Nominatie collega

Een collega nomineren is een klein feestje. Een prachtige bos bloemen, geen wijn (dat is toch wat raar midden op de dag op een basisschool), maar wel een poster waarop staat dat zij is genomineerd. De collega in kwestie was gecharmeerd van deze actie, maar ook erg in verlegenheid gebracht. "Je verdient het" en de termen "harde werker, staat altijd klaar, kaartje voor iedereen, enthousiast, valt in als het moet" e.d. mochten niet baten. Ze zei "Het is niet eerlijk. Jullie hebben allemaal een groep met een lastig kind, iedere dag weer,..."
Het feit dat zij een bepaalde dag moet vrijhouden en dat haar nog een telefoontje te wachten staat, kon zij niet echt waarderen. Naar Amersfoort? Dat kan niet. Ik heb een afspraak.
Ik ben bang dat ik haar er met de haren moeten bijslepen en anders... einde verhaal. En ik gun het haar zo. Ze is een spil van de school.
Hoe kunnen we die waardering nog meer laten blijken?

Nominatie

Het is gelukt! Het is gelukt! Een fantastische collega IB-er is genomineerd en zit bij de laatste 6 kandidaten voor de nominatie van leerkracht van het jaar 2009. Geweldig! Ze verdient het. Met haar 57 jaren is ze nog zo vitaal, hardwerkend, meedenkend, leuk voor die kleintjes, collegiaal, met de tijd mee(denk aan de computer!) en noem maar op. Ik hoop zo, dat zij bij de laatste drie zit. Ze verdient het!
Er ligt een mooie poster klaar en een bos bloemen staat in het water te wachten om uitgereikt te worden en om haar dit heugelijke feit morgen mee te delen.
Wauw! Ik kan mijn geluk niet op. Nu hoop ik maar, dat zij het ook kan waarderen...
(wordt vervolgd)