Het getal 25

Een kwart is 25%, 5x5=25, een dag is net geen 25 uur, 25 cent heette vroeger een kwartje, 25 minuten is net geen half uur, 25 dagen is drieenhalve week, wat zou 25 dan zo bijzonder maken?
Als je gekozen hebt voor elkaar en 25 jaar geleden elkaar het ja-woord hebt gegeven, dan is dit inderdaad een heel bijzondere dag. Een zilveren bruidspaar, zoals wordt gezegd, dat klinkt wel. Niet dat ik me nu oud en gerimpeld voel, maar het is toch een hele tijd.
In 25 jaar gebeuren er veel dingen die je samen meemaakt. Verdrietige dingen waar je samen doorheen slaat, maar ook mooie herinneringen die je samen hebt beleefd. Gisteren hebben we samen met onze (stief-)ouders al een voorproefje gehad, compleet met taart en versnaperingen. Vandaag staat vooral het positieve in de schijnwerpers en hebben we dit in eerste instantie samen gevierd in een Canadese kano op de Nieuwkoopse Plassen. Heerlijk! Het was zalig weer en natuurlijk enigszins verbrand, maar dat mag de pret niet drukken.
Thuisgekomen vieren we samen met onze 4 prachtige humoristische puberkinderen en 2 x aanhang een gezellige BBQ maaltijd in onze achtertuin, waar de oudste alles regelt rondom het braden en grillen van vlees. Straks in de zomervakantie gaan we met z'n achten nog een weekje naar de Ardennen. Gewoon genieten van al het goede wat ons overkomt. Wat een rijkdom!

Musical

Een musical is een feestje. In het theater betaal je dure kaarten, zit je soms ver weg, heb je een garderobe nodig en moet je drinken kopen in de pauze.
Op school heb je al kunnen meegenieten van de voorbereidingen. De voorbereidingen bestaan uit het maken van een prachtig decor, materialen verzamelen, kleding uitzoeken, toneelattributen opsnorren. Daarnaast moeten de rollen verdeeld, het stuk moet worden ingeoefend en de liedjes met dansjes uit het hoofd worden geleerd. Wat een werk voor groep 8! Petje af voor deze prestaties van leerkrachten en leerlingen.
Vervolgens ben je op locatie waar je gewoon koffie krijgt, veel bekende mensen tegenkomt, je jas gewoon kunt ophangen (al was dit vanwege de warmte niet nodig) en je achteraan zelfs nog eersterangs zit. Ik heb genoten van "De trein"
Als je dan binnen korte tijd ook nog van school bent veranderd, heb je ook nog de mazzel om zo'n feestje twee keer te mogen meemaken. Volgende week ben ik uitgenodigd ook nog eens kijken naar de musical van de klas die ik zelf in 5/6 en als ADVjuf in 6/7 heb gehad. Dan heet het "Windkracht 8". Ik ben benieuwd, maar verheug me er nu al op!

Geslaagd

Slagen kun je krijgen als je stout bent geweest, al ben ik daar niet zo voor. Je kunt geslaagd uit de stad komen, als je gave nieuwe kleren hebt gevonden of een nieuwe bank hebt besteld. Maar natuurlijk kun je ook slagen voor een zwemdiploma, een rijbewijs of een Master.
Dit keer gaat het om de tweede zoon Jos, die geslaagd is voor de HAVO en alles - in tegenstelling tot de rest van ons gezin tot nu toe - in een keer heeft gehaald. Terwijl ik me bij hem nog best zorgen heb gemaakt op de basisschool. Lezen vond hij niet leuk en eigenlijk leest hij nog steeds weinig. Sociaal gezien heeft hij een streepje voor, hij is begaan met iedereen en voelt goed aan als er iets is. Bewegen doet hij als de beste. Als klein kind klom hij overal al in, op en achter. Met trillende knieen heb ik hem weleens van de schuur getild, hij was toen anderhalf! Basketballen zit hem in het bloed, maar ook thuis kan hij slecht stil zitten en niet van je af blijven als hij je iets wil vertellen.
Al eerder in het schooljaar, ik meen dat het in april van dit jaar was, heeft hij een toelatingstest voor de HALO gedaan en is ook daarvoor geslaagd en dus toegelaten, als hij zijn diploma zou halen. Hierbij kan hij eerstegraads gymdocent worden.
Gaaf om te zien hoe kleine jongetjes groter en zelfstandiger worden. Je kunt zo een gelukkig mens afleveren die op eigen benen leert staan. Zo voel je als ouder ook dat hij is geslaagd in de breedste zin van het woord.

Driejarigen naar school?

De Onderwijsraad heeft twee weken geleden een advies uitgebracht om driejarigen al 5 ochtenden naar school te laten gaan. Onder het bericht op Kennisnet stond een poll, waarbij circa 75% tegen dit voorstel is. Nu kun je op dit voorstel niet per definitie meteen ja of nee zeggen. Er is altijd wel een "Ja, maar ... " of een "Nee, want ... "

Wetenschappelijk gezien heeft een rijke leeromgeving vele voordelen voor de onderwijskwaliteit van de kinderen, zeker als het kinderen betreft die uit een kansarme, anderstalige omgeving komen. Zij kunnen baat hebben bij het aanbieden van de taal dmv van voorlezen, cijferkennis, pedagogisch verantwoord speelgoed, constructiemateriaal, een gezelschapspel, puzzels of het spelen met andere kinderen.

Gevoelsmatig zijn deze kinderen nog wel heel erg jong om al aan het dagritme ("stramien") van een school te wennen, zeker 5 ochtenden per week. Deze kinderen zijn veelal nog individualistisch ingesteld. Wat pikken ze op van alle vroegschoolse activiteiten? Wat zijn de effecten op sociaal emotioneel gebied? Ervaren deze kinderen een veilige omgeving?

Voor mijzelf hoeft het niet(kinderen zijn nu ook al te groot, maar ook als ze nog klein waren geweest), omdat wij zelf graag voorlezen, spelletjes doen, bezoekjes brengen aan de kinderboerderij, bibliotheek bezoeken, puzzels maken en meer van dit soort zaken, die eigenlijk 'gewoon' bij de opvoeding horen. Maar ja, ik heb het zelf dan ook meegekregen van mijn ouders. Het werd me allemaal met de paplepel ingegoten.

Ik ben er wel een voorstander van als deze mogelijkheid wordt geboden aan taalzwakke milieus, mensen met een laag budget, eenoudergezinnen of aan gezinnen die niet goed weten wat ze allemaal kunnen doen om hun kinderen bagage mee te geven, waar ze op school wat aan hebben. Een soort leerschool, waarbij je als ouder ook wat ideeën kunt opdoen. Maar of je daarvoor een kind van 3 al 5 ochtenden naar school moet sturen, daarover heb ik toch mijn bedenkingen. Of zou de drempel om een 3-jarige naar school te brengen lager zijn, dan met een kind naar een opvoedbureau te stappen? Vaak zijn ouders en kinderen dan al te laat....

Oranjegekte

Wapperende vlaggen in elke straat, oranje reclameboodschappen vliegen om je oren. Is het geen Gogo, dan wel een bandje of een ander gratis exemplaar van iets wat met voetbal en WK te maken heeft. 
Nu houd ik niet van voetbal. Zelfs zo erg, dat ik zelfs het Nederlands Elftal niet eens volg of bekijk. Wanneer er een wedstrijd aan de gang is, hoor ik de doelpunten vanzelf wel van alle geluiden buiten. Als ik in de tuin zit met een blad of een boek, weet ik de stand al, zonder er iets voor te hoeven doen.
Toch heb ik er ook geen hekel aan hoor, mensen moeten vooral doen, waar ze plezier in hebben.

Wanneer ook het werk en de onderwijstijd hieronder gaat lijden, heb ik toch mijn bedenkingen. Natuurlijk kun je er op een leuke manier aandacht aan besteden op school door erover te knutselen, te leren hoe dit allemaal in z'n werk gaat of een spreekbeurt van een kind beluisteren. Maar om een hele middag onderwijstijd in te leveren voor een voetbalwedstrijd gaat me te ver. Maar OK, dat is mijn mening.

Wat pas echt de voetbalgekte laat doorslaan is het feit dat een moeder van school niet naar de afscheidsavond (groep 8) van haar dochter wil komen, omdat er een voetbalwedstrijd van het WK aan de gang is. Hoe gek kan het nog worden?

Laatste loodjes

Het weekend is weer begonnen en er resten nog drie weken voor de zomervakantie. Het schooljaar is bijna om. Alleen nog die laatste loodjes. Waarom wegen die laatste loodjes nu altijd toch zo zwaar?
Met een klas kinderen wil je de methode afgerond hebben, nog wat oudergesprekken regelen en zaken afhandelen, rapporten schrijven en natuurlijk een overdracht naar de volgende leerkracht. En dan heb ik het nog niet eens over extraatjes als een schoolreisje, een sportdag, een slotfeest of een afscheid van een collega, allerlei extra taken die ook nog even geregeld moeten worden.
Als IB-er heb je weer andere zaken om goed over te dragen, af te ronden, op te bergen in het digitale systeem of in de papieren mappen. Veel oudergesprekken in geval van wel of geen doublure, regelingen betreffende verwijzingen of aanvragen voor PAB(preventieve ambulante begeleiding) of speciale leesbegeleiding. Daarbij komt dit jaar ook nog de gehele overdracht naar een andere collega. Een hele klus.
Stuk voor stuk de zaken oppakken en afhandelen levert de meeste rust en het beste resultaat. Mijn vader zei vroeger al: "eerst het nodige, dan het nuttige en dan het aangename". Zo kun je straks na al dat nodige en nuttige genieten van een welverdiende vakantie, al moet je niet vergeten, nu ook al van die rustpauzes tussendoor te genieten. Mmmmm, lekker weekend.

Stemmen

Vandaag is het 9 juni, de stembus is gesloten.
Ook wij gingen vanavond stemmen. De oproepkaarten hingen klaar, even een identificatie opsnorren en vervolgens even lekker de hond uitlaten en in een rustig tempo wandelen richting stemlokaal. Het was druk bij het dichtstbijzijnde stemlokaal en het halletje stond vol met wachtende mensen. Een lolletje, een praatje, een aai over de kop van Spikkel, het heeft wel iets gezelligs.
Toen er nog 6 mensen voor ons waren werd er geroepen dat er iets op was. Ik dacht nog dat het een extraatje was wat nu niet kon worden uitgedeeld. Ach, lekker boeiend, ik kom om te stemmen. Nog geen 5 tellen later begrepen we dat de stembiljetten op waren en dat er nog 4 mensen konden stemmen. Huh? Hoorden we dat goed? De hele rij achter ons had vraagtekens op het gezicht en ging weer richting de uitgang. Op zoek naar een ander stemlokaal. Gelukkig dat wij goed ter been zijn, via huis op de fiets gesprongen en alsnog gestemd. Zou iedereen dat gedaan hebben?

Een nieuwe start

Na de zomervakantie begint er altijd een nieuwe start. Met frisse moed begin je een nieuw schooljaar. Je hebt een nieuwe groep, een nieuw klaslokaal, een nieuwe uitdaging, een nieuwe school, een nieuwe kamer of misschien wel een nieuwe functie.
Het kan ook voorkomen dat je alles krijgt: Een nieuwe school, een nieuwe functie, nieuwe collega's, een nieuwe groep, een nieuwe kamer, ja, een echte nieuwe uitdaging waar je naar uit zit te kijken, maar wat eigenlijk iets vroeger voorbij kwam, dan je had gepland. Maar komt alles op het moment dat je het plant? Komt een kind op de uitgerekende datum ter wereld? Komt een aswolk op het goede moment over Nederland? Win je op het goede moment een prijs? Nee, de kans is groot, dat het op een ander moment plaatsvindt.

Zo kwam ook deze nieuwe uitdaging langs, die na de zomervakantie start. Een nieuwe functie met nieuwe collega's op een nieuwe school met nieuwe kinderen, een nieuwe groep in een nieuw gebouw met een nieuwe kamer. Een compleet nieuwe werkervaring.

Het lijkt op het verhaal van de Bibelebonse berg met de Bibelebonse kinderen die eten uit een Bibelebonse nap met een Bibelebonse lepel van de Bibelebonse pap. Nu moeten we er nog een "Maxima"-le invulling aan gaan geven aan deze nieuwe start. We gaan ervoor!

Trouwen in Maastricht en België

Het komt steeds vaker voor dat mensen elkaar trouw beloven door in het huwelijksbootje te stappen. Deden wij dat bijna 25 jaar geleden(nog 3 weken...), onze neef Ton - destijds onze bruidsjonker - deed het gisteren. We waren uitgenodigd en zijn nu op dit moment nog aan het aansterken van een vermoeiende doch boeiende dag van dit heuglijke feit.

Dit neefje(langer dan wij zijn...ik schat zo'n 1.95m) trouwde gisteren met zijn bruid. Twee moderne mensen, die toch kiezen voor een huwelijk, maar wel met een gelijkwaardige verhouding. Dat spreekt mij wel aan.

Toen de uitnodiging binnenkwam, zagen wij al dat het een deel in Maastricht zou zijn en een deel in Teuven(België). Pffttt. Zullen we er een weekendje van maken?

Om vervolgens 8 personen(6 gezinsleden + 2 aanhang)en een hond te mobiliseren om zover te krijgen, bleek er eentje niet te kunnen en een ander nog een training te hebben op vrijdagavond. De hond werd op vrijdag al weggebracht naar een logeeradres. Dat werd dan zaterdagochtend vroeg vertrekken met 7 personen in twee auto's en in circa 3 uur op de plaats van bestemming (Maastricht) aan te komen. Hijgend en puffend, de oksels omhooghoudend een verkoeling gezocht op een terrasje op het Vrijthof. Vervolgens liepen wij naar het Kanunnikenhuis. Een huwelijksvoltrekking in de achtertuin, heel bijzonder! Alleen de torenklok begon plotseling te luiden, tja...

Gelukkig hadden we nog een slaapplaats gevonden in België, zodat we niet die nacht hoefden terug te rijden. Overigens een prachtige glooiende omgeving als je België binnenrijdt. Waren we wel onze paspoorten vergeten. Oeps. Nou ja, gokje.

Na een drukke en drukkende(het was echt smoorheet gisteren...)dag, reden we uiteindelijk om half 2 's nachts naar onze slaapplaats, waar wij de volgende dag rond een uur of 9 weer werden wakkergeschud door het ochtendlicht. Met een ontbijtje bestaande uit broodjes van de plaatselijke bakker en melk van de boerderij konden we er weer tegen om de terugreis te aanvaarden. Nog eens 3 uur, met een tussenstop om de hond weer op te pikken, waardoor we rond half 5 weer uitgeput op de thuisbasis aankwamen.

Een bijzondere dag, gezellig gekletst, heerlijk gegeten, lekker veel familie gezien, maar de volgende keer mag het van mij wel iets dichterbij, scheelt me toch een hoop reisuren en euro's.

Kampioen

Waddinxveen, 28 mei 2010.

Kampioenswedstrijd van JU18-1 van Zoebas moest uiteindelijk toch nog worden gespeeld. Ondanks het feit dat het andere team een keer niet was komen opdagen tegen Zoebas. Met twee jongens in JU18-1 een heerlijke wedstrijd om naar te kijken. Even wat foto's maken. De wedstrijd is ontzettend spannend, maar de jongens spelen de sterren van de hemel. Zeker als er een actie is tussen de twee broers met een assist en een score, kan ik mijn geluk niet op. Wanneer de wedstrijd een vreemde wending krijgt in het derde kwart, waarbij Zoebas erg veel fouten krijgt, een opzettelijke fout en verwijdering van een speler(onterecht overigens, maar ja, de scheidsrechter beslist) is de spanning te snijden. Houden ze hun voorsprong?

De tegenstanders komen terug tot een verschil van 8 punten. Er kan nog van alles gebeuren. Als ook een speler van de tegenstander wordt verwijderd van het veld na een opzettelijk handgemeen met een van onze kinderen, draait de wedstrijd weer bij en hebben ze gewonnen met 57-42. Pffffft. Kampioen! Geweldig. Ik kan weer opgelucht ademhalen. Niets zo lekker om naar zo'n wedstrijd te kijken, waarbij mijn gedachten alleen nog maar bij deze spannende wedstrijd zijn. En dat is ook weleens goed.