Dromen zijn geen bedrog!

Wie durft te dromen, heeft de toekomst. Door te dromen over idealen, kun je verder denken, buiten de grenzen. Daarna komen pas realiteit, mogelijkheden en acties. Het TROAmodel.

TROA betekent Toekomst, Realiteit, Opties en Acties.

Toekomst
Als je iets wilt bereiken is het goed om bepaalde dromen te hebben. Toekomstdromen. Hoe wil je dat jouw toekomst eruit ziet? Hoe zie jij de toekomst? Wat zou je willen? Laat je daarbij even door niets in de weg staan. Dat komt later. Waar zou jij willen wonen? Wat voor werk lijkt je leuk? Wat is een ideaal dat je graag zou willen bereiken? Welke hobby zou je nu eens uit willen oefenen?
Op school kun je dit betrekken in de klas bij de leerlingen. Ze komen met een mooi idee. Laat ze dromen. Laat ze bedenken wat ze hiermee zouden willen. Hoe moet het eruit zien. Wie willen ze laten meedoen?
Op school wil je een klas met Tablets inrichten. Gaaf. Dat is een droom van mij als ICTer bij ons op school.

Realiteit
Na de dromen ga je bekijken wat reeel is. Wil je heel graag huisarts worden, maar kun je niet naar de universiteit, dan zul je je droom en jouw plannen moeten bijstellen. Wanneer je heel graag naar Australie zou willen verhuizen, maar jijzelf en misschien de kinderen willen dat niet, dan zijn er misschien andere alternatieven, die wel realistisch zijn.
De klas met tablets is financieel niet haalbaar, maar we hebben een klein subsidiepotje. Realistisch is dat er wel wat geld beschikbaar is voor een paar tablets. 

Opties
Nadat je je gerealiseerd hebt, dat bepaalde dingen wel en andere dingen niet kunnen, ga je de mogelijkheden onderzoeken. Wat is haalbaar? Wat wil ik? Wat is mogelijk? Welke opties heb ik? Dan wordt er afgewogen of deze opties ook daadwerkelijk uitvoerbaar zijn en je droom een klein stukje waarheid kunnen worden.
In het voorbeeld van de Tablets is er bekeken welke soorten er zijn. Wat is handig voor op school. Hoeveel kan ik er aanschaffen? Wat kan ik ermee doen? Zijn de tablets te gebruiken door leerlingen en leerkrachten? Kunnen de tablets in het netwerk gehangen worden? Welk merk is geschikt? Inventarisatie van alle voordelen en nadelen.

Acties
Alvorens tot actie over te gaan is het goed om via de realiteit en de opties alle mogelijkheden zo goed uit te kristalliseren, dat je een plan hebt met hetgeen je wilt doen. Dan kun je overgaan tot actie. Je weet namelijk hoe je het plan wilt uitvoeren, wie je daarvoor nodig hebt, hoe je het gaat financieren, welke belemmeringen er zijn en wat nog overwonnen moet worden.
In geval van de Tablets op school, gaan we nu afhankelijk van de prijs 4 of 5 tablets aanschaffen voor de MáxiMeergroep, de kinderen die extra hulp kunnen gebruiken en eventueel ook te gebruiken zijn door leerkrachten op school.
Hiervoor wordt een plek ingericht op school waar ze worden bewaard en hoe. Er worden tablets aangeschaf die in het netwerk gebruikt kunnen worden. Zo kunnen de leerlingen en de leerkrachten hun eigen documenten in hun eigen map bewaren.

Missie geslaagd.
Wat eerst een grote onbereikbare droom leek, blijkt nu in een kleinere vorm werkelijkheid te worden. We gaan zien hoe het uitpakt, maar ik heb er helemaal zin in! Wie weet wat de volgende droom wordt.

Goedemorgen

Elke morgen sta ik bij de ingang van de school. Ouders en kinderen begroeten. Goedemorgen wensen. Daarbij noem ik de naam van elk kind. Dat is makkelijk, als je er elke dag staat en zo iedere keer kunt oefenen. Ook erg leuk om de reactie van kinderen te zien. Het mooiste is de afwachtende gezichtjes te zien, die eventjes niet direct gedag worden gezegd. Die verwachting...

Verbindingen en communicatie geven relaties, het is iets waar wij als mensen niet buiten kunnen. We hebben die verbinding en de relatie nodig om voort te leven. Netwerken - face to face is of via een digitaal kanaal - helpt ons te ontwikkelen, onze meningen bij te schaven, ideeen te geven, te inspireren en te enthousiasmeren. Het geeft altijd een meerwaarde. 1 + 1 is meer dan 2.
In het onderwijs is dat niet anders. Gericht op de ontwikkeling van kinderen, maar daarnaast ook toezien op het feit dat een kind een uniek wezen is, dat zichzelf mag zijn.
Dat begint al aan het begin van de dag. Het zien van de kinderen, die binnenkomen op school geeft hen - hoop ik - het gevoel, dat ze gezien mogen worden. Dat zelfde geldt voor de ouders. Het geeft een toegankelijkheid, een bereikbaarheid om een open gesprek te voeren, vragen te beantwoorden en naar oplossingen te zoeken als iemand ergens mee zit.
Ook de leerkracht doet dit met zijn kinderen in de klas. Evengoed de leerlingen onderling. Een goede leerkracht luistert naar kinderen door hen te observeren, in kaart te brengen, aan te voelen en van daaruit te kijken hoe dit kind verder begeleid kan worden. Wat heeft dit kind nodig om verder te ontwikkelen en te leren. 
Diezelfde leerkracht maakt met behulp van zijn voorbereiding een plan hoe hij de les gaat geven, maar maakt tijdens die les keuzes hoe het op bepaalde situaties moet inspringen. Dat kan zijn dat een leerling niet lekker in zijn vel zit of de leerstof moeilijker of makkelijker blijkt. Het kan ook zijn, dat de leerkracht merkt dat de uitleg (de instructie) voor de hele klas te ingewikkeld is en er concreet materiaal nodig is. Die leerkracht is voortdurend bezig met de relatie van die leerlingen. Pakt de leerling het op. Begrijpt het wat het moet doen? Heeft hij de middelen om aan het werk te gaan? Zit de leerling naast iemand waar hij prettig kan werken? Heeft de leerling een maatje nodig?
De leerling die thuis komt, vertelt in meer of minder woorden wat er is gebeurd op de dag. Er is contact met de ouder, een broertje of zusje en/of een vriendje of vriendinnetje. Het verwerkt zijn dag op zijn eigen manier.
In andere situaties hebben we ook elkaar nodig. Wanneer er iets georganiseerd wordt, zal dat met elkaar besproken moeten worden. Wanneer je boodschappen doet, is er - zij het soms ook nonverbale - communicatie nodig. Wil je lekker even sporten en met name in teamsporten, zie je hoe belangrijk het is, dat je met elkaar praat. Breng je nog een bezoekje bij iemand, dan is stilzwijgen misschien wel het moeilijkste.
Dat het ook weleens misgaat tijdens de communicatie, is dan ook niet zo gek. We zijn allemaal mensen. Blijf wel open en leer van elkaar, zodat er ook naar een oplossing gewerkt kan worden. Er kan dan immers altijd goeiemorgen gezegd blijven worden. De verwachting van elk kind en elke ouder blijft levend.

Een bizar boek

Lezen is belangrijk voor de ontwikkeling van kinderen en volwassenen. Je vergroot de woordenschat, je verrijkt je eigen taal, je leert woordbeelden, je verruimt het denken over bepaalde gebeurtenissen.

Boeken als Kruistocht in Spijkerbroek(Thea Beckman), maar ook de boeken van Harry Potter(J.K.Rowling) en De computerheks(Francine Oomen) zijn fantastische jeugdboeken, waarin je kunt verstoppen en verplaatsen in een verhaal dat niet echt gebeurd kan zijn.
Anders is dat met het boek Kafka op het strand(Haruki Murakami). Een dikke Japanse pil van 639 pagina's, dat begint met een gebeurtenis in het verleden, waarbij een slim kind door het flauwvallen in de bergen een eenzaam bestaan leidt doordat hij zijn geleerde dingen is kwijtgeraakt en niet kan lezen. Hij veroorzaakt bizarre gebeurtenissen als het regenen van vissen en bloedzuigers. En hij kan praten met katten, waardoor hij dingen te weten komt. Er loopt een 15-jarige jongen weg van huis en noemt zich Kafka. Hij vindt door allerlei toevalligheden of vooraf uitgestippelde levenswegen die niet door toeval maar door het lot zijn verbonden, een leven in een bibliotheek vindt. Hij vindt het lied Kafka op het strand en alles wat daarmee verband houdt. Zijn vader wordt vermoord, maar hoe heeft dit kunnen gebeuren en waarom zit de kleding van Kafka onder het bloed? Tot slot is er een sluitsteen, is dat de oplossing van het verhaal?
Het boek leest makkelijk en balanceert tussen werkelijkheid en fantasie, tussen toevalligheden en lot, tussen eenzaamheid en mensen, tussen overpeinzingen en conversaties en tussen familie en vrienden. Het zet een mens, die dit boek leest aan het denken. Wat is allemaal toeval in ons leven? Welke bizarre gebeurtenissen zijn onverklaarbaar?
Een prachtig boek, zonder al te veel vaart, maar heldere taal en duidelijke wisselingen van scenes. Het proberen waard. Het geeft de wereld een andere dimensie, een kijk op onwerkelijkheid met een knipoog naar de realiteit van het hier en nu.

"Kafka op het strand" - Haruki Murakami Uitgeverij Atlas
ISBN 978-90-450-0094-7
(nee, ik krijg geen provisie)

Een nieuwe baan

Het is 30 april 2013. De hele dag staat in teken van de troonswisseling. Koningin Beatrix, pardon, prinses Beatrix heeft afstand gedaan van de troon en deze overgedragen aan haar zoon Willem Alexander, nu dus koning Willem Alexander.

Een bijzondere historische gebeurtenis. Sommigen maken een troonswisseling al voor de derde keer mee. Neem mijn ouders, respectievelijk van 1923 en 1925. Ze hebben in 1948 en in 1980 ook bewust een troonswisseling meegemaakt.
Het is bijzonder. Zeker als je bedenkt, dat het voor Willem Alexander en zijn vrouw Máxima een nieuwe baan is. Een andere rol, waar zij zich al een aantal jaren op voor konden bereiden, maar die zich nu toch heeft aangediend.
Stelt u zich eens voor wanneer u begint met een nieuwe baan: Weet u dat u dan ook moet wennen aan nieuwe verdelingen, andere werkplekken en nieuwe collega's? Weet u dat ook u zich moet inwerken in alles wat nieuw is? Dat is ook voor onze nieuwe koning een hele toer.
Natuurlijk zijn er verschillen en weet Willem Alexander als van jongs af aan dat dit hem te wachten staat. Hij heeft zich al vele jaren kunnen voorbereiden op dit intensieve werk en grote rol in Nederland. Toch is het hem opgelegd. Hij hoefde niet te solliciteren. Zie daar maar eens iets van te maken.
Hoe bereidt u zich voor op een nieuwe baan? Hoe wordt u ingewerkt? Informatie verzamelen, verdiepen in het werk, inlezen en hulp van een mentor of coach zijn dingen die ook Willem Alexander en Máxima zullen zijn toebedeeld. Hoogstwaarschijnlijk meer mentoren en coaches dan wij ooit zullen krijgen in onze hele loopbaan. 
Toch denk ik, dat u niet zou willen ruilen. Ondanks het geld, de mooie kleding en het grote huis zijn er ook een hoop nadelen. Neem nu al zo'n dag als vandaag. De hele dag in de schijnwerpers staan. Glimlachen, vriendelijk knikken. Alles wordt geregistreerd door de 160 camera's en andere journalisten. Het wordt getwitterd en op internet verspreid. Brr, ik moet er niet aan denken. 
Gelukkig weten wij niet alles. De Rijksvoorlichtingsdienst regelt alles keurig van te voren en veel dingen worden vooraf gepland en geregisseerd. Inclusief de vaak onzichtbare beveiliging.
Zou er ook sprake zijn van werkdruk en werkplezier? Of wordt ook dit netjes verzwegen? Er zal best eens een vorm van werkdruk kunnen zijn als er iets af moet zijn of als er men op tijd ergens aanwezig moet zijn. En natuurlijk kan er ook weleens hartelijk worden gelachen als er iets mis gaat of er een grapje gemaakt wordt. Het zijn immers gewoon mensen, zoals iedereen.
Prinses Beatrix heeft het goed gedaan. Een nieuwe werknemer doet het altijd weer anders. Een nieuwe werknemer zal best weleens fouten maken. Dat zei ook Willem Alexander. Hij zal net als ieder ander moeten groeien in zijn nieuwe baan.
Ik hoop dat hij over een jaar of dertig ook met een goed gevoel kan terugkijken op deze bijzondere taak. Als een kroon op zijn werk.

Koningsspelen

Nederland kleurt oranje. In tijden van een voetbalwedstrijd, maar nu des te meer in tijden van koninginnedag. En wat voor koninginnedag! Het wordt een bijzondere dag, waarbij koningin Beatrix aftreedt en haar oudste zoon Willen Alexander aantreedt. Met een moeilijk woord: abdicatie.

In de afgelopen week vierden veel basisscholen al een bijzondere dag in het kader van de abdicatie: Koningsspelen. Als school met een koninklijke naam doe je natuurlijk mee. 
Wanneer zoiets landelijk wordt aangekondigd, beginnen de raderen te draaien.
Dus alles in de steigers,  een aantal enthousiaste leerkrachten in de rol van organisatoren, ouders opgetrommeld en anderen ingeschakeld om alles soepel te laten verlopen. Wat een samenwerking en coördinatie. Fantastisch!
Na een aantal weken van bedenken, plannen, bestellen, verwerken, bellen, inkopen en oproepen staat er dan een prachtige organisatie klaar en de dag kan beginnen.

Na de eerste druppels buiten, komen ook de eerste improvisaties. Geweldig ingespeeld op de regen buiten en goed opgelost om binnen wat spellen te regelen en alternatieven te bedenken.
De koninklijke picknick werd binnen geregeld op kleedjes door het hele schoolgebouw, waar ook de plaatselijke RTV Lansingerland kon aanschuiven. (zie hun programma "Oranje in Zicht")  De spellen konden in de aula, de gymzaal, de gangen en de klaslokalen worden gehouden. 
Met blije kinderen in het oranje, bijna elk kind met rood-wit-blauwe wangen, alle fantasievol verklede hulpouders die de spellen en het eten konden begeleiden en de bevlogen organisatie, die alles in banen leidden, hadden wij een super gezellige feestelijke koningsdag, met een koninklijk picknickontbijt en de sportieve koningsspelen. De kinderen van de Máximaschool waren qua leeftijd geheel door elkaar in groepen onder verdeeld. De bovenbouw (groep 7/8) ging voor als koning of koningin, zij namen hun hun onderdanen van de groepen 1 t/m 6 mee om te begeleiden. Elke groep had daarbij een koninklijke naam, zoals "de kronen", "de vlaggen", "de Ariane's", etc. 18 groepen in totaal. 
Bij elk spel was koninklijk geld te verdienen en wie het meeste geld had gewonnen had de koninklijke inhuldiging met een medaille in de wacht gesleept.
Zo was dit naast een sportieve dag, ook een leerzame dag van bewegen, geld tellen, samenwerken, op je beurt wachten, elkaar aanmoedigen, plezier maken, teleurstelling verwerken en begeleiden. Zelfs kinderen van groep 2, die de hand van kinderen van groep 1 vasthielden. Je kunt dat immers niet vroeg genoeg leren.Aan het eind van de dag mochten alle kinderen nog over de stormbaan, die er buiten in de regen wat verlaten en vochtig bijlag. Kinderen konden immers thuis droge kleren aan.



En... volgend jaar weer! Want:
Koningsspelen wordt een nationaal feest op 27 april. Dan doen wij weer mee.

Adempauze

Het is meivakantie. Twee weken. Een lange periode. Heerlijk. Ik hoop dat de zon lekker gaat schijnen en dat ik even kan verdwijnen in een boek. Gewoon om even afstand te nemen.

Veel collega's gaan weg. Lekker even een andere omgeving pakken. De lucht van een ander land inademen. Afstand nemen, letterlijk en figuurlijk. Een andere omgeving geeft energie. Het vertoeven op een andere plek geeft rust.
Het is goed om even achter over te leunen, voordat het laatste stuk van het schooljaar meester van je maakt.
Zo'n laatste periode is druk. De hectiek van de afrondingen, schoolreisje, kamp, groepsverdeling en formatie, planning, schoolgids en jaargids, schoolondersteuningsprofiel, rapporten en gesprekken, een open podium en tussendoor alle ad hoc dingen die ook nog moeten worden opgelost.
Waarom hebben we dit vak ook alweer gekozen? Wat beweegt ons, wat motiveert ons om het onderwijs in te werken? Wat is onze inspiratiebron? Waardoor raken wij bevlogen? Waar komt ons enthousiasme vandaan?
Juist ja, van het kind en niets anders. Het is dan ook goed om te zorgen dat het kind in goede handen is. Dat we eruit halen wat erin zit, maar dat we er ook voor zorgen dat het pedagogisch klimaat goed is. Dat het genoeg leerstof krijgt om zich voldoende of nog meer te ontwikkelen, maar ook dat het zich breed ontwikkelt.
Om te zorgen dat alles voor het kind goed gaat, moeten we goed zorgen voor de randvoorwaarden. Goed gekwalificeerd personeel, goede leermethoden, een  effectief rooster, genoeg beweging, gezonde leefstijl, een sociale omgeving en ga zo maar door. Met een goede wilskracht en verantwoordelijkheid kan de school dit allemaal bieden.
Daarvoor hebben we nu een adempauze om genoeg energie op te doen voor de laatste ruk naar de zomervakantie. Om ons allemaal weer voor de volle 100% of misschien af en toe wel even 120% in te zetten, alle zeilen bij te zetten en de kinderen te mee te geven waar ze recht op hebben.
Fijne vakantie en succes met de laatste weken.

De dag van...

Iedere keer hoor ik het weer, telkens lees je erover of hoor je in de wandelgangen over bijzondere dagen, weken, maanden en zelfs speciale jaren. De dag van de leraar, een autismeweek, de maand van het spannende boek en het jaar van het voorlezen. Dit zijn nog maar enkele voorbeelden.

Wat is het nut van deze speciale dagen? Wat roept het bij u op? bent u zich bewust van deze invloed?
Er wordt aandacht gevestigd op een speciaal onderwerp. Er wordt gefocust op iets wat de moeite waard is. Er wordt gericht gekeken naar een bijzonder onderwerp of iets waarvan men vindt dat u dit absoluut niet mag missen.
Dat is natuurlijk allemaal prima. Maar intussen gaat er geen dag voorbij of er is wel een dag van ... een bijzondere week, een maand in het teken van of een jaar waar we niet omheen kunnen. Er is geen "gewone" dag meer over. De bijzonderheid is er vanaf. Het speciale gevoel doet zijn werk niet meer. Mensen worden er echt niet meer warm of koud van als er weer "een dag van ..." wordt gebombadeerd. Ja, echt gebombardeerd. We kunnen er niet meer omheen. We worden ermee platgegooid. En daarom worden we murw.

Wordt het dan nu niet eens tijd om aandacht te vragen op andere manieren? Origineel, verrassend of exclusief? Zodat het ook daadwerkelijk opvalt.
In de reclamewereld is het ook niet makkelijk om iets te maken wat opvalt, wat je bijblijft en wat je verder vertelt. Toch lukt het telkens een aantal reclamemakers om toch weer met iets te komen, waarover wordt gepraat. En dat is de truc.
Misschien is het goed om daar eens aandacht aan te schenken. Een originele manier om iets onder de aandacht te brengen. Iets bijzonders, iets speciaals, een nooit vertoonde actie of originele manier waarbij je iets niet gauw zult vergeten en zelfs over gaat praten met de buurvrouw.
Dan kunnen we ook weer van de gewone dagen genieten. Zo'n dag als vandaag bijvoorbeeld, waarop de zon schijnt en we gewoon even heerlijk in de tuin kunnen zitten en een boek lezen, een heel gewoon boek, wat geen prijs heeft gewonnen.

Het hek van de basisschool

Bijna iedere school heeft wel een hek of een muur rondom het plein van de basisschool staan. Maar wist u dat we ook een denkbeeldig hek of een denkbeeldige muur hebben? Wist u ook, dat er heel veel dingen over het hek gegooid worden en dat wij hiermee weer aan de slag m,oeten? We zijn toch opslagplaats?

Allerlei onderwijsveranderingen - en dat zijn er nogal wat de afgelopen jaren - worden ons toegeworpen. Allerlei goede bedoelingen en zeer overdachte veranderingsprocessen, die horen bij de basis van de ontwikkeling van jonge kinderen. Zijn het niet de sociale vaardigheden en het pestprotocol, dan wel de burgerschapsvorming, de techniek of de uitdaging voor excellente kinderen.
Intussen wordt er middels opbrengst gericht werken hard getrokken aan de kwaliteit van het onderwijs en worden harde maatregelen getroffen, als de school onder de norm van de inspectie blijft.
Daarnaast is de maatschappij met al zijn mediawijze workshops en cursussen enorm in beweging en moet je daarmee ook iets op school. We l;eren de kinderen immers zich te ontwikkelen tot volwassenen die kunnen leven en werken in de maatschappij van straks.
Dan heb ik het nog niet eens over allerlei bedrijven (de typcursus, de groente- en fruitleverancier, de sportclub, de scouting, de kerk, de ontbijtservice en de daaran gekoppelde supermarkt en bakker, de coachingsbureaus, etc.), die de school in kruipen om maar onder de aandacht te kunnen komen van de meest beinvloedbare groep mensen en kinderen. 

Maar wat wil men in Den Haag nu precies? 
Een kwalitatief goede school met hoge opbrengsten, een goed pedagogisch klimaat, een goede didactiek in de school, waarbij kinderen het juiste aanbod krijgen volgens hun eigen onderwijsbehoefte(handelings gericht werken), kinderen moeten geleerd hebben informatiebronnen te raadplegen, te presenteren, samen te werken, en ga zo maar door. De opvallers moet extra aandacht worden geboden en hierbij zal de leerstof moeten worden aangepast richting een basis of richting extra werk. Daarnaast zal de ADHD-er, de autist, de dyslect en andere kinderen zo hun extra aandacht verdienen die zij weer nodig hebben in deze situatie, bij deze kinderen, op deze school.
Onderwijs is topsport, zegt men weleens gekscherend. Een leerkracht moet intussen van goede huize komen, wil hij al deze ballen hoog kunnen houden. En denk maar niet dat je met een verkoudheid effectief voor je groep kan staan, want zo'n dag voor de klas hakt er echt in.
Toch is het beroep van leerkracht het allermooiste vak. Pak van elke verandering iets mee voor jouw school. Zorg dat je kinderen begrijpt en ze zelfstandig op weg helpt, laat ze eigenaar zijn van hun eigen leren, luister en bevraag, zie toe en stimuleer. Intussen is het genieten van de successen en samen (met andere leerkrachten in de school) zoeken naar oplossingen, als je het even niet weet.
Zolang de leerkracht een doel heeft, een goed plan maakt en zijn doel probeert te halen, leerlingen verder weet te krijgen en zo de stapjes in hun ontwikkelingen volgt en verder vormt, komt het allemaal goed.
Weest u alleen voorzichtig met nog meer over de muur te gooien van de basisschool. We doen ons uiterste best, echt, meer kunnen we echt niet doen, sommige dingen kunnen wel anders.

Contact

Jaren geleden was er een film met de titel  "Contact" . Hoofdrolspeelster Jodie Foster was gefascineerd door het contact buiten de aarde. Een prachtige film, waarin de behoefte en nieuwsgierigheid van de mens naar het buitenaardse wordt weergegeven.

Ieder mens heeft behoefte aan contact. Ieder kind vanzelfsprekend ook. Dat begint al bij de geboorte. Aanraken, geluiden,  het hoort er allemaal bij. Dat contact loopt je hele leven door. Ouders, broers en zussen, opa's en oma's en later vriendjes en vriendinnetjes, buren en collega's. We zijn onderdeel van een gemeenschap.

In het onderwijs is het niet anders.
Een kleuter, die zich in eerste instantie moet losmaken van zijn ouders (en andersom), kruipt bij onveilige gevoelens nog weleens op schoot. Vaak begroet de juf de kinderen bij de deur en/of met een hand.
Kinderen spelen buiten. In de kleutergroepen met karren of in de zandbak, in hogere groepen spelen ze tikkertje of andere spelletjes. Er is (lichamelijk) contact.
Op school in de klas wordt samengewerkt, naar elkaar geluisterd en er vindt interactie plaats. Kinderen leren veel van elkaar en van de leerkracht. Ze hebben elkaar nodig.
Vervolgens overstijgt het contact ook de groepen. Ook bij onze school met een leerstofjaarklassensysteem. Middels projectavonden, Open Podia(optredens van groepen aan elkaar en aan ouders), rondgang voor vevrjaardag, buitenspelen met meerdere groepen en andere gezamenlijke activiteiten. Daarbij vargeten we ook de ouders niet die welkom zijn bij verschillende activiteiten.v
Zo is de school naast educatief vol kennis, vaardigheden en zelfstandigheid ook een contactpunt, waarbij sociale vaardigheden een hele belangrijke rol spelen. Kinderen moeten immers leren hoe ze contact maken en hoe je omgaat met verschillende emoties en gedragingen.
Toch is eventjes geen contact ook weleens heerlijk. Een boek lezen doe ik het liefste zonder dat ik word gestoord door andere dingen of contact. Als er iemand iets vraagt of jou iets wil vertellen, ben je helemaal uit je verhaal.
Ook kan contact verbreken een situatie of gebeurtenis doen herstellen. Denk bijvoorbeeld maar eens aan een ruzie tussen kinderen of volwassenen of een kind dat zich moet concentreren op zijn werk.
Zo zien we dat ook de manier van contact hebben en contact zoeken bij iedereen verschillend is. Elk mens, elk kind heeft hierin een eigen behoefte. De kunst is om hierin een goede modus te vinden. Welk contact wil de ander? Welk contact wil ik zelf?
Mooi om hierin ook te kijken naar de contactbehoefte van elk kind in elke situatie.

Ieder mens heeft in meer of mindere mate behoefte aan enige vorm van contact. Om dat contact in deze digitale tijd een ruimere invulling te kunnen geven, gebruiken veel mensen ook allerlei andere mogelijkheden om contact te maken, te onderhouden of te laten zien. Denk aan bijvoorbeeld Facebook. Ook hierin zullen we de kinderen en ouders van nu moeten volgen, maar ook vormen om hier goed mee om te gaan. Er is al een studierichting "mediawijsheid". Hoe maak je contact, wat doe je wel en niet, wat is wel en niet waar, hoe bewaar je nog enige privacy, kortom een goed contact vraagt om bewuste keuzes en een helder begrip. Een extra uitdaging voor elke leerkracht en andere begeleiders. Een goed contact gewenst!

Schaakgedicht

Het bord... 

64 vakjes zwart en wit

32 stukken zwart en wit

16 pionnen zwart en wit

2 koningen een zwarte en een witte

E2-E4 het schuiven begint

Zwart of wit, wie wint?

Het spel...

Zwart tegenover wit

Wit begint

Het spel begint

Is het zwart die wint?

Stukken, recht en schuin, schuiven

Stukken slaan en stukken ruilen

De winnaar...

De koning staat schaak,

De koning staat mat.

Of is het pat?

Nee, de koning staat schaakmat.