Wie schrijft die blijft

Alles wat geschreven staat, blijft bestaan. Alles wat op internet verschijnt, kun je terug blijven vinden. Maar als je even niet schrijft... is er tijd voor andere dingen.

Schrijven is prettig. Ik doe het graag. Hardop nadenkend over zaken uit onderwijs, gezin, familie, werkzaamheden en omgeving. Het kan van alles zijn.
Niet schrijven kan ook even prettig zijn, want dan is er meer tijd voor andere dingen: man, kinderen, ouders, werk, collega's en ga zo maar door.
Toch brengt schrijven ook risoco's met zich mee. Het kan iets oproepen. Als we kijken naar de social media, zie je daar dingen gebeuren, die beter niet geschreven hadden moeten worden.
Neem nu het geval van het feestje in Haren. Daar is niet alleen Facebook debet aan, ook de hele media die er alle aandacht naar toe heeft laten gaan heeft gezorgd voor grote gevolgen. Mensen zijn weer op een idee gebracht en ook Schiedam, Alkmaar en andere steden maken zich op om alert te zijn.

Ook Twitter kan boodschappen ten gehore brengen, die kwetsend of storend kunnen zijn, maar misschien ook niet goed voor de zender zelf. Wees zuinig met wat je prijsgeeft.

Sommige dingen kun je altijd achterhalen. Wanneer iemand veel klaagt, zegt dat ook iets over de persoon. Wanneer iemand feestje na feestje bezoekt en lollig wordt, weet je al werkgever ook, dat je die persoon misschien niet of juist wel moet aannemen.

Schrijven is fijn, maar weest je bewust van de gevolgen. Ik vind schrijven ook een prettige uitingsvorm, maar houd voor mezelf in mijn achterhoofd, wat dit kan doen met de lezer. Ook al zijn er niet zoveel lezers, het kan toch iemand bereiken, waarbij het reactie kan oproepen.

Wie schrijft die blijft. Niet schrijven of iets niet hardop zeggen kan soms weleens beter zijn. Spreken is zilver, zwijgen is goud.

Gelukkig werken.

In het blad ZorgPrimair, dat ik in bezit krijg door het vakbondsblad van CNVO, stond een stukje over een praktisch boek met als tweede titel, "versterk je persoonlijk leiderschap". Het eerste deel van de titel is "Gelukkig werken". Geschreven door Onno Habsburger en Ad Bergsma. Het mooie van dat eerste stuk van deze titel is, dat het op verschillende manieren gelezen en geinterpreteerd kan worden.

'Gelukkig werken' kun je met verschillende intonaties ten gehore brengen.

1. Gelúkkig werken. Wanneer je het achter elkaar zegt en de nadruk op gelukkig legt, denk je aan fijn werk, waar je gelukkig van wordt. Iets waar je plezier aan beleefd en wat ook nog resultaat boekt waarschijnlijk. Dat maakt immers gelukkig.

2. Gelukkig ... werken. Wanneer je een rustpauze neemt tussen het eerste en het tweede woord, komt automatisch de nadruk te liggen op werken. Fijn dat je mag werken. Goed dat je werk hebt, deel uitmaakt van het arbeidsproces.

3. Gelukkig werken, zoals de schrijvers het hebben bedoeld is misschien nog iets dieper: we moeten denken aan de woorden leuk, zinvol, geluk en energie. Het doet mij denken aan de cursus 'bevlogenheid in het onderwijs'. Er ligt inspiratie aan ten grondslag.

Zijn wij gelukkig in ons werk? Kunnen we het voor elkaar om er gelukkig in te zijn/worden? Hoe gelukkig zijn we in ons werk met onze collega's?

Er kunnen periodes zijn, waarin je minder gelukkig bent in je werk. Dat kan allerlei oorzaken hebben, ook oorzaken die buiten het werk kunnen liggen. Maar binnen het werk kun je denken aan de relatie met de baas, je collega's, het soort werk, de zinvolle betekenis die het werkt geeft, maar vooral ook hoe je er zelf instaat, hoe je zelf de dingen ervaart, hoeveel invloed je zelf kunt hebben, hoe jij zelf keuzes kunt en mag maken.

Vooral de positieve draai die de schrijvers geven aan dit boek spreekt mij aan. Daarbij is zelfkennis de sleutel. Herken je eigen kwaliteiten en je passie. Wie geluk ervaart in het werk is leergieriger, creatiever, productiever, zelfverzekerder en beter bestand tegen veranderingen en stress.

Het boek heb ik inmiddels besteld.
Ik ben erg blij en gelukkig met mijn werk in het onderwijs, met deze collega's, binnen deze werkkring. Ook al heb ik nog veel te leren, ik kan gelukkig werken!

Kiezen of delen

Met de verkiezingen in het vooruitzicht staat onze aandacht voor de democratie weer op scherp. Maar welke partij zit het dichtste bij onze keuze?

De oorsprong van het gezegde in de titel komt uit het Germaans. Bij een moeilijke beslissing mag de een delen en de ander kiezen. Het doet mij meteen denken aan het verhaal van de wijze koning Salomo, waar twee vrouwen strijdend voor hem komen te staan met een levende baby. Er is ook een dode baby. Ze beweren allebei dat de levende baby van hen is. De ene vrouw heeft haar baby verloren, de andere is de moeder van het kind. Wanneer Salomo besluit om de baby maar door midden te delen en beiden de helft te geven, vindt de ene vrouw dit OK, de andere niet. Salomo weet dan dat deze laatste vrouw de moeder is van de levende baby. Een moeder wil immers niet dat haar kind door midden gedeeld wordt en desnoods maar bij een ander opgroeit. De echte moeder is terecht en zij heeft het recht om het kind terug te krijgen. Kiezen of delen. Een mooi verhaal.

In de verkiezingstijd wordt het ons niet makkelijk gemaakt. Het is niet voor niets dat er nu net zo veel zwevende kiezers zijn, als voordat de campagne begon. De een beweert dit, de ander doet een goede uitspraak tijdens een debat en een derde heeft een goede uitstraling. Wat spreekt ons het meeste aan?

Bij ons op school heeft groep 7/8 zelf eigen partijen opgericht en een verkiezingsprogramma geschreven. Zo ervaren de leerlingen dat ze een mening mogen geven, ergens achter kunnen staan en uit kunnen dragen naar anderen. Daarna mogen ze kiezen. Stemmen op de partij van hun keuze.

Kiezen of delen. Het is niet makkelijk om een keuze te maken. De ene partij vindt iets belangrijk, maar heeft een ander standpunt waar je misschien niet achter staat. Dat maakt de keus ingewikkeld. We zullen moeten kiezen of delen.

Of is er iets te leren uit de hele verkiezingsstrijd? Is het niet zo, dat we in deze wereld de dingen met elkaar zullen moeten delen, dat is geen keuze, maar een plicht. Samen kunnen we er een mooiere wereld van maken. Duurzaamheid, omzien naar elkaar en zuinig zijn op de natuur. Daar moeten we dus voor kiezen! Het is dus kiezen EN (ver)delen!