Het klinkt als "de schenker en de bakker", het bekende verhaal van Jozef in de gevangenis. Maar daar had de schenker een mooie en goedaflopende droom, de bakker een slechte afloop. Menig genietende kijker en luisteraar heeft het gehoord in de Musical Joseph.Toch zijn de denker en de doener meer bij elkaar betrokken en kunnen zij van elkaar leren.
Als ondernemende IB-er bestempel ik mezelf als een doener. Natuurlijk denk ik wel over de dingen na, maar de actie, het geregeld willen hebben, de uitvoerende taken liggen dichter bij mijn karakter. Je wilt iets bereiken en dat bereik je door te doen. Valkuil is het impulsieve handelen. Ik heb dingen soms al gedaan, zonder overleg en dat kan een ander behoorlijk irritant vinden. Nu ik dat weet word ik voorzichtiger daarin, maar ja, ik ben niet zomaar veranderd, dus soms betrap ik mezelf er weleens op, dat ik iets al heb gedaan, geregeld of ingezet.
De denker kan de dingen vaak wat beter overwegen. Weegt af wat voor- en nadelen zijn. Kan goed beslagen ten ijs komen. Weet waar hij of zij het over heeft. Nadeel kan zijn, dat de actie uitblijft. Een doener kan zich hier weleens aan storen weet ik uit ervaring (andersom geldt dit trouwens ook!).
Nu wil het geval, dat ik nog steeds, door die ingreep van mijn linkerhand, niet zo heel veel kan doen. Dat is vervelend, maar ik kan mezelf ook op een ander spoor zetten. Want er blijft natuurlijk meer tijd over om (na) te denken. De innovatiecyclus geeft geen begin en eind aan, eerst denken, dan doen, of eerst doen, doorzetten, dromen en dan denken, het is een cyclus proces. De denktijd is kort bij de doener en het doen wordt wat uitgesteld door de denker. Misschien is juist daarom een werkplek met beide soorten wel zo gewenst. De denker kan de doener afremmen en manen tot nadenken en dromen, de doener kan de denker laten durven en doorzetten en manen tot doen.
