Stille Zaterdag

Nadat Goede Vrijdag de meivakantie heeft ingeluid, is het doek van het grote verhaal gevallen. Duisternis. Even teruggeworpen worden op jezelf.

Met mijn zonnige kijk op de wereld spreekt duisternis me niet echt aan. Toch was Goede Vrijdag een bijzonder moment.

Ook op school hebben we deze Paasdagen, en dan bedoel ik Palmpasen, Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Paasmorgen, in een Paasviering beleefd. Met een dood zonnebloemzaadje, een tuinman en getekende en geknutselde zonnebloemen hebben we dit zichtbaar gemaakt voor de kinderen. Zo konden zij alvast zien, dat Pasen de dag is waarop het Licht weer voor altijd mag schijnen. De zonnebloem is hierin een mooi beeld, want deze richt zich naar het zonlicht. De kinderen hebben allemaal een zakje zonnebloemzaadjes meegekregen naar huis. Zouden we er nog iets van terugzien?

Stille Zaterdag is de zaterdag voor Pasen, Paaszaterdag, de zaterdag die volgt op Goede Vrijdag. Het is de laatste dag van de vastentijd en lijdensweek die voorbereidt op het christelijke paasfeest. Deze zaterdag wordt ook wel Stille Zaterdag genoemd, omdat op die dag de klokken niet luiden tot aan de Paaswake.

Stil is hier dus echt stilte. Zo eindigt ook de dienst van Goede Vrijdag. De Paaskaars wordt gedoofd en iedereen verlaat de kerk zonder muziek, in stilte.

Er zijn veel mensen, die niets met de kerk of met het Paasfeest hebben. Zij zien het misschien meer als een koppeling met de lente, waarin we het ook over nieuw leven hebben. Maar er is meer. Toch beleefd iedereen dat op zijn eigen manier.

De overeenkomst moet mensen met elkaar binden, zodat we open staan voor elkaar en elkaar even de warmte gunnen. Verbondenheid, samen met allen die je dierbaar zijn.

Voor nu:Eventjes rust. Voor straks: Vrolijk Pasen!