De sleutel

Zo aan het eind van het schooljaar is er een komen en gaan van kinderen(groep 8) en collega's. Deze keer hoorde ik zelf bij de collega's die afscheid gingen nemen.

Gisteren ging dat dan officieel door een pluimenpraatje van de directeur. Een prachtig pakket van alle collega's volgde en aan het eind van de dag leverde ik ook de sleutels van de school in. Een raar moment, dat toch wat emotionele gevoelens met zich meebracht. Dit was een warme plek om te werken. Lieve en fijne collega's, een open houding t.o.v. elkaar, een school die trots kan zijn op zijn betrokkenheid en collegialiteit. En dat was dan dat. Je neemt zelf een beslissing om een andere richting op te gaan, je ambitie te volgen en in te stappen in een andere school en nu zelfs ook een andere vereniging. Poeh, dat is toch even slikken. Maar ik wilde dat toch zelf?

Na een dag zonder sleutels te hebben gezeten, ging ik vandaag langs bij de nieuwe vereniging, het verenigingskantoor en de nieuwe algemeen directeur. Nog even wat zaken doorpraten en afspraken maken.

Vervolgens ging ik naar de nieuwe school, waar ik naast een nieuwe baan ook een andere rol ga krijgen. Ook dat is wennen. Maar ik heb er veel zin in. Maar eerst een afscheidslunch daar, twee collega's gaan weg.

Op het moment dat daar de directeur mij de sleutels overhandigt, zie ik dat het voor hem ook even een lastig moment is. Nog wat laatste dingetjes opruimen en als ik dan uiteindelijk thuis kom, ben ik echt doodmoe en heb ik eerst eens een middagslaapje gedaan om alle spanning en nieuwe indrukken te kunnen verwerken.