Zomergevoel 2020

Na een enerverend schooljaar is de zomervakantie een welkome afwisseling van het dagelijkse werkende leven. Het begint al 's morgens. Geen wekker die me wakker maakt. Niet haasten. Geeuwen en nog een keer omdraaien. Rustig de benen uit het bed laten bungelen en dan lekker loom opstaan, wanneer ik dat wil.

Niet alleen Corona heeft het jaar eberverend gemaakt, ook de start op een nieuwe school binnen een nieuwe stichting is een speurtocht op zich. Er vanuit gaande dat je wel wat varkentjes gewassenen hebt, komen er toch nog beren op je pad. Onverwachte beesten, met onverwachte eigenschappen.

Inmiddels is het eerste jaar voorbij en kunnen we zeggen dat we erin zijn geslaagd om samen dit schooljaar rond te krijgen. Tijd om rustig van de zomervakantie te kunnen genieten. Even loslaten. Wat doe ik in zo'n geval?

Sommigen zouden het niet geloven, maar ik ben een liefhebber van kamperen. Jaren in een tent geslapen, ook met vier (kleine) kinderen. Nu sinds drie jaar in een minivouwwagen met een bed van 1.30 x 1.90m voor twee. Twee aanelkaar geritste slaapzakken. Twee kussens. Lekker knus.

Het voordeel van kamperen is dat je niet veel nodig hebt. Een kist met keukenspullen, een brander, twee stoelen en een klein tafeltje, wat tevens een voetenbankje is. Daarbij wat leesvoer, wat wollige creativiteit, een puzzelboekje, een tijdschrift en de geocache-app op mijn telefoon om de nodige caches te zoeken in de omgeving. O ja, en een fiets. Vooral geocachen is heerlijk om te doen. Om toch wat boodschappen te doen, zoek ik een leuke route en kijk of er nog wat geocaches in de buurt bij leuke, grappige of historische plekjes liggen. Zo kwam ik gisteren bij de Grebbelinie en bezocht ik vandaag een plaatselijke molen. Ook de manier van verstoppen of de wijze van het geven van een hint kunnen verrassend zijn. De kik van het vinden en het kunnen loggen is natuurlijk altijd een klein feestje. We hebben zelfs samen de afspraak dat bij een rond getal we iets lekkers hebben verdiend of gewoon een ijsje mogen scoren. Een ijsje met smaakjes of een softijje doet niet ter zake, beide zijn op z'n tijd gewoon heerlijk genieten, liefst met de ogen dicht.

Geocachen is eigenlijk een soort wereldwijd spoorzoekertje in allerlei vormen: Puzzels, multi's of simpele oppikkertjes.

Met een voldaan gevoel terug bij de camping is het tijd voor een bakkie, een boek en de de benen op het voetenbankje. Het ultieme geluk. Het lekkerste is gewoon veel buiten zijn. En wordt het 's avonds te koud, duik je lekker in je slaapzak en lees of luister je nog een boek.

Die zes weken zomervakantie is in de eerste week een cooling down. Het is zaak om te onthaasten, los te laten, geen schoolse zaken meer te doen, behalve een paar afrondingsdingetjes. Zo is de website weer aangepast. Vervolgens is de vakantie daar en is er een tijd van opladen: de middelste vier weken. Niks doen en vooral niet op je horloge kijken zijn echt van die vakantiedingen, zeker nu de winkels gewoon lang open zijn. In de laatste week begint begint de warming up. Ik wil graag weten hoe het met iedereen is. Opstarten van een ouderbrief, memo, startvergadering, MT en een overleg met adjunct en intern begeleider. Zo kun je de eerste schoolweek weer goed beslagen ten ijs komen. Startklaar en iedereen toch even een beetje nerveus.

Het zal met corona nog niet afgelopen zijn, dus veel maatregelen zullen gehandhaafd moeten blijven. De afstand tussen volwassenen, de hygiëne, maar ik mag hopen dat mondkapjes niet de school inkomen. De mimiek van het gezicht is essentieel in het contact met kinderen.

Maar eerst nog even relaxen in deze middelste vier weken. Dan kan de batterij weer goed worden opgeladen en kunnen we er weer volop tegenaan.

Nog een fijne vakantie!

Hanneke de Frel

Schoolleider Octantschool Vlinderboom, Pijnacker

Bovenstaande is eerder gepubliceerd door Komenskypost op 20 augustus j.l.

Vakantie?

Ook schoolleiders hebben vakantie. Je zou het soms niet zeggen, maar toch is het zo. Zonder CAO. Toch nog vrije uren. En mocht het niet lukken, dan plak je er gewoon wat avonduren aan vast. Geen probleem, toch.... of wel?
Nee, schoolleiders hebben geen klas en kunnen hun tijd zelf indelen. Het lijkt alleen altijd een race tegen de klok. Wat doe ik toch fout? Of wil ik het allemaal te goed doen?

Heb je de geplande activiteiten af, komen er nog onverwachte incidenten. Zo rolde de laatste schoolweek in een actieve week rondom enkele leerlingen, de schoonmaak, de deskundigheidsbevordering inzake informeel leren van het schoolleider register, het internet op de tweede nieuwe locatie en het loskoppelen van computers die moesten worden vervangen. Gelukkig was er niemand ziek.
In de eerste week van de vakantie zet je geen wekker. Dat is tenminste alvast een vakantie gevoel.

Toch is het die maandag al raak. De telefoon gaat. Reggefiber aan de lijn om een afspraak te maken. Zou het dan toch gaan lukken met het internet op de tweede locatie? Het heeft pas 4 maanden geduurd.
Meteen even wat mail wegwerken. Doorsturen van aanvragen info-pakketen voor de school. Verder ga ik die dag als mantelzorger naar mijn ouders, die de 9 al zijn gepasseerd. O.a. mijn spieren trainen bij het gras rollen.
Dinsdag op tijd op, zodat ik nog wat aan de dag heb. Op stap met mijn dochter.
Weer thuis gaat de telefoon. Een ouder van een school wil overstappen. Oei. Lastig verhaal. Hoop zorg. Afspraak gemaakt voor in augustus.
Woensdag lekker fietsen. Onderweg word ik gebeld door de netwerkbeheerder. De switchkast is op slot. Mmmm. Even langsrijden dan maar. Meteen tweede locatie laten zien. Mooi. Ook weer geregeld.
Mail over een adres van een leerling op de BSO. Helaas. Geen bereik op de adresgegevens. Zullen moeten wachten.
Donderdag heb ik de gemeente aan de telefoon over de sleutel van de brievenbus en de sloten van de deuren van de tweede locatie. Als het goed is, is het gelukt. Nog een mailtje over een verslag en nog een aanvraag voor een info-pakket. Dat kan wachten.
Vrijdag rustig aan, of wacht. Ik moet nog een certificaat uploaden in het schoolleidersregister. Mooi gedaan of niet dan?
In het weekend kunnen we weg. De hielen nog niet gelicht of... om op maandag een mail langs te zien komen van de brievenbussleutel van de BSO op de tweede locatie. Het is gelukkig geregeld. Men had de stofzuiger gebruikt, haha, da's een goeie en levert mij een grote glimlach.
Dinsdag krijg ik een telefoontje dat de glasvezel naar de tweede locatie kan worden aangesloten. Hè? Daar had ik toch al een afspraak voor? Nee, dat was Reggefiber zelf. Prima. Ook maar op 15 augustus dan. Weet ik in ieder geval wanneer ik terug moet zijn.
Donderdag nog een telefoontje over een OKR. Hè? Deze school had nog geen vakantie, staat nog in de werkmodus. Even geduld hebben. Een gemiste oproep van een collega. Mmm. Even de app bekijken bij het wifi-punt. Kopieerapparaat werkt niet. Alke aanwijzigingen doorgegeven en gemeld waar de telefoonnummers te vinden zijnvan Sharp en netwerkbeheerder. Ook weer geregeld. Nu echt vakantie?

Zo. Nu de stekker eruit. De afwezigheidsmelder aan. Vakantie. Even niks. Onthaasten.
O ja, toch nog iets leuks. Een stukje schrijven over de vakantie. Komenskypost.

Nu ja, te lezen hierboven. De rest volgt nog. Helemaal loslaten is lastig. Om op te laden is het wel nodig. Soms word je geleefd of ik laat dat gebeuren. De waarheid ligt in het midden.

De 15de ben ik er weer. Dan moet de tweede locatie worden ingericht. Veel werk. Meubilair, internet, .... De school start de 22ste.
We komen eraan, maar eerst even niet...

Er liggen 6 weken vrijheid voor je.

Als de zomervakantie is begonnen geeft dit een heerlijk gevoel. Er liggen 6 weken vrijheid voor je. Niet op de klok hoeven kijken. Niets moeten. 


Het moment van de start van de zomervakantie is heerlijk. Die 6 weken die voor je liggen. Even geen vergaderingen voorbereiden, niet steeds op de klok kijken en gewoon eens even niet iets hoeven. Mmmmm.
In de eerste dagen valt er dan altijd iets over je heen. Een soort vermoeidheid die nog even uit je lijf moet. 
Vanmiddag is het al begonnen. Ik kon het niet tegenhouden. Een loom gevoel begint in het midden van je lijf. Armen en benen willen ineens niet meer alles doen. De luiken vallen bijna dicht. Door te gaan liggen geef ik toe aan dit verschijnsel. Een uur laten word ik wakker te worden en het eerste stukje ontstressing is achter de rug. Het vakantiegevoel komt langzaam binnen en het lijf komt in de stemming.
Vakantie is ook meer aandacht voor thuis. Altijd maar de school voorrang geven als er iets is. 's Avonds weg moeten voor de school. Iets dat van huis uit geregeld moet worden via de mail of de telefoon. Een uitdaging die iets van de medewerkers vraagt. Mensen en vooral kinderen die aandacht vragen en verdienen. Fijn dat het eventjes niet hoeft.
Terug naar de basis van het leven: Eten, leven, bewegen, ontspannen, rusten. Aaandacht voor gezin, familie en vrienden. Lezen, genieten van natuur en cultuur en creativiteit ontwikkelen. Even niets, gedachten voorbij laten gaan en ruimte geven in je hoofd. 
Het hoofd raakt leeg en opgeruimd. Het lijf rust uit. Het energielevel gaat weer omhoog.
En toch weet ik nu al, dat het over een week of vier begint te kriebelen. Dan heb ik weer zin om aan het werk te gaan. Heerlijk.

Uitkijken naar de zomer(vakantie).

Hoe dichter de vakantie nadert, hoe meer men er behoefte aan schijnt te hebben. Al plan je alles nog zo goed, er lijken altijd nog zaken te zijn, die plotseling gebeuren, ook nog even moeten of er komen toch nog wat incidenten langs, die niet kunnen wachten. Ik zie het om me heen gebeuren, maar ervaar het zelf net zo.

Noord en Zuid Nederland heeft al vakantie. De één een week, de ander zelfs al twee weken. Midden Nederland, waartoe wij behoren heeft nog een week om alle zaakjes tot een goed einde te volbrengen. 
Het is een raar idee. Een deel van Nederland heeft al een derde deel van de vakantie erop zitten. Wij moeten nog beginnen.
Het lijkt altijd een psychologische reactie. Je weet dat het volgende week vakantie is, er staan nog een paar dingen op de rol, het is allemaal bijna afgerond, veel kinderen en leerkrachten zijn moe, de lontjes worden korter en het lijkt wel of men minder intensief alles tot zich neemt. Alsof je toe bent aan vakantie.
Tussendoor komen er toch nog onverwachte zaken, een ouder die langskomt, een kind die aandacht behoeft, een bestelling die niet klopt of een stroomvoorziening die niet geheel in orde lijkt. Ook willen sommigen ineens op het laatste moment toch nog iets voor elkaar krijgen, wat gewoon niet haalbaar meer is voor de vakantie. Nog snel iets geregeld willen krijgen of toch nog linksaf ipv rechtsaf slaan. 
Diep inademen, rustig uitademen. Prioriteiten stellen. Een planning maken. Wat moet nog gebeuren? Wat is ook nog meegenomen als dat ook nog gebeurt? Wat kan wachten? 
Het zijn allemaal logische dingen, die op elke school, in elk bedrijf en bij ieder mens in meer of mindere mate voorkomt. Het geeft ook niet, het komt (bijna) altijd goed.
Het gekke is, dat als dan de vakantie is begonnen, de uitputting een extra dimensie krijgt. Alsof er een berg beklommen is. Zo moe. Het kost een paar dagen om tot een acceptabel niveau te komen. Afkicken misschien. Dan pas is het echt vakantie en kun je de school echt even achter je laten. Rustig genieten van de vrije tijd. Niet op de klok hoeven kijken hoe het rooster van de dag eruit eruit ziet. Uitslapen. 
In de laatste week van de zomervakantie beginnen alle raderen te draaien en zijn we weer aanwezig op school. Klaarzetten, schriften schrijven, klas inrichten, dossiers op orde maken, gesprekken inplannen en noem maar op. 
Maar eerst genieten. Bijna vakantie. Heerlijk! Blik op oneindig en horloge in de kast.

Een goede aanloop

Met de Olympische Spelen nog vers in het geheugen, kunnen we stellen dat het belangrijk is om een goede aanloop te nemen om een goede prestatie neer te zetten. Dat geldt natuurlijk voor meer dingen.

Een aanloop naar een sprong, de goede draai bij het kogelstoten of de startduik bij een zwemprestaties vergen allemaal een goede aanloop. Belangrijker nog is de tijd ervoor, die ook als aanloop aangemerkt kan worden. De voorbereidingen in de week ervoor. Weken, maanden en soms jaren trainen is prima, maar in die laatste week moet je juist even de boel van een afstandje bekijken, je ervoor 'klaarmaken', goed slapen om zo een goede prestatie neer te zetten.

Bij een een bijzondere maaltijd heb je ook een goede voorbereiding nodig door een planning, inkopen, bereiding, maar de aanloop naar het uiteindelijke maal moet tot in de finesses worden uitgedokterd. Hoeveel minuten moet het sausjes opgewarmd zijn, hoe lang moeten de eieren koken en hoe krijg ik alle gerechten op tijd en tegelijk klaar.

De aanloop naar een operatie wordt voorbereid, maar ook daar is de aanloop belangrijk. De anesthesist zal alles goed in de gaten houden. Kloppen alle bloedwaarden wel, krijgt de patient de goede verdoving, doen alle functies het nog?

Ook in het onderwijs hebben we te maken met een een goede voorbereiding, een planning en een afstemming. De aanloop begint altijd in de laatste week van de zomervakantie. Dan begint een school weer te borrelen en te bruisen. Collega's ontmoeten elkaar weer. Er komen raamtekeningen, klassen worden ingericht, de namen worden op schriften geschreven en de laatste bestelling worden gedaan. Vaak is er een gezamenlijke bijeenkomst in de vorm van de startvergadering. Alles wordt klaargezet voor de grote sprong in het nieuwe schooljaar. Want daar wordt weer een enorme prestatie neergezet.

Een dikke pluim voor alle leerkrachten, die weer hard hebben gewerkt aan prachtig ingerichte klaslokalen, uitdagende stimulerende plekken in de school, leesbevorderende hoeken, uitnodigende goede voorbereide lessen en keurig klaargelegde materialen. De kinderen moeten immers een goede start maken.
Dan komt hun goede prestatie (meestal) vanzelf.

Zomervakantie weer voorbij

Wanneer je de eerste voetstappen in de school hebt gezet, de vakantieverhalen hebt aangehoord en verteld, de eerste kindergezichtjes voor het raam verschijnen is de zomervakantie weer voorbij. Dan is het de kunst om de rust, de energie die je hebt opgedaan, het lekkere vrije gevoel vast te houden. Maar ja, hoe doe je dat?

Het is fijn om de collega's weer te spreken. Neem de tijd voor een nieuwe kennismaking. Neem de tijd voor elkaar, voordat alles alleen maar om het werk draait. Toon oprechte interesse.

Het is gezellig om de kinderen weer te zien. Ook al dansen ze nu nog voor de ramen of zitten ze bij de BSO. Maak een gezellig praatje, zonder nog te beginnen over de groep waar ze terecht komen.

Maak een fotoalbum van je vakantiefoto's. Pak het album regelmatig nog even en bekijk ook eens een boek van een paar jaar geleden. Heerlijk! Het levert soms humoristische plaatjes.

Maak een afspraak met vrienden en vriendinnen om lekker over de vakantie te praten. Verdiep je in hun belevenissen en deel geluksmomenten.

Houd het eten nog lekker simpel, zomers en licht. Eet gewoon nog even in de tuin of op het balkon. Snuif de buitenlucht op en drink veel water.

Pak het boek waar je mee bezig was, het blad dat je aan het lezen was, de puzzel die je aan het maken was of het creatieve handwerkje dat je aan het maken was en ga er lekker mee verder. Het doet je nog even denken aan de vakantieplek, toen je ermee begon.

Zet je agenda nog niet te vol met allerlei afspraken en leg vooral de lat nog niet te hoog. Start rustig op.

Breng een bezoekje aan een lief familielid.

Lukt dit nu allemaal niet, komt de werkstress al gauw om de hoek kijken, boek dan nu alvast een volgend uitstapje of plan een ontspannend moment voor jezelf in de herfstvakantie. Succes!