25 jaar in het onderwijs

Ding dong. Het is kwart over 8 's morgens. Ik ben boven, nog in mijn knalroze flanellen pyjama. Heerlijk warm. Beneden hoor ik Jos zeggen dat er "politie" voor de deur staat. Huh? Politie? Hoor ik dat goed? Ik ben vast nog niet helemaal wakker. Wat zou er aan de hand zijn? Is er weer ingebroken in de straat en komen ze vragen of wij iets hebben gezien? Heeft een van de jongens wat uitgevreten? Schrik. Ze roepen mijn naam. Ik loop naar beneden.

De marechausse staat voor mijn neus met een brief waar mijn naam op staat. Nog steeds een beetje zenuwachtig over wat er aan de hand is pak ik de brief aan, open de envelop en de eerste woorden die bij mij binnen komen zijn "U wordt dringend verzocht...". Verder kijkend gaat er ineens een belletje rinkelen. O, wacht even. Ik begin te lachen. Het is niet waar.

Ik moet me meteen aankleden en meekomen. Niet meer van de schrik, maar wel van de spanning schiet ik gauw in een paar kleren die al klaarliggen. Hup, hup, een borstel schiet door mijn haar. Wat gaat er gebeuren? Mee in een jeep van de marechaussee? Mijn liefhebbende echtgenoot staat te grijnzen, hij was gewoon op de hoogte!

Tijdens de rit naar school stuur ik nog snel even een Twitterbericht en krijg meteen twee reacties terug van mensen die me feliciteren.

Vlakbij de school moeten we nog even wachten tot het tijd is, en dan rijden we met zwaailicht en flink wat alarmerend geluid de wijk van de school in. Ik word uit de auto gelaten, toegezongen en mag door de erehaag van deze lieve kinderen lopen. Nog steeds verbazing alom.

In de aula staat er een stoel klaar. Omdat het koffieochtend is, zijn er genoeg ouders die kunnen meegenieten. Er hangen plakkaten in de school met de tekst: "Juf Hanneke, al heel lang.... juf!" Ja, ik zit precies vandaag 25 jaar in het onderwijs. Leuk natuurlijk, maar dat dit zo zou uitpakken was totaal buiten mijn verwachting. De verrassing is des te groter, als je gehuld in een safaripak en hoed door de school mag banjeren, mag genieten van zingende kinderen, mooie tekeningen, gedichten, bloemen, giraffen en een boek vol mooie verhalen van alle kinderen en collega's in ontvangst mag nemen. Hoe gaaf is het als je net 5 maanden op een nieuwe school werkt en zo fantastisch wordt onthaald en er van de collega's nog een cadeaubon voor een bezoek aan de dierentuin in Emmen is geregeld. Ja, ik mag zelf giraffen gaan voeren. Dit voelt goed. Bewondering voor de ontvangst, het geregel, de geheimhouding(ik had echt niets in de gaten), de cadeaus en het arrangement door de safari. Ik heb echt een superbaan!