Langste Gedicht

Wat een mooi initiatief in de week van de alfabetisering. Een langste gedicht van Nederland maken, met iedereen die mee wil doen. Hele klassen, grote en kleine mensen, scholen en volksstammen doen mee. Mooi om daar kinderen mee te stimuleren om met al die woorden aan de slag te gaan en te laten zien wat er kan ontstaan. Natuurlijk heb ik ook geprobeerd om een steentje bij te dragen door wat regels uit de computer te persen en zo woorden laten verschijnen in het licht van het scherm. Prachtig aan elkaar verbonden door omarmde rijm, zodat het een geheel wordt. Getracht om een stukje van een grote gedichtentaart te maken. Met de inhoud en het recept van mijn stukje hoop ik daar ook een plekje te krijgen om letters, woorden en zinnen een kans te geven om te worden gelezen en gezien.
Maar ach, wie ben ik, dat juist mijn woorden tussen al die andere prachtige teksten geplaatst zouden worden? Het feit dat ik het heb geprobeerd, geeft mij zelfvertrouwen en kracht, welke een analfabeet moet missen. Het geeft mij een gevoel dat ik iets kan: schrijven van woorden en zinnen.
Hoe zou het zijn om niet te kunnen lezen en schrijven? Geen idee.
Wij zijn er mee grootgebracht en opgevoed. Al voorlezend, in een leesrijke omgeving, ben ik geboren als zesde kind in een gezin vol lezers, letters en boeken. Dat is een voorrecht. Je mag naar school en je kunt leren. De wereld vol woorden wordt groter en omvangrijker.
Als je dan ziet dat mijn ouders, inmiddels 86 en 88 jaar, nog steeds dagelijks letters, woorden, zinnen, artikelen en zelfs hele boeken verslinden, zie je dat dit een soort levensvoer is. Een geestelijke verrijking en verzadiging van het brein.
En dan te bedenken, dat ik als kind liever buiten speelde… maar dat heb ik nu ruimschoots ingehaald!