Trouwen in Maastricht en België

Het komt steeds vaker voor dat mensen elkaar trouw beloven door in het huwelijksbootje te stappen. Deden wij dat bijna 25 jaar geleden(nog 3 weken...), onze neef Ton - destijds onze bruidsjonker - deed het gisteren. We waren uitgenodigd en zijn nu op dit moment nog aan het aansterken van een vermoeiende doch boeiende dag van dit heuglijke feit.

Dit neefje(langer dan wij zijn...ik schat zo'n 1.95m) trouwde gisteren met zijn bruid. Twee moderne mensen, die toch kiezen voor een huwelijk, maar wel met een gelijkwaardige verhouding. Dat spreekt mij wel aan.

Toen de uitnodiging binnenkwam, zagen wij al dat het een deel in Maastricht zou zijn en een deel in Teuven(België). Pffttt. Zullen we er een weekendje van maken?

Om vervolgens 8 personen(6 gezinsleden + 2 aanhang)en een hond te mobiliseren om zover te krijgen, bleek er eentje niet te kunnen en een ander nog een training te hebben op vrijdagavond. De hond werd op vrijdag al weggebracht naar een logeeradres. Dat werd dan zaterdagochtend vroeg vertrekken met 7 personen in twee auto's en in circa 3 uur op de plaats van bestemming (Maastricht) aan te komen. Hijgend en puffend, de oksels omhooghoudend een verkoeling gezocht op een terrasje op het Vrijthof. Vervolgens liepen wij naar het Kanunnikenhuis. Een huwelijksvoltrekking in de achtertuin, heel bijzonder! Alleen de torenklok begon plotseling te luiden, tja...

Gelukkig hadden we nog een slaapplaats gevonden in België, zodat we niet die nacht hoefden terug te rijden. Overigens een prachtige glooiende omgeving als je België binnenrijdt. Waren we wel onze paspoorten vergeten. Oeps. Nou ja, gokje.

Na een drukke en drukkende(het was echt smoorheet gisteren...)dag, reden we uiteindelijk om half 2 's nachts naar onze slaapplaats, waar wij de volgende dag rond een uur of 9 weer werden wakkergeschud door het ochtendlicht. Met een ontbijtje bestaande uit broodjes van de plaatselijke bakker en melk van de boerderij konden we er weer tegen om de terugreis te aanvaarden. Nog eens 3 uur, met een tussenstop om de hond weer op te pikken, waardoor we rond half 5 weer uitgeput op de thuisbasis aankwamen.

Een bijzondere dag, gezellig gekletst, heerlijk gegeten, lekker veel familie gezien, maar de volgende keer mag het van mij wel iets dichterbij, scheelt me toch een hoop reisuren en euro's.