De eerste kinderen krijgen een gezicht.

In de tweede week op de nieuwe school, waar ik nu IB-er voor groep 1 t/m 5 mag zijn, ben ik na het lezen over zorgkinderen, vandaag een paar groepen ingedoken. Sfeer proeven, gezichten en namen combineren, observeren en zo wat kinderen leren kennen op deze o zo grote school. De kinderen stelden zich voor, een enkeling onthoud ik. Zij weten nu ook dat er een "nieuwe juf" op school rondloopt.

Een babbeltje met de lesgevende collega's maakte dit informele contact compleet.

Terug bij de werkplek en achter de laptop beantwoord ik enkele mails en print wat werk uit om thuis door te nemen. De toetskalender wordt afgemaakt, gekopieerd, opgehangen en uitgedeeld.

Dan gaat de bel. Het is kwart over drie en de school gaat uit. Een hoop gezellig gekwetter op het schoolplein.

Ineens wordt er hard op het raam gebonkt. Uit groep 5 zijn er een paar vrolijke meisjes die vriendelijk naar me zwaaien. Eigenlijk wel erg leuk, we hebben elkaar tenslotte nog maar 1 keer bewust gezien en aan elkaar voorgesteld. Dat belooft wat!

Nieuwe start

Na de zomervakantie begint er elk jaar weer een nieuwe start. Dit jaar was de nieuwe start extra bijzonder, want de nieuwe start vond plaats op een nieuwe school, met nieuwe collega's en nieuwe leerlingen. Omdat je als intern begeleider geen eigen groep draait, heb ik van de nieuwe leerlingen nog niet veel gezien, wel gehoord en gelezen. Van de nieuwe collega's des te meer. Eerst op de bijeenkomst c.q. vergadering op de laatste vrijdag van de zomervakantie. Vervolgens de drie dagen die ik op de nieuwe school mag rondbrengen. Dan is het wel leuk als je een T-shirt onder je neus krijgt bij het afscheid van de vertrekkende IB-er (dat was een cadeautje met een teamfoto erop) en alle namen van de nu nog aanwezige collega's - toch gauw een stuk of 30 - allen met naam en groep kunt noemen. Nu de 380 leerlingen nog....

Een kaartje

PTT post, of tegenwoordig TNT, adverteert er mee: Een kaartje voor een speciale gelegenheid. Iedereen vindt het leuk om een kaartje te krijgen. Maar verwachten we dan niet te veel? Bijvoorbeeld als je jarig bent?

Juist het onverwachtse kaartje, dat ik vandaag kreeg van een collega, die wist dat ik twee dagen op mijn nieuwe school, mijn nieuwe werkplek was wezen kijken en inwerken is verrassend, lief en vooral heel speciaal. Leuk om juist nu zo'n kaartje te krijgen en even een hart onder de riem gestoken te krijgen, dat ik er vooral niet over in hoef te zitten hoe het allemaal gaat lopen straks.
Dat is nu een echt onverwachts speciaal gebaar.
Bedankt lieve collega.

Geocachen en vakantiegevoel

Eerst al met mijn vriendin Es op de motor enkele geocaches doen in en rond Oosterhout/Teteringen. Enorm gaaf om zo achterop die motor te zitten. Een heerlijk vrij vakantiegevoel.

Vervolgens een dagje naar Almere, tijdens een streetbasketbaltoernooi van de basketballende kinderen, die zich daar heerlijk een dagje vermaakten. Crossend door polderlandschap, wandelend door stukken bos en fietsend over een veerooster, waar ik vervolgens een gat in mijn linker knie val. Na een bezoekje aan de spoedeisende hulp in het Flevoziekenhuis en enkele hechtingen later gaan we verder met de geocaches in Almere. Verschillende prachtig verstopte schatten gevonden. We stuiten op "De realiteit", een bijzondere cacheplaats in een wijkje van allerlei moderne woningen, zoals de 'containerwoning' hiernaast. Kortom de dag is bijna heelhuids geëindigd, al is het niveau van het vakantiegevoel enigszins gedaald.

Thuisgekomen is de knie dikker en pijnlijker geworden. Een nachtje slapen geeft wat rust. Maar vervolgens kun je geen kant op. Alhoewel... een stukje erover schrijven lukt nog wel met mijn linkerbeen omhoog.

Vakantiegevoel

Een heerlijke vakantie eindigt altijd met relaxed thuiskomen. Even de oudste knuffelen (ook al vindt hij dat helemaal niet leuk...), door de post heen, alle oude bekende dingen even bekijken, de "thuislucht" opsnuiven, de dingen betasten, etc.

Maar... ook natuurlijk een hoop wassen, opruimen, opruimen, wassen, schoonmaken, tent opvouwen, haringen schoonmaken, nog een was draaien, ophangen, stofzuigen, nog meer opruimen, etc. etc. Het zweet staat alweer op mijn voorhoofd.

Maar dan toch weer je boek pakken en verder lezen waar je was gebleven om nog even dat vakantiegevoel vast te houden. Of toch nog een geocache in de buurt pakken om dat vakantiegevoel te herbeleven. Nog eventjes. En dan weer met een opgeruimd gevoel vol positieve energie aan het werk!

Vakantie=ontspannen

Vakantie is eventjes weg uit de sleur van het gewone dagelijkse leven en de dagelijkse praktijk met al het werk en de beslommeringen van alle dag. Het is het doorbreken van het patroon. Niet 's morgens de wekker laten afgaan om op tijd op het werk te kunnen zijn, de boodschappen doen op een moment wanneer je er zin in hebt, en vooral niet aan werk denken. Nu is dat laatste best lastig, want gedachtes komen zomaar en verdwijnen ook weer zomaar. Je kunt je gedachtes niet dwingen om niet te komen. Je kunt wel leren om je gedachtes aan je voorbij te laten gaan. Denk even aan de school waar je werkt en denk daarna bewust aan de natuur waar je middenin loopt, de vogeltjes die je hoort zingen, de wind die in je gezicht blaast, mmmm, laat alle belastende gedachtes lekker wegvliegen. En komen ze toch weer, dat geeft niet, trek er even een kartiertje voor uit en ga dan lekker wat anders doen. Afleiding zoeken in een boek, een wandeling, een uitje, een puzzel, een spelletje of wat dan ook. Dat is pas vakantie! Pas dan kun je echt ontspannen.

Nuttige en ontspannen vakantie

Alvorens over te gaan tot het ontspannen gedeelte van de vakantie, eerst wat nuttige zaken op een rijtje zetten. Dan is het goed dat er 6 weken zijn, waarin je deze twee zaken van elkaar kunt scheiden.

Nuttige zaken zijn zaken die te maken met het (nieuwe) werk, waarin vergaderingen en jaarroosters worden opgenomen in de agenda, waarin regels en gewoonte eigen worden gemaakt, waarin de homepage van de schoolwebsite in de gaten wordt gehouden en waarbij er ook nog wat contact is met een collega die plotseling een pols heeft gebroken en een versleten knie heeft, die waarschijnlijk geopereerd zal moeten worden.

Daarnaast zijn er in huis klussen, waar je in een normale werkweek met studie en gezin gewoonweg niet aan toekomt. Neem nu de kamer van mijn dochter. Vorig jaar waren we al begonnen met het leggen van laminaat op de gang en in de kamer van zoonlief. Dat moest nu uitgebreid worden naar de twee andere kamers. Omdat die grote dochter met zomerkamp van de scouting mee is, is het nu of nooit. Kamer leeg. Schilderen. Vloer eruit. Nieuwe vloer erin. Ja, ja, dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan. Stukje bij beetje komt het in orde.

Of het zaterdag klaar is, als zij terugkomt, is maar de vraag. Maar ach, we moeten tenslotte ook nog ontspannen...

Het echte ontspannen gebeurt pas als je weg bent. Geen klussen, geen wassen, geen stofzuigen, geen gepoets, geen telefoon, geen computer, maar gewoon echte serene rust. Een boek, een stoel afgewisseld met een flinke wandeling door de natuur.

Effectieve vakantietijd

Effectieve leertijd op het gebied van lezen, taal, rekenen e.d. wordt altijd keurig gemeten langs een kwaliteitskaart en de momenten van de gegeven instructie. Maar effectieve vakantietijd, wat is dat? Is dat chillen, luieren, niet op de tijd letten? Of toch juist een nuttige besteding van die vrije tijd d.m.v. een uitgezette wandeltocht, een uitstapje naar een prachtige oude stad of een museumbezoek? Ooit zei iemand dat het lekkere van vakantie is, dat je nu niet op die tijd hoeft te letten. In het onderwijs draait alles om tijd, roosters, planning e.d. Dan is het heerlijk om in de vakantie geen horloge te dragen. Maar ja, je zult wel moeten weten wanneer het museum zijn deuren sluit of wanneer de winkel gesloten is.
Ik denk dat de ultieme effectieve vakantietijd een combinatie is van lummelen en lekker ongegeneerd tijd verspillen, zodat je kunt ademhalen, rustig worden en niet gejaagd hoeft te doen tegenover lekkere verzetjes als een museum, een natuurtocht, een strandwandeling en een stadsbezichtiging. Maar doe alles lekker op jouw tijd, dat is pas genieten en dat is effectief!

Zomervakantie

Als de zomervakantie is begonnen, is er voor mij altijd nog een soort van "afkick"-periode. Je hebt alles gegeven om het jaar af te ronden en nu heb je vakantie. Nou ja, thuis moet er ook nog wat worden opgeruimd. Papierrommel sorteren, mappen ordenen, website bijwerken e.d. Daarnaast heb je met je eigen gezin ook nog het een en ander op orde te brengen. Geeft niet, daar heb ik zelf voor gekozen.
Het is dan natuurlijk niet zo gek dat je ziek wordt. Het hele jaar ben ik niet ziek geweest(dacht ik...) en nu zit ik met een bijholte- of een voorhoofdsholteontsteking bij te komen. Knallende hoofdpijn. Niet bukken.
Toch is dit niet heel bijzonder. Ooit zijn we direct dezelfde middag op vakantie gegaan en dat doe ik nooit meer. De eerste week was ik kapot! Je moet toch even acclimatiseren, ontwennen en je instellen op een tijd van rust. Juist in het onderwijs, waarin je toch met pieken werkt, is dit wel belangrijk. Ik weet ook niet of het verstandig is, om leerkrachten te laten doorwerken in de zomervakantie. Voor wie doet men dit? Voor die hardwerkende leerkracht, voor die leerkracht die overal onderuit probeert te komen of voor mensen die niet weten dat leerkrachten in de werkende weken wellicht veel meer uren maken dan er voor staat? Als je het beroep echt onaantrekkelijk wil maken, moet de politiek dit vooral doen! Misschien moet ik dat toch op zoek naar iets anders...

Opruimen

Als de zomervakantie voor de deur staat komt er een moment van puinruimen en schoonpoetsen van de werkruimtes en klaslokalen in de school. Als IB-ers heb je gelukkig niet een heel klaslokaal, maar wel een dossierkast die weer op orde moet, de groepsmappen die moeten worden doorgeschoven en een kast waarin veel te veel wordt bewaard.

Na grondig en secuur bekijken van alle paperassen die nog in de dossiers moesten, maar ook eens alles door je handen laten gaan, wat er in de "grijze" kast ligt, is de IB-ruimte weer schoon en heerlijk overzichtelijk.

Omdat de directeur ook heel veel te doen heeft om de laatste brieven, gidsen, beleidsplannen en financiën bij te werken, neem ik ook de directeurskamer even onder handen.

Enerzijds kan deze plaats op sommige plekken wel een flinke sopdoek gebruiken, anderzijds neemt ook hier de onnodige doch nostalgische rotzooi steeds meer ruimte in. Natuurlijk is het lastig om dingen weg te doen, maar soms moet er ruimte gecreëerd worden voor nieuwe moderne tijden. Laat dan rustig het cassettebandje maar in de prullenbak verdwijnen.

Voor de vele bakjes en paperassen moet een extra moment worden ingelast. Want wat kan hiervan weg en wat niet?