Een collega nomineren is een klein feestje. Een prachtige bos bloemen, geen wijn (dat is toch wat raar midden op de dag op een basisschool), maar wel een poster waarop staat dat zij is genomineerd. De collega in kwestie was gecharmeerd van deze actie, maar ook erg in verlegenheid gebracht. "Je verdient het" en de termen "harde werker, staat altijd klaar, kaartje voor iedereen, enthousiast, valt in als het moet" e.d. mochten niet baten. Ze zei "Het is niet eerlijk. Jullie hebben allemaal een groep met een lastig kind, iedere dag weer,..."
Het feit dat zij een bepaalde dag moet vrijhouden en dat haar nog een telefoontje te wachten staat, kon zij niet echt waarderen. Naar Amersfoort? Dat kan niet. Ik heb een afspraak.
Ik ben bang dat ik haar er met de haren moeten bijslepen en anders... einde verhaal. En ik gun het haar zo. Ze is een spil van de school.
Hoe kunnen we die waardering nog meer laten blijken?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!