Werk en (eigen) kinderen

Het dilemma van veel vrouwen is de combinatie van werk en kinderen. Is het zo dat dit alleen de verantwoordelijkheid is van vrouwen? Komt het omdat nog steeds de vrouwen zwanger zijn? Zien vrouwen dit als nadeel of juist als voordeel? Waar staan we nu na een tijd van emancipatie van de vrouw?

Een artikel in de Trouw van Marion vd Kleij d.d. 30 juni 2012 t.a.v. het werk, de carrière en de kinderen wekte mijn belangstelling. Ze leek toch spijt te hebben van haar (gedwongen?) keuzes. Wat zit haar dwars? De hardnekkige rolverdeling of haar eigen keuze hierin? Het schipperen tussen moederschap en werk? Het multitasken van een vrouw?

Het feit dat ze nu de 50 is gepasseerd en geen carrière heeft gemaakt is een keuze. Bij anderen is het soms zo gelopen. Heeft Marion spijt van die keuze of ligt er iets anders aan ten grondslag? Ik kan het niet helemaal achterhalen. Zelf kijk ik er zo tegenaan:

Je bent nooit te oud om te leren. Er zijn zat mensen in mijn omgeving - ik ben zelf 48 - die genoeg uitdagingen hebben om alsnog een stap te maken. Juist nu je zelf een wereld aan werkervaringen hebt, ervaringsdeskundige bent als je kijkt naar je eigen gezin, je uit de kleine kinderen bent en nog lang niet te oud bent om iets te ondernemen, kun je nog best een sprong wagen. Pak een studie op, zoek iets waar je hart ligt, solliciteer en begin een nieuwe kans. Je bent als vrouw van rond de 50 echt nog heel veel waard, maar daar moet je zelf in geloven, laten zien en er wat van maken.

Bovendien, denk ik, dat je je blik moet verruimen en verder kijken. Als wij tot onze 67ste of straks misschien wel 70 moeten doorwerken liggen er nog 20 mooie jaren voor je. Onderzoek wat je leuk vindt, bekijk wat je kan, ga ervoor, en maak iets moois van dit stuk van je leven.

Natuurlijk zijn er periodes waarop het moeilijker gaat, het werk niet voor het oprapen ligt, een bepaalde gebeurtenis in de privesfeer parten kan spelen en jouw idealen ver weg lijken. Blijf je hart volgen en zit niet bij de pakken neer. De wereld gaat verder en jij kunt daar een belangrijk stukje van zijn. En elk stukje is een belangrijk stukje, wat je ook kiest.

Tegen alle vrouwen van rond de leeftijd van 50 jaar met opgroeiende kinderen wil ik zeggen, dat de tijd van de kinderen ook een mooie tijd is geweest en nog steeds is, maar dat er weer een nieuwe periode aanbreekt. De kinderen worden meer en meer zelfstandige mensen en gaan hun eigen weg. Voor jouzelf breekt een andere fase aan.

Grijp je kansen, als jij verder wilt of iets anders ambieert. Ben je gelukkig met hoe het is gegaan en hoe het er nu voor staat, laat het dan vooral zoals het is, maar blijf wel alert op hoe de wereld zich verder ontwikkelt.

Maar vooral: Geniet van kinderen (en misschien wel kleinkinderen), thuis en op school, geniet van jouw eigen rol daarin. Geef de kinderen iets mee voor later, dat kan als moeder(of oma), als leerkracht of welke andere functie dan ook.

Nawoord:

Natuurlijk zijn moeders/oma's te vervangen voor vaders/opa's, al ligt het vaak iets anders voor mannen als voor vrouwen, toch biologisch bepaald? Toch die hardnekkige rolverdeling? Of hebben wij een bepaald idee hoe we ouderschap moeten invullen? Genoeg stof tot nadenken, vooral niet veroordelen. Bij iedereen komt er iets anders op zijn of haar pad en iedereen maakt zijn eigen keuzes. Niets is goed of fout.