Oranje

 Koninginnedag 2011. De Koningin viert haar verjaardag met het volk door op twee plekken op bezoek te gaan. Deze keer is Limburg aan de beurt en Weert steekt al zijn energie in een oranje tapijt door de stad, waarover de koninklijke familie(geheel compleet deze keer) waardig kan lopen en smikkelen.

Oranje. De kleur van koninklijk huis en van Nederland. Naast de rood-wit-blauwe vlag wappert een oranje wimpel. Toch was vroeger de vlag oranje-wit-blauw(oranje-blanje-bleu). Pas in 1937 werd deze officieel rood-wit-blauw, ondertekend door koningin Wilhelmina. Helemaal in stijl hebben ook wij de vlag tegen het huis aan gehangen. Nu mag het!

Oranje. Wat zegt ons de kleur oranje nog meer? Naast het glaasje ranja of de oranje bitter wordt er veel oranje verkocht. En ja, ik moet toegeven, dat ook ik al een oranje tompoes verorberd heb.

Oranje is een secundaire kleur die na menging van rood en geel tot verschillende gradaties oranje kan verschijnen. In de natuur komt het weinig voor.

De naam oranje komt uit het Spaanse naranja, wat sinaasappel betekent. Ook andere talen kennen voor deze kleur en vrucht dezelfde benaming: denk aan het Engelse orange, wat zowel oranje als sinaasappel betekent.

De kleur oranje heeft weinig betekenis, behalve dan, die van rood en geel samen. Rood is de kleur van de warmte, emotie, de liefde en gevaar(signaalkleur, zoals bij het verkeerslicht, gevaarlijke dieren en de brandweer). Ook de planeet Mars is rood. Geel daarentegen maakt alles goed: positief en stralend, warmte als het naar oranje neigt, maar ook haat als het knalgeel betreft.

Laten we van deze Oranje Dag dan ook een echte Koninginnedag maken en behouden, waarbij het oranje de boventoon mag vieren. Denkend aan emotie, liefde en een positieve uitstraling.

Vakantie of ....?

Genietend van het mooie weer, fietsend door de natuur, wandelend met de hond, luisterend naar de fluitende vogels, lezend in een boek en een blad, wat is vakantie toch heerlijk. Languit op de bank en een leuke TVserie of een spannende detective.

Vakantie. Rust. Lekker even niks doen. Niet op de klok kijken. Agenda opzij gelegd. Geen gesprekken voeren. Geen deadlines voor bepaalde af te ronden stukken.

Betekent dit, dat je niet meer aan het werk mag denken? Betekent dit, dat ik niet aan school denk? Betekent dit, dat ik alles los kan en moet laten? Betekent dit dat ik nu de boel de boel kan laten? Nee, zelfs het werk suddert in deze vakantie nog even door. Niet zo veelvuldig als in vorige vakanties, maar toch. Allereerst ben ik op Goede Vrijdag even teruggegaan om de post op de bus te doen en de planten water te geven. Ook de formatie moet geregeld worden. Collega's zijn bereid na te denken. Reacties komen dan toch binnen. Dat is niet helemaal te voorkomen. Het houdt de gelederen bezig. We houden ons brein soepel en we komen niet helemaal met allerlei nieuwe items en verrassingen terug op school.

Het moet niet zo zijn, dat we "gewoon doorwerken". Ontspanning is goed. Sterker nog: ontspannen moet! Dat kan ook makkelijk, als de zaken die ik weer geregeld heb van me af kan zetten. Prima. Snel schakelen en doorgaan in de flow van een relaxte vakantie. Met volle teugen een dagje weg. Een fietstocht organiseren. Een wandeling maken. De natuur opnieuw ontdekken. Een boek lezen. Een puzzel oplossen. Het kan allemaal. Blijf genieten van de rust, de reinheid en de regelmaat, want dat houden we het langste vol. Toch maar op tijd naar bed, het is tenslotte vakantie.

Pasen

De warmste Pasen sinds 1949. Op 24 april is deze Pasen een van de laatste in het jaar. In 2008 viel Pasen op 22 maart, een van de vroegste Pasen.

Het feest van nieuw leven, nieuw licht na deze donkere dagen. Na Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Stille Zaterdag is Pasen er een die uitbundig gevierd wordt. Het feest van het licht. Het feest van nieuw leven.

Op school hebben we een Paasviering beleefd met kinderen tussen 4 en 12. Een mooie begrijpelijke viering, waarin een tuinvrouw een zonnebloemzaadje vindt. Zo'n zaadje lijkt niet zo veel, het lijkt zelfs dood. Wanneer je het zaadje in de grond stopt en goed verzorgt, kan er een gigantisch grote zonnebloem uitgroeien. Zo'n prachtige goudgele bloem richt zich naar het warme zonlicht. Er werd gezongen en alle kinderen hadden een rol in het verhaal. Ze zien niet alleen wat er gebeurt, maar beleven ook echt concreet mee hoe een en ander is gegaan. Zo willen wij als school meegeven wat een mooi verhaal Pasen is, elk jaar weer.

Zo was er deze week een moderne Paasviering in het centrum van Gouda, waarbij een groot wit kruis door het centrum van Gouda werd gedragen en het verhaal werd nagespeeld door bekende acteurs en zangers met tussendoor moderne liederen, die daar goed inpasten.

Het Paasverhaal is namelijk voor iedereen. Zo wordt het Paasverhaal uitgedragen.

Het plein in Gouda stond stampvol. Ook deze mensen hebben het verhaal meebeleefd door er middenin te staan en mee te doen. Door te beleven hoe het kruis vervoerd werd. Door te zienkijken naar de beelden en door te luisteren naar de toepasselijke liederen.

Het lichtend vuur blijft branden, het vuur dooft nooit. Dat is Pasen.

De kinderen op school kregen allemaal een zakje zonnebloemzaadjes mee, met de tekst(uit: Kind Op Maandag):

"Doe als de zonnebloem:

keer je gezicht

naar het goddelijk leven,

het goddelijk licht."

Eens kijken of het hen is gelukt om de zonnebloemzaadjes op te kweken en te richten naar het zonlicht. Ik ben benieuwd hoe de mensen de opvoering in Gouda hebben ervaren. Weer nieuw leven, zo gaat het alsmaar door, seizoen na seizoen, jaren lang, eeuwen achter elkaar, voor altijd.

Wordt vervolgd.

Stille Zaterdag

Nadat Goede Vrijdag de meivakantie heeft ingeluid, is het doek van het grote verhaal gevallen. Duisternis. Even teruggeworpen worden op jezelf.

Met mijn zonnige kijk op de wereld spreekt duisternis me niet echt aan. Toch was Goede Vrijdag een bijzonder moment.

Ook op school hebben we deze Paasdagen, en dan bedoel ik Palmpasen, Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Paasmorgen, in een Paasviering beleefd. Met een dood zonnebloemzaadje, een tuinman en getekende en geknutselde zonnebloemen hebben we dit zichtbaar gemaakt voor de kinderen. Zo konden zij alvast zien, dat Pasen de dag is waarop het Licht weer voor altijd mag schijnen. De zonnebloem is hierin een mooi beeld, want deze richt zich naar het zonlicht. De kinderen hebben allemaal een zakje zonnebloemzaadjes meegekregen naar huis. Zouden we er nog iets van terugzien?

Stille Zaterdag is de zaterdag voor Pasen, Paaszaterdag, de zaterdag die volgt op Goede Vrijdag. Het is de laatste dag van de vastentijd en lijdensweek die voorbereidt op het christelijke paasfeest. Deze zaterdag wordt ook wel Stille Zaterdag genoemd, omdat op die dag de klokken niet luiden tot aan de Paaswake.

Stil is hier dus echt stilte. Zo eindigt ook de dienst van Goede Vrijdag. De Paaskaars wordt gedoofd en iedereen verlaat de kerk zonder muziek, in stilte.

Er zijn veel mensen, die niets met de kerk of met het Paasfeest hebben. Zij zien het misschien meer als een koppeling met de lente, waarin we het ook over nieuw leven hebben. Maar er is meer. Toch beleefd iedereen dat op zijn eigen manier.

De overeenkomst moet mensen met elkaar binden, zodat we open staan voor elkaar en elkaar even de warmte gunnen. Verbondenheid, samen met allen die je dierbaar zijn.

Voor nu:Eventjes rust. Voor straks: Vrolijk Pasen!

Goede Vrijdag

De eerste dag van de meivakantie is meteen een Goede, het is namelijk Goede Vrijdag. Het weer werkt ook nog eens goed mee en we kunnen ons bezinnen op rust en de betekenis van Goede Vrijdag.

Rust is na een drukke periode op school, de studie en in het gezin altijd welkom. Even tot rust komen en languit uitblazen.

Tegelijkertijd komt het verhaal van Jezus, die zijn Zijn leven heeft gegeven voor onze zonden langs. Een verhaal dat met de paplepel is ingegoten en nog steeds voor een bepaalde rust zorgt. Er is Iemand die over ons waakt en die zorgt dat het goed komt, die je leert om dingen een plek te geven en troost biedt. Iemand bij wie je altijd jouw verhaal kwijt kunt. Iemand die voor ons sterft.
Deze dubbele gedachte geeft de meivakantie een diepere inhoud. Intussen kunnen we genieten van de stralende zon, de vrolijk gekleurde bloemen, de uitlopende bomen en van de dagen die langer worden en meer licht geven. Nieuw leven en nieuw licht laat de positieve energie stromen en geeft ons kracht om verder te gaan op de ingeslagen weg.
We wachten op Pasen, waarin Jezus opstaat. Zo kunnen wij ook opstaan, opnieuw beginnen en genieten van de mooie dingen op deze wereld.

Enthousiasme

Wat is enthousiasme? Hoe kan iemand enthousiast worden of uitstralen? Is enthousiasme te leren? Waaruit haal ik mijn enthousiasme? Enthousiasme is een gemoedstoestand waarbij men zich levendig en uitgelaten gedraagt en een grote geestdrift, gedrevenheid en motivatie voor iets of iemand vertoont. In het onderwijs is enthousiasme eigenlijk onmisbaar. Enthousiasme heb je nodig om ergens vol in op te gaan, om de wil uit te dragen, dat het lukt, om dingen over te dragen aan anderen, de kinderen, waar je het voor doet. Enthousiasme is misschien wel de inspiratie, de kracht om datgene te doen waarvoor je wilt gaan, waar je naar toe wilt en wat je dus wilt bereiken. Nadat je iets hebt bereikt, geeft dat weer een kick en nieuwe (positieve) energie om weer enthousiast te worden of te blijven om door te gaan. Maar hoe kun je nu leren om ergens enthousiast voor te worden. Kun je motivatie en gedrevenheid aanleren? Het heeft te maken met een stukje positieve energie die je ergens uithaalt. Waaruit kun je in het onderwijs die positieve energie halen? Eigenlijk kan dat uit een heleboel dingen. In de onderwijswereld en ook via Twitter, zie ik allemaal enthousiaste onderwijsmensen voorbijkomen, die hun enthousiasme halen uit het contact met kinderen, een gave les die ze hebben bedacht, leuke foto's of films die ze hebben gemaakt, uit iets dat is gelukt en zo zijn er nog veel dingen te noemen. Mensen hebben zin om er iets van te maken. En mensen kunnen genieten van die mooie momenten. Misschien moeten we de vraag andersom stellen. Wanneer zijn mensen niet enthousiast? Komt dat door invloed van buitenaf? Komt het door wat ze hebben meegemaakt? Komt het doordat wat ze moeten doen te zwaar is? Komt dit omdat hun gemoedstoestand niet goed is? Het heeft te maken met een goede balans tussen de dingen die je leuk vindt, wat energie oplevert en dingen die dingen die minder leuk zijn, maar wel moeten. Waar haal je de energie uit om het voor jezelf leuk en boeiend te houden? Dat is de kunst. Is dat te leren? Nee, maar je kunt er wel aan werken door te oefenen en dat te doen waar jij energie uit haalt. Ook al zijn de omgevingsfactoren wel eens niet optimaal, je kunt toch weer die kracht eruit halen die jou weer verder brengen. Leer genieten van de kleine dingen. Het is geen antwoord op de vraag of je enthousiasme kunt leren, misschien moet je het soms gewoon proberen te doen.

Schoolplan

Iedere basisschool moet er weer aan geloven: het vierjarige schoolplan 2011-2015. Een bezoeking of een bezinning?

We doen het allemaal: plannen maken. Denk maar aan vakantieplannen, (ver-)bouwplannen, verhuisplannen of sollicitatieplannen. Dat is goed. Nadenken wat je wilt, een doel bepalen en achteraf terugkijken wat er wel of niet gelukt is. En, ook niet onbelangrijk, plannen maken is leuk, je kunt je dan al verlekkeren op wat komen gaat, waar je je op gaat richten, hoe je dat gaat doen en wat je ervoor nodig hebt.

Toen ik als vierjarige leerde schaken van mijn twee grotere broers, werd mij al geleerd om aan het begin van het spel een plan te maken. Ze zeiden: "Het geeft niet wat voor plan, maar maak een plan, zodat je een doel hebt." Dat is me altijd bijgebleven.

Ook in het dagelijkse leven op school is het handig om plannen te maken. Een lesplan, een groepsplamn, een handelingsplan of een groepshandelingsplannen, allemaal concrete doelen wat je wilt bereiken met die les en met die leerling.

Als directeur van een school moet je zorgen voor een helder overzicht, ook daarin moeten plannen worden gemaakt. In een schooljaar loop je tegen dingen aan en hier ontstaan verbetreplannen en veranderplannen.

Eens in de vier jaar is het wettelijk verplicht dat de school een schoolplan opstelt, waarin wordt vermeld hoe een en ander geregeld is. Nu ik hier ruim een half jaar probeer het werk van een directeur eigen te maken, val ik ook nog in de prijzen om een schoolplan te mogen schrijven. Het fijne daarvan is, dat ik zelf kan bepalen wat erin komt te staan. Het moeilijke is, dat ik nog niet eens alle zaken voorbij heb zien komen en nu al verwacht wordt, dat ik dit klusje eventjes klaarspeel.

Na de nodige studieonderwerpen in het afgelopen jaar, waarbij ook gevraagd wordt om verslagen te leveren en presentaties te geven, moet dit toch te doen zijn? Bezinning op mooie onderwerpen als transformatief leiderschap en teamcoaching zijn inspirerend.

Vakantieplannen maken is leuk, veranderplannen in gang zitten op school is boeiend, verbeterplannen maken geeft een kick, maar een verzameling van alles wat er speelt op school opnemen in een ellenlang draderig uitgeplozen schoolplan is ronduit tijdrovend.

In elke baan zitten voor- en nadelen. Dit was een nadeel. Maar de reden waarvoor we dit doen, het grote voordeel, komt elke dag terug: kinderen met een glunderende gezichtjes, leergierige houding, grappige opmerkingen, lekkere traktaties, gezellige praatjes en verrassende bewegingen. Daar doen we het voor!

De kracht van het onderwijs

Waaruit halen onderwijsmensen hun kracht, hun inspiratie en hun motivatie? Wat beweegt onderwijsmensen om in het onderwijs te blijven werken? Wat houdt onderwijs boeiend? Hoe blijft dit werk uitdagend?
Om me heen kijkend zie ik verschillende onderwijsgevenden, onderwijsondersteuners en leidinggevenden in het onderwijs, die op verschillende manieren omgaan met al deze woorden, die samen inspirerend onderwijs bieden.
Men geniet van die vrolijke kinderen, die soms zo snakken naar die aai over hun bol, het gevoel wat te kunnen leren aan kinderen, het geven van liefde en het creeren van een veilige, eerlijke en vriendelijke omgeving, het scheppen van openheid.
Men worstelt echter met tijdgebrek, werkdruk, verantwoordelijkheid en stoeit soms met oudergesprekken en collegiale troubles. Het hoort er allemaal bij en toch blijft dit werk het leukste werk wat er is.
Via een blog van Guido Crolla, een denkbeeldenstormer http://denkbeeldenstorm.nl/2010/10/renaissance-2-0-in-het-onderwijs/ werd ik wat verder aan het denken gezet. We spelen hier met moed, nieuwsgierigheid, creativiteit en passie, belanden we via aarde, water, lucht en vuur bij de doener, beslisser, denker en dromer van Kolb. Passie komt overeen met vuur. Het geeft warmte en werkt aanstekelijk. Creativiteit komt overeen met lucht, denk aan de luchtigheid van ideeën en het bouwen van luchtkastelen. Geef lucht aan vuur en het wakkert flink aan. Nieuwsgierigheid komt overeen met water. Water vind je bijna overal, het is letterlijk onze brandstof, zonder kunnen wij het geen dagen volhouden. En moed komt overeen met het basiselement aarde. Je moet lef hebben om je ideeën en fantasieën in onze werkelijkheid te plaatsen. Herkenbaar en zo voor ieder onderwijsmens een andere eigen invulling van zijn eigen inspiratiebron. Iedereen heeft een andere invalshoek, andere herkenningen en andere motivaties.
Goed, dan ga ik nu weer aan de slag, want ik ben toch echt wel een doener, met beide benen op de grond en vol goede moed doorzettend naar de acties die verricht moeten worden. Werk ze weer deze week!

Mede dank aan Guido Crolla.

Wie stemt voor?

De verkiezingen voor de Provinciale Staten en daarmee indirect ook voor de Eerste Kamer zijn voorbij. Toch is de titel van dit stukje "Wie stemt voor?". Op een website waar het over onderwijs gaat, kunnen we dan niet anders verwachten dat dit over de term "Passend Onderwijs" en de bezuinigingen zal gaan. Items waarover al eerder is geschreven en nagedacht.

De titel van dit stukje zou eigenlijk een groot vraagteken moeten hebben. Want wie stemt er nu voor Passend Onderwijs? Wie stemt er voor bezuinigingen? En wie stemt voor beiden tegelijk? Het Schooljournaal staat weer bol van tegenstemmers, uit de media komen weerstanden, iedereen praat erover, maar niemand is enthousiast. Wat wil onze minister nu eigenlijk? Wil ze een punt scoren?

Het onderwijs komt in actie, mensen komen bij elkaar, iedereen ziet dat het totaal de verkeerde kant op gaat en toch krijgen we met z'n allen die minister niet in beweging. Wie stemt voor? Een minister met een verpleegstersachtergrond. Wie stemt daarvoor? Hoe kan deze minister weten hoe het werkt in het onderwijs? Hoe kan deze minister weten dat sommige kinderen die extra hulp nodig hebben? Hoe kan deze minister weten, dat je geen 30 leerlingen in een groep van reguliere basisschool kunt hebben, waarbij er 6 met grote zorg zitten? Hoe kan deze minister weten dat het goed blijft gaan als er 3 leerlingen meer zitten in een groep van het speciaal onderwijs?

Heeft deze minister dat ervaren? Nee. Wie stemt dus voor?

Moet dan of het passend onderwijs of de bezuinigingen stoppen? Ja. Je kunt geen twee dingen tegelijk. Dit gaat koppen kosten. Zowel van leerlingen die tussen wal en schip geraken, maar ook van leerlingen die nergens terecht kunnen, nog niet te spreken van de leerlingen die het gewoon goed doen, maar nu ondergesneeuwd worden door te veel zorgleerlingen.

Er gaan koppen rollen, omdat de expertise van de ambulant begeleiders opzij wordt gezet, leerlingen in het regulier onderwijs met hun handen in het haar zitten omdat zij het ook niet meer weten en directies en besturen meer werk krijgen met minder middelen (want ook andere bezuinigingen zoals de expertise van de schoolbegeleidingsdiensten worden gewoon doorgezet).

En dit alles heet "Kennisland Nederland?" Wie heeft dit bedacht? Volgens mij missen hier een aantal mensen de kennis om het onderwijs goed te structureren, vooruit te kijken, te plannen over een aantal jaren, de rust in de tent te bewaren en gaan voor goed, beter, best onderwijs met de beste leerkrachten.

Dus wie stemt voor? De beste stuurlui, die aan wal staan. We zien wel waar het schip strandt. Maar dan is het te laat.

Sportief

De voorjaarszon doet wonderen. Het energiepeil stijgt, het humeur vrolijkt aanzienlijk op en de zin om iets te doen neemt toe. Overal lijkt het nieuwe leven weer zichtbaar. Lammetjes worden geboren, de bloembollen komen op en veelkleurige bloemen sieren de grijze wereld. Mooi, maar wat doet het nu met jezelf.

Met een kleine stimulans van manlief, zijn we toch eens gaan kijken naar een fiets met trapondersteuning, om de reis naar het werk aanzienlijk te veraangenamen. Vlak voor de zomervakantie heb ik zo'n fiets geleend bij de vertrouwde fietsenwinkel. De mensen die daar werken kennen ons al jaren. Een tochtje naar school heeft mij ertoe gezet, om deze - toch wel prijzige - fiets aan te schaffen en zo het nuttige met het aangename (zoals mijn vader altijd zegt) te combineren.

Nu de voorjaarsvakantie voorbij is moet ik natuurlijk wel op die fiets springen. Meteen de eerste maandag heb ik plaats genomen op de zitplaats van dit rijdend stalen ros. Mmm, heerlijk in de buitenlucht, frisse wind opsnuiven en tussendoor nog even een andere school bezocht en nog een extra frisse neus gehaald. Mmmm. 's Avonds het vaste avondje met de buurvrouw toch ook door laten gaan, bij meer bewegen voel je je immers fitter, blijkt.

Om nu niet te hart van stapel te lopen, gaf ik mezelf op dinsdag een rustdag, ik moest immers 's avonds ook door naar de studie. Vandaag ging ik weer, maar dit viel zwaarder dan maandag. Niet alleen vermoeider naarmate de week vordert en eigenlijk te laat het bed opgezocht gisteravond, maar de wind van vandaag liet de noodzaak van de trapondersteuning, ofwel het motortje, wel goed zien.

Ach, toch lekker in beweging geweest, vanavond toch iets eerder in bed en volgende week weer - minimaal - twee keer fietsen.

Kan ik morgen weer extra genieten van de luxe van een auto. Mocht het zonnetje schijnen, zet ik sportief mijn zonnebril op en draai het raampje een stukje open.