dan aan het eind van de middag de lucht gaat betrekken, lijkt het net of je afscheid moet nemen van dit weekend, je weer terugvalt in het hier en nu en de zaken van het gezin, werk en studie weer langskomen.
Alles gaat weer beginnen.
Vol goede moed en positieve energie beginnen we aan deze nieuwe week. Met al die zonnestralen van vandaag en de humor van de visite en onze kinderen moet dat zeker gaan lukken. We gaan ervoor!

Herfst of lente?

De maand oktober is vandaag begonnen. De herfstmaand. Dat kun je zien aan het weer dat meer regen geeft, kleuren van de natuur die veranderen, de slakken die op de straat verschijnen, harde wind die de blaadjes en ook onze appels van de appelboom eraf doet waaien en het wordt weer eerder donker. Tekenen van de herfst geven aan dat het najaar is. De mooie pracht en praal van de zomer zijn voorbij.

Zo zeggen mensen die op leeftijd ook weleens dat zij in de herfst van hun leven zijn, als er al een groot deel van hun leven voorbij is.

Nu wil ik deze vergelijking eens doortrekken naar het werk. Wanneer je dan, zoals ik, in een nieuwe baan alles weer moet ontdekken, nieuwe mensen ontmoet en een nieuwe functie bekleed, voelt dit alsof de prille lente is aangebroken. Net als de seizoenen zie je de dingen ontwikkelen, mensen openbloeien, maar weet je nog niet helemaal wat bepaalde onontwikkelde zaken zullen brengen.

Er zijn soms ook dingen, die anders gaan dan verwacht. Er zijn dingen die meevallen en dingen die tegenvallen. Toch komt er uiteindelijk iets moois uit.

Dat begin geeft de energie die je nodig hebt om die zomer te bereiken, waarin je weet dat er van alles gaat bloeien. Soms duurt het wat langer voordat die zomer komt, dat is weersafhankelijk. In het werk zijn er soms andere tegenslagen. Maar ook kan de natuur in eens meevallen, waardoor de zomer zich eerder aandient. Ook in het werk kunnen er allerlei factoren meespelen (denk aan meehelpende ouders, een goede leerkracht, een rijke gemeente of een inspirerende methode), waardoor het juist voor de wind gaat.

Nu zijn we in de lente. We moeten de natuur blijven voeden en verzorgen. Toch kan het in de lente soms koud zijn en de knoppen willen dan nog niet opengaan. We wachten op die momenten waarbij de bloembollen tevoorschijn komen, de vlinders gaan fladderen, de blaadjes verschijnen en de groene kleur ons tegemoet komt. Dan komt er een rustige periode, waarin we van die lente kunnen genieten.

Intensieve maar goede dagen

Een nieuwe baan brengt veel nieuwe dingen met zich mee. Naast de nieuwe omgeving, nieuwe collega's, nieuwe ouders, nieuwe systemen, e.d. komt ook een rooster van vergaderingen en bijeenkomsten op directieniveau. Da's mooi. Hierin stond ook een tweedaagse gepland in Renesse met alle directeuren. Die tweedaagse heb ik nu net achter de rug.
De heenweg was een goed gevulde auto met even zoveel bagage en onderwijskundige prietpraat. Een gezellig en mooi begin om zo zelf die kant op te rijden door een prachtig stukje Nederland.
Aan het begin van die tweedaagse kwam er een ronde met verwachtingen. Dat is moeilijk om verwachtingen ergens van te hebben waarvan ik nog niet zo heel veel weet. Een enigszins blanco begin met eigen bagage. Een aanzet tot een schoolplan?
De visie en missie van het oude schoolplan bekijkend, kwamen we al pratend op nieuwe elementen. Inhoud op stichtingsniveau, schoolniveau en ook leerlingniveau kwam langs. Bespreken in kleine groepjes.
Het was al met al heel veel om te verwerken en alle termen op de juiste waarde te kunnen inschatten (wat is nu toch een formatief kader van T=0). Ik heb weer enorm veel geleerd. Van een berg aan informatie komt een iets concreter beeld van een schoolplan om de hoek kijken. Mijn praktische instelling moet ik soms wat ruimer instellen om het geheel goed te kunnen overzien. Ruimer en groter denken en dan pas inzoomen tot de concrete invulling.

Naast de inhoud is de omgang met een tiental zeer verschillend denkende mensen met allemaal hun eigen kwaliteiten eigenlijk nog het mooiste om waar te nemen. Iedereen is anders, maar iedereen heeft een eigen rol in deze samenstelling. Het is fantastisch om te merken, dat iedereen op zijn waarde wordt geschat en de ruimte krijgt om zichzelf te zijn.

Tussendoor een frisse neus op het strand geeft een goed gevoel. Lopend naar de zee om daar te kijken naar de rust van het ruisende water, het gevoel van het zand onder je schoenen en natuurlijk ook een souvenir meenemend in de vorm van een aantal schelpjes.

De innerlijke mens wordt niet vergeten, het eten is uitstekend. Natuurlijk neem je dan lekker een stuk zalm op brood, want dat eet ik thuis bijna nooit.

Wonderlijk om te voelen dat je ook daadwerkelijk jezelf kunt zijn, het voelt goed om hiertussen werkzaam te mogen zijn. Is voor mij natuurlijk wel de vraag: Welke kwaliteiten en competenties kan ik leveren om deze groep mensen een extra dimensie te geven? En welke competenties moet ik nog verder ontwikkelen?

Groen is gras

N.a.v. van de blog van mijn vriendin Esmeralda, die schreef over de kleur 'wit'(zie: http://avafit.blogspot.com/2010/09/de-kleur-van-cohesie-is-wit.html), wil ik graag schrijven over de kleur groen. Zij woonde nl. op 'wit', ik woon (nog steeds) op groen.

Gek eigenlijk, groen is helemaal niet een kleur die ik veel in huis heb of waar ik veel kleren van heb. We hebben niet eens meer gras in de tuin en ook onze auto is niet groen. Toch geeft groen - en dan bedoel ik de frisse grasgroene of helder lichtgroene kleur - mij een bepaalde rust.Groen is niet mijn lievelingskleur, toch ben ik gek op de natuur, het leven, momenten van rust en orde. Bij groen hoort ook: opgewekt zijn, spraakzaam, vasthoudend en betrouwbaar. Ze houden van vrijheid, warmte en gezelligheid. Ik hoop dat ik daar ook bij pas. Misschien moet ik mijn lievelingskleur aanpassen. In ieder geval woon ik dan alvast in de goede straat.

De mens begon vroeger zijn leven in de natuur en dus in het groen. Het Paradijs van Adam en Eva tot de periode van 'de jagers en de boeren'. Het gras, het bos, de weide, er was veel groen. Zou deze kleur daarom voor ons zo normaal en vertrouwd zijn, veilig aanvoelen en rustig zijn voor onze ogen? Het geeft een kalmerend effect.
Grappig, groen is ook veilig als we denken aan het groene verkeerlicht.
In de kerk kennen we een lange liturgische periode die groen is. Alle zondagen buiten de Kerst- en Paastijd, Advent en Veertigdagentijd hebben de groene kleur. Het is het symbool voor verwachting, de hoop en de terugkerende vruchtbaarheid van de natuur.
Groen hoort ook bij griezelig. Denk maar aan draken of monsters die vaak groen afgebeeld zijn. Vergif is vaak groen.
Groen een secundaire kleur, gemaakt van de twee primaire kleuren blauw en geel, blauw geeft de koelte en de controle weer en geel juist warmte, straling en nieuw leven(denk maar aan Pasen).
Edward de Bono(1933) heeft een techniek ontwikkeld om samen tot het juiste besluit te komen: de zes denkhoeden. Hiermee kun je vanuit verschillende perspectieven naar een vraagstelling of probleem kijken. Het gaat uit van het idee dat mensen vaak geneigd zijn problemen steeds op eenzelfde manier te benaderen. Door de denkhoeden te gebruiken, word je gedwongen om het probleem ook eens van een andere kant te bekijken. Je kunt bewust eens een andere hoed opzetten.
De Groene Hoed is een creatieve denker. Je mag freewheelen in je manier van denken (vrij associëren, alternatieven bedenken).
De Gele Hoed is een positief en optimistisch denker. Je bekijkt het van de zonnige kant en zoekt naar de voordelen.
De Blauwe Hoed is een beschouwende en controlerende denker. Je houdt het proces in de gaten.
Ooit heb ik in een studie eens uit moeten zoeken wat voor denkers in ons team zaten. Zelf kwam ik toen uit op blauw en geel(mengend kom je dan op groen, al kun je hoeden niet mengen). Ik denk dat dat wel klopt. Al zou groen ook wel bij mij passen.

De dierenwinkel

Met de methode Schatkist worden heel veel onderwerpen behandeld, de taal intensief gebruikt en de woordenschat uitgebreid. Een van de onderdelen is de dierenwinkel, waar ik op mijn dag met de kleuters naar toe mocht om eens te kijken wat daar allemaal te koop is.
Vooraf hielden we een gesprek over de dierenwinkel. De kinderen dachten dat je daar wel een poes of een hond kon kopen, anderen dachten zelfs aan een olifant of een giraf. Toch kwamen er ook een heleboel goede dingen uit: botten, voer, vissen, speeltjes, konijnen, etc. Totdat natuurlijk al lachend en drukwordend het woord "poep" kwam en we het over het schoonmaken van hokken hadden.
We vertrokken met 5 auto's vol wiebelende drukke kleuters richting het centrum. Gelukkig kon ik achter een moeder aanrijden die de weg wist, want ik had geen idee waar ik moest zijn.
In de winkel kwam de ene verbazing na de andere. Mooi waren vooral de echte papegaai in zijn kooi, het konijn dat het het hok was ontsnapt, de zeesterren in het aquarium en de gekleurde vogels. Leuk was vooral de zachte hondenmand waar de giebelende kleuters in tweetallen heerlijk in konden liggen. Grappig waren alle speeltjes die de gekste geluiden konden maken. Het meest bijzondere was een stok met draad. Wat is dat nou? Tja, wisten zij veel wat een hengel was en dat je er ook nog mee kon vissen!
Met een dik boek vol dierenplaatjes gingen we tevreden weer terug naar school.

Spruiten

Een heleboel spruiten bij elkaar kan verschillende betekenissen hebben. Letterlijk betekent die (voor mij) overheerlijke groente, die we vandaag op het menu hebben staan. Figuurlijk kun je denken aan een aantal kinderen.

Hoe je het ook wendt of keert, beiden zijn heerlijk. Vooral als ze klein zijn, is de groente het lekkerst, de kinderen het schattigst en meest onbezorgd.
Ook andere betekenissen draaien om het woord spruit: een (zij)tak van een buis of pijpleiding, touw dat als aftakking van een ander te beschouwen is, uitstekende balk onder de kap van een windmolen, gedeelte van een dak dat buiten de muur steekt of een trompetvormige bek van een gieter.
Spruiten kan zelfs als werkwoord in de betekenis van 'uitlopers krijgen', denk maar aan het spruiten van aardappelen.
Hebben we het nog niet gehad over de spruitjescultuur, welke een bekrompen atmosfeer weergeeft of een spruitjesvolk, wat een ordinair volk betekent.
Voor een niet-Nederlands sprekende is de Nederlandse taal met al die verschillende betekenissen natuurlijk nog erger dan spruitjesgeur. Geen spruitjesdrama want dat beteknt weer iets anders.
Een zin met spruit en/of spruiten kan als volgt geformuleerd zijn: Een kleine spruit*1 speelt met een spruit*2 uit de bouw, kijkt omhoog naar de spruit*3, eten van zijn spruiten*4 toetert hij op de spruit*5 heel hard: Ik houd van spruiten*6 !
Wie weet dan nog wat het betekent?
*1 = kind, telg
*2 = (zij)tak van een buis of pijpleiding
*3 = gedeelte van een dak dat buiten de muur uitsteekt
*4 = groente
*5 = trompetvormige bek van een gieter
*6 = groente of andere kinderen of (zij)tak van buis of trompetvormige bek van een gieter?
Maar goed, ik ben blij dan onze spruiten spruiten lusten.