Spelen met blokken

Blok blok
Blok blok
T
O
R
E
N
Bouwen
H
O
O
G
Blok blok
Blok blok
M U U R

                          blok

                       blokblok

                    blokblokblok

                  blokblokblokblok

               blokblokblokblokblok

            blokblokblokblokblokblok

         blokblokblokblokblokblokblok

      blokblokblokblokblokblokblokblok

   blokblokblokblokblokblokblokblokblok

Blokblokblokblokblokblokblokblokblokblok

BL     BL      Blokkendoos      BL     BL     Touw
OK    OK                                OK    OK

B

L
O
K       v

K          a
E              l
N                 t
T
O                       o
R                           m
E
N

        T  O  L      E N       B  R  O  K  K  E  N

Blokkenhoek

Dagelijks loop ik er langs. Kinderen genieten. Bij ons op school staan ze op de gang. Veel leerlingen uit groep 1/2 genieten ervan. Drie groepen 1/2 maken er gebruik van. Bouwen na of bouwen zelf. Op elke basisschool vind je wel zo'n hoek. Een van de hoeken in de groepen 1/2, voorheen de kleuters. Wat gebeurt er in zo'n hoek? Waarom is dit zo'n gewilde hoek? Wat is hier zo leerzaam?

De blokkenhoek heeft een bepaalde aantrekkingskracht. Misschien meer voor jongens dan voor meisjes, maar daar heb ik eigenlijk geen bewijs voor. Ik zie beiden vaak in deze hoek bouwen, nabouwen, zelf bouwen, tellen of sorteren. Kinderen genieten van de blokken en maken eerst rijen of torens en vervolgens muurtjes en gebouwen. Ze voelen aan de blokken, draaien en stapelen. Ze bouwen met de blanke ongekleurde blokken met hun eenvoudige vormen.
In onze bouwhoek op school spelen vaak twee of drie kinderen. Samen spelen, samen bouwen, overleggen wat ze gaan bouwen of gewoon naast elkaar spelen.
Waarom is die bouwhoek zo leuk? Concreet materiaal waarmee kinderen iets kunnen creëren. Samen iets maken. Alle blokken op de grond in een lange rij of juist boven op elkaar. Ze creëren iets in de ruimte, waar je omheen kunt lopen, tussen kunt zitten of op kunt staan. Kinderen ontdekken zichzelf ten opzichte van de blokken en andersom.
Soms bouwen ze na van een bouwtekening of een plattegrond. Dat zijn dan vaak de leerlingen van groep 2. Zij krijgen inzicht in het nabouwen van een tekening.
Wanneer het spel is afgelopen of er moet worden opgeruimd is het een kunst op zich om alle blokken weer in de dozen terug te krijgen. Dat moet precies passen. De lange blokken, de platte blokken, de vierkante en de driehoekige. Het is passen en meten.
Een blokkenhoek/bouwhoek is daarom enorm leerzaam. Samen spelen, blokvormen leren kennen, tellen, passen en meten, voelen, verschillende manieren bedenken wat je kunt bouwen en tenslotte op de goede manier weer opruimen.
Wanneer ik langsloop vraag ik vaak "Wat zijn jullie aan het bouwen?" Soms krijg je een antwoord als "een dierentuin", "een garage" of "een toren". Kinderen geven soms hetzelfde antwoord, maar soms ook verschillende antwoorden. Kinderen spelen samen of juist naast elkaar (vaak zijn ze dan nog wat jonger). Soms gebruiken ze poppetjes bij hun spel, soms gaat het alleen om het gebouw, de toren of het nabouwen van een bouwtekening.
De vier blokkendozen die bij ons op school staan worden vervolgens - met enige krachtsinspanning - op elkaar gestapeld en netjes tegen de muur gezet. Soms mogen ze hun bouwwerk laten staan. Soms maak ik een foto en staan er twee trotse kinderen naast.
En ... meisjes of jongens, ze sjouwen zich een bult. Toch krijgen ze de vier zware dozen altijd weer op elkaar, alleen of met z'n tweeën, netjes tegen de muur. Misschien is de grootste regelaar wel een toekomstige bouwcoördinator.

Vakantie?

Ook schoolleiders hebben vakantie. Je zou het soms niet zeggen, maar toch is het zo. Zonder CAO. Toch nog vrije uren. En mocht het niet lukken, dan plak je er gewoon wat avonduren aan vast. Geen probleem, toch.... of wel?
Nee, schoolleiders hebben geen klas en kunnen hun tijd zelf indelen. Het lijkt alleen altijd een race tegen de klok. Wat doe ik toch fout? Of wil ik het allemaal te goed doen?

Heb je de geplande activiteiten af, komen er nog onverwachte incidenten. Zo rolde de laatste schoolweek in een actieve week rondom enkele leerlingen, de schoonmaak, de deskundigheidsbevordering inzake informeel leren van het schoolleider register, het internet op de tweede nieuwe locatie en het loskoppelen van computers die moesten worden vervangen. Gelukkig was er niemand ziek.
In de eerste week van de vakantie zet je geen wekker. Dat is tenminste alvast een vakantie gevoel.

Toch is het die maandag al raak. De telefoon gaat. Reggefiber aan de lijn om een afspraak te maken. Zou het dan toch gaan lukken met het internet op de tweede locatie? Het heeft pas 4 maanden geduurd.
Meteen even wat mail wegwerken. Doorsturen van aanvragen info-pakketen voor de school. Verder ga ik die dag als mantelzorger naar mijn ouders, die de 9 al zijn gepasseerd. O.a. mijn spieren trainen bij het gras rollen.
Dinsdag op tijd op, zodat ik nog wat aan de dag heb. Op stap met mijn dochter.
Weer thuis gaat de telefoon. Een ouder van een school wil overstappen. Oei. Lastig verhaal. Hoop zorg. Afspraak gemaakt voor in augustus.
Woensdag lekker fietsen. Onderweg word ik gebeld door de netwerkbeheerder. De switchkast is op slot. Mmmm. Even langsrijden dan maar. Meteen tweede locatie laten zien. Mooi. Ook weer geregeld.
Mail over een adres van een leerling op de BSO. Helaas. Geen bereik op de adresgegevens. Zullen moeten wachten.
Donderdag heb ik de gemeente aan de telefoon over de sleutel van de brievenbus en de sloten van de deuren van de tweede locatie. Als het goed is, is het gelukt. Nog een mailtje over een verslag en nog een aanvraag voor een info-pakket. Dat kan wachten.
Vrijdag rustig aan, of wacht. Ik moet nog een certificaat uploaden in het schoolleidersregister. Mooi gedaan of niet dan?
In het weekend kunnen we weg. De hielen nog niet gelicht of... om op maandag een mail langs te zien komen van de brievenbussleutel van de BSO op de tweede locatie. Het is gelukkig geregeld. Men had de stofzuiger gebruikt, haha, da's een goeie en levert mij een grote glimlach.
Dinsdag krijg ik een telefoontje dat de glasvezel naar de tweede locatie kan worden aangesloten. Hè? Daar had ik toch al een afspraak voor? Nee, dat was Reggefiber zelf. Prima. Ook maar op 15 augustus dan. Weet ik in ieder geval wanneer ik terug moet zijn.
Donderdag nog een telefoontje over een OKR. Hè? Deze school had nog geen vakantie, staat nog in de werkmodus. Even geduld hebben. Een gemiste oproep van een collega. Mmm. Even de app bekijken bij het wifi-punt. Kopieerapparaat werkt niet. Alke aanwijzigingen doorgegeven en gemeld waar de telefoonnummers te vinden zijnvan Sharp en netwerkbeheerder. Ook weer geregeld. Nu echt vakantie?

Zo. Nu de stekker eruit. De afwezigheidsmelder aan. Vakantie. Even niks. Onthaasten.
O ja, toch nog iets leuks. Een stukje schrijven over de vakantie. Komenskypost.

Nu ja, te lezen hierboven. De rest volgt nog. Helemaal loslaten is lastig. Om op te laden is het wel nodig. Soms word je geleefd of ik laat dat gebeuren. De waarheid ligt in het midden.

De 15de ben ik er weer. Dan moet de tweede locatie worden ingericht. Veel werk. Meubilair, internet, .... De school start de 22ste.
We komen eraan, maar eerst even niet...

Verplicht professionaliseren? Niet doen.

Iedereen leert elke dag weer nieuwe dingen. Soms doe je dit door nieuwe ervaringen, door wat anderen ervan zeggen of aan jou laten zien, soms door gespreksgroepen of andere besprekingen. Een andere keer door les te krijgen van een expert: een professor, een docent, een leerkracht. Je volgt dan les op school of via een opleiding of college. Belangrijk hierbij is, dat je het zelf wilt.

Professionaliseren.
Professionaliseren is 'hot'. Iedereen moet blijven leren om zichzelf te ontwikkelen. Voor een deel gebeurt dit door ervaringen, leren van fouten, kijken en luisteren naar anderen, reflecteren op je eigen handelen. Een ander deel wordt geleerd door het lezen van artikelen en boeken. Een derde deel wordt geleerd door opleiding, college of gewoon op school. Dat laatste wordt gegeven door docenten, professoren en leraren die zelf een opleiding of studie hebben genoten.  
De kunst is om te leren vanuit een intrinsieke motivatie. Geprikkeld worden door nieuwsgierigheid en een onderzoekende houding aannemen en zelf leren erachter te komen. Dan is het rendement het grootst. Door oefenen, erover praten, interesse tonen, erover lezen of anderszins kom je steeds een stapje verder.

Verschillende mensen, verschillende manieren van leren.
Iedereen leert anders. De een leert door te luisteren, een ander door te zien en/of te lezen, een derde door ervaringen op te doen en te oefenen. We zien dit al bij jonge kinderen. Een van onze kinderen ging 20 keer stoepje op en stoepje af en leerde door vallen en opstaan. Onze derde zoon heeft een jaar lang het basketbalspel geobserveerd terwijl hij midden in het veld stond. Toen snapte hij het spel en speelde de sterren van de hemel.

Motivatie.
Nu is de vraag in het onderwijs hoe we leerkrachten, docenten, schoolleiders en alle andere medewerkers zo ver krijgen dat ze zich professionaliseren. Dan wordt het onderwijs beter en krijgen we betere resultaten bij onze leerlingen. 
Maar ja, hoe doe je dat en hoe zorg je voor de een goede (liefst intrinsieke) motivatie bij volwassenen?

Nu is er in den lande een verplicht schoolleidersregister en een (ook bijna verplicht) lerarenregister in het leven geroepen. Registreren is verplicht en het herregistreren na zoveel jaar ook. Ik heb mijn bedenkingen of dit de goede weg is om het onderwijs beter te maken. Een pilot is gestart met het schoolleidersregister. Aanvankelijk was ik enthousiast en nieuwsgierig genoeg om hier in te duiken en te ervaren hoe dit in zijn werk gaat. Herregistreren kan op drie manieren:
1. Een Master volgen
2. Formeel leren met 3 thema's in drie geaccrediteerde opleidingen
3. Informeel leren met 3 thema's en een check door twee andere schoolleiders en een goedkeuring van het schoolleidersregister.

Waarom vind ik dit geen goede manier?
- Alles wordt weer in hokjes geduwd en in lijsten gezet om zaken dicht te timmeren. Hiermee bereik je niet het uiteindelijke doel: beter onderwijs.
- Wie niet gemotiveerd is, gaat gewoon die lijstjes afwerken en zorgt dat hij/zij z'n punten/diploma's/of anderszins heeft om te herregistreren.
- Registreren heeft veel tijd gekost (bij mij duurde dit 9 maanden, omdat de opleiding die ik had genoten niet in het register stond) en nu moet je ineens binnen 4 jaar geherregistreerd zijn. Dat gaat een groot deel van de schoolleiders niet lukken. Wat gaat daarmee gebeuren? Ontslaan is geen optie, want zoveel directeuren/schoollleiders zijn er niet. Behoud de goede! Er stoppen er al genoeg. Het werk van een schoolleider is echt een intensieve.
- Met regels en lijstjes werk je fraude in de hand. Mensen zorgen dat het achter de rug is en kunnen zich weer bekwamen in het beroep zelf.
- Een Master volgen is leuk en leerzaam, maar zelf heb ik er al twee gedaan. Dan ga je dit niet snel nog een keer doen, het is behoorlijk intensief naast een fulltime aan. Bovendien is een derde Master volgen heel duur en dan is de 3000 euro niet toereikend. Geen optie dus.
- Geaccrediteerde opleidingen? Waarom is de ene wel en de andere opleiding niet geaccrediteerd. Wie bepaalt dat? Bovendien wordt gevraagd als ze niet op de lijst staan om deze aan te vragen. Maximaal 7 opleidingen kost dan 495 euro om dit te laten checken. Moet het niet zo zijn dat de opleiding die een bepaalde schoolleider past, dat die waardevol en zinvol is, omdat hij/zij bekijkt wat hij nodig heeft? Zelf wil ik graag een cursus 'flitsbezoeken', maar dit zal ongetwijfeld niet geaccrediteerd kunnen worden. Voor mij is het wel zinvol, omdat hier mijn leerpunt ligt.
- Informeel leren leek mij een goede optie, omdat veel in de praktijk wordt geleerd. Een ervaring rijker en een illusie armer door het falende systeem noem ik de volgende punten:
= te weinig interactie binnen de platforms Birdy en Curatr
= te weinig reactie vanuit schoolleidersregister op stellingen, discussies, themascan e.d.
= te weinig mogelijkheden om een fout te herstellen
= te lang wachten op een afspraak (het heeft bij mij 5 maanden geduurd)
= te weinig aanmeldingen (juni 2016 waren wij nr. 10, 11 en 12, terwijl vanaf 2013 het schoolleidersregister al in de lucht is)
= te veel focus op een methode: 'de ladder der gevolgtrekking', waarbij er meer naar de methode dan naar het geleerde gekeken werd, dit werkt heel frusterend
= veel te lange sessie van 5 uur op een plek die ver weg was (uur reistijd)
= te veel voorbereiding om ook te moeten verdiepen in alle documenten van twee andere schoolleiders
= direct de volgende dag een beoordeling schrijven en wanneer dit niet goed "navolgbaar" was en er niet goed te lezen was dat de betreffende schoolleider een "substantiële ontwikkeling" had doorgemaakt, werd deze afgekeurd. Beide termen zijn nietszeggend, maar ik kreeg het wel terug.
Kortom: De informele route is voor mij geen aangename inspirerende weg geweest om mezelf verder te ontwikkelen, het remt af en het frustreert. Dat is volgens mij niet de bedoeling.

Mijn conclusie:

Dit is niet de goede manier om te zorgen dat schoolleiders en straks ook leraren zich gaan professionaliseren. Wij zijn al gekwalificeerd. Houd het enthousiasme van die schoolleider vast. Elke schoolleider en elke leerkracht heeft andere dingen nodig en leert op andere manieren. Dat je moet bijblijven en moet blijven ontwikkelen, reflecteren op eigen handelen, doelen stellen en evalueren lijkt me niet meer dan logisch. De vraag is hoe en of we dit in een keurslijf moet gieten.

Schoolleiders beoordelen leraren. Bestuurders beoordelen schoolleiders. Laten we daar de ontwikkelingen in meenemen. Bereken dit niet door het aantal uren, aantal thema's of aantal masters, maar bekijk per persoon wat iemand nodig heeft en ga daarmee aan de slag. De een zal dit doen door een cursus op locatie, de ander via een platform en een derde door ervaringen te delen in directieberaad. Ook worden er door veel scholen en directies gezamenlijke onderwerpen aangepakt. Is dit niet gewoon genoeg?

Laten we stoppen met elkaar te blijven controleren en pak zelf je eigen verantwoording. Zo niet, dan wacht er een gesprek met je meerdere.

Tot slot:

Ik heb een hoop energie en enthousiasme in me om van de school een fijne plek voor leerlingen te maken en leerkrachten een prettige werkplek te geven. Leren van elkaar. Doelen stellen en zorgen dat we ons blijven ontwikkelen. Dit gaat samen met vele andere zaken die belangrijk zijn binnen het basisonderwijs. Denk breed en focus op bepaalde ambities. Dan houd je jezelf en de hele organisatie in een flow. We gaan ervoor, ik heb daar echt geen schoolleidersregister voor nodig.

Grenzen verleggen als je 100 wordt?

Baby's die nu worden geboren hebben grote kans om 100 jaar te halen of misschien wel ouder worden. Dat is onderzocht en bewezen. We worden steeds ouder. Wat heeft de leerling van nu nodig om oud te worden? De vraag is ook of we gezond oud worden, kunnen we de snelheid van wat we leren wel bijhouden, hoe is het met de werkdruk gesteld en hoe kunnen we dit opvangen met het werkende deel van Nederland? We kunnen de pensioenleeftijd niet blijven opschuiven.

Wat moeten we op de basisschool aan leerlingen meegeven om zich later in de maatschappij goed te kunnen handhaven, gelukkig te worden en zichzelf te kunnen redden? Het is al een uitdaging op zichzelf om te bekijken wat leerlingen op de basisschool moeten leren. Naast basisstof zoals lezen, rekenen, spellen, begrijpend lezen is het goed om leerlingen kennis van de wereld mee te geven. Een basis.
De vraag die nu ook steeds meer leeft, is of leerlingen zelf kunnen (mee-) bepalen wat ze moeten leren. Dat kan voor een deel wel, maar lezen en rekenen zijn vakken die elke leerling gewoon goed moet worden onderwezen. Je kunt immers niet zonder.
Wat voor de leerling wel meer speelt dan een x aantal jaren geleden is plannen, ordenen, opzoeken, samenwerken, presenteren en andere vaardigheden om de inhoud van de leerstof een doel te geven en te gebruiken. Het draait niet alleen om kennisfeiten uit de geschiedenis, maar meer om wat je hiermee kunt doen. Zo is onderzoeken een belangrijke vaardigheid geworden, die leerlingen, maar ook volwassenen steeds meer in hun werkende leven moeten gaan toepassen om verder te komen en beter te ontwikkelen en te kunnen doorgroeien.
Nieuwsgierigheid is een eigenschap die we op de basisschool al moeten blijven stimuleren. Zeg ook gerust dat je iets niet weet als docent. Kom erop terug. Zoek iets uit. Dat geeft ook een verbinding tussen leerling en docent.

Hoe kunnen we dan gezond oud worden? Mensen hebben hiervoor kennis nodig om zich bewust te worden wat goed is. Gezond eten en bewegen, maar ook ontspannen en niet voortdurend in die 24-uur-maatschappij bereikbaar zijn. Het zijn zomaar zaken van een razendsnelle maatschappij die snel verandert. Nieuwsgierigheid en een onderzoekende houding is goed. Maar de tegenhanger van bijvoorbeeld mindfulness en yoga of mogelijke andere varianten leren ons ook om de rust te vinden en familie en vrienden belangrijker te vinden dan ons werk. Dat laatste geeft aan dat de verhouding privé - werk niet altijd een goede balans heeft. Ik maak me daar zelf ook schuldig aan.
De steeds snellere maatschappij sluit sommige mensen buiten. Er gebeurt veel op social media, binnen alle mogelijkheden van de digitale snelweg en ook op het gebied van devices. Benieuwd wanneer de googlebril beschikbaar wordt, of er straks auto's zelf van A naar B kunnen rijden en of we inderdaad een reisje naar een andere planeet kunnen maken. Het lijkt wel science fiction. De grenzen worden voortdurend verlegd.

Kunnen we dit allemaal wel (blijven) bolwerken? Een steeds snellere maatschappij, waarbij niet iedereen kan meedoen omdat ze simpelweg het geld er niet voor hebben, de snelheid niet aankunnen of gewoon minder affiniteit hebben met de digitale wereld? Je kunt niet meer zonder, al heeft mijn eigen moeder (geboren 1925) nog nooit een computer aangeraakt. Werk gaat sneller. Nieuws gaat sneller. Veranderingen worden sneller doorgevoerd. Er wordt meer verwacht. Er is veel transparantie (waarvan ik zelf denk dat dit ook niet altijd bevordelijk is), waarbij data worden vergeleken. Alles moet effectief en efficiënt, maar het 'praatje' tussendoor mag niet meer worden gezien als werk, terwijl het stukje relatie zo belangrijk is. Of het nu gaat om netwerken of even die aandacht voor elkaar. We zijn toch geen machines?
Als we steeds ouder worden, moet het werkende deel van Nederland de pensioenen van het de ouder wordende mensen opvangen. Dit is niet eindeloos. Een werknemer van 64 heeft meestal een ander energielevel en zal qua digitale kennis toch op een ander niveau zitten. Wat voor een 25-jarige vanzelfsprekend is, moet een 60-jarige echt worden aangeleerd. De rollen worden omgedraaid.
Kan iemand straks doorwerken tot 70? Haalt iedereen de 70? Het is nog niet zo eenvoudig om hier uitsluitsel over te geven.
Als ik het allemaal mag halen, wil ik best langer doorwerken, mits ik gezond ben en de energie nog kan opbrengen. Toch is het niet eindeloos oprekbaar. Wat is de kwaliteit van het leven van mensen tussen de 60 en de 70? Wat kun je allemaal nog aan? Kun je de snelheid van de maatschappij echt wel bijhouden en meedraaien in je werk? Moeten er aangepaste banen worden gecreëerd?
Ik weet niet of we blij moeten zijn met al die 100-jarigen. Mooi als het lukt, zorgelijk als het allemaal niet blijkt te lukken. Dat vergt aanpassingen voor iedereen die nu werkt en straks een pensioen wil genieten.
Genoeg zorgen voor nu, morgen weer lekker aan het werk, en bezien hoe lang we dit kunnen doen. De tijd zal het leren. En die tijd vliegt. Geniet dus van hetgeen je hebt: liefde, warmte, eten, leven, vrienden, natuur, bewegen, gezondheid, etc. of je nu 100 wordt of niet.

Een echte geocache ... ergens ... met de naam Spectrum 1 Máxima 1

Spectrum 1 Máxima 1 is de naam van deze nog niet bestaande geocache. Het is de bedoeling dat het een serie wordt, waarbij de Spectrumscholen in Berkel en Rodenrijs allemaal een geocache krijgen. Een echte geocache maken, plaatsen en zorgen dat andere geocachers 'm kunnen vinden is nog een kunst apart. De onderstaande geocache bestaat nog niet, maar wordt ingediend bij de officiële website van geocaching.nl, een website van een wandel-, fiets- en zoeksport die ik graag beoefen. 

Hieronder kunnen de oplossingen worden ingevuld. Vervolgens kan de iendcoordinaat worden berekend. Dan kun je op zoek gaan naar de cache.

Het is een klein foto kokertje, uiteraard ludiek verstopt.

Hint: De tweede is namaak groen

Week uit het onderwijs deel 6 Vrijdag

Het is vandaag vrijdag de dertiende. Zou het een ongeluksdag worden? Ik geloof het niet. Vandaag is het Máximadag. Een dag waarop de leerkrachten hun verjaardag vieren.

Om 19.45u. rijd ik de straat in van de collega met de blessure. Hij staat al buiten klaar. Even onhandig met de hulpattributen en het loopgips stapt hij in en rijden we in de richting van Berkel. We kunnen vlot doorrijden op de N470. 
Op school aangekomen moet de traktatie voor de leerlingen worden verdeeld. Het is geregeld voor de minder mobiele collega. Fijn.
Telefoon. Een moeder. Een leerling uit groep 7 komt later. Ziekenhuisbezoekje verhindert op tijd te kunnen komen.
Met een goedemorgen links en rechts gris ik nog een stapeltje post weg om op mijn bureau te leggen. Ik zie een een leerkracht naar de ene deur verdwijnen en ik doe de deur van de hoofdingang open om een paar springende leerlingen binnen te laten. De een nog mooier verkleed dan de ander, van poltieagent, prinses tot een onherkenbare spiderman of brandweerman. Heerlijk om die blije trotse gezichtjes te zien. Ik wil iets zeggen tegen een vader over een moeder, ben ik gewoon haar voornaam kwijt. Even het geheugen opfrissen.
Een blond jongetje van de kleutergroep vertelt heel duidelijk hoe zijn zusje heet. Mooi, weet ik dat alvast. Moeder glimlacht.
Een nieuwe leerling stapt binnen. Ik stel me voor en loop mee naar groep 1c, om de leerling aan de leerkracht voor te stellen. Nou, met zo'n feestdag val je met de neus in de boter. Als de leerling nu maar niet denkt dat het altijd zo gaat.
Twee ouders komen met een aantal grote tassen de school in. "We zijn van de feestcommissie." Ze lopen door naar de onderbouw waar hun dochter naar groep 1/2a gaat. 
Even trainen op de jongste kinderen, die nog niet op school zitten. Dat is ... uhm... broertje of zusje van ... Mijn brein wordt weer lekker aan het werk gezet. Benieuwd wat professor Erik Scherder daarvan zou zeggen. Welk deel zou actief zijn? Binnenkort kunnen we weer van hem genieten.
Als het tijd is om de deuren te sluiten en ik terugloop via de aula wordt ik onderschept door de feestcommissie. Gewapend met een prachtig cadeau en een fototoestel wordt het moment door de vader vastgelegd, speciaal om dit blog te kunnen illustreren.
Een dankbaar gebaar wat ik met dank in ontvangst heb genomen. Samen met een vrolijk bloemetje. Gevolgd door de cadeautjes van verschillende anderen niet lesgevende medewerkers. Omdat er wat vrije dagen en studiedagen volgen, krijg ik de opdracht om de bloemetjes wat water te geven. De cadeautjes worden in het kamertje gezet. Leuk.
Wanneer de bel gaat sluit ik de deuren. Een enkeling loopt de trap nog af om snel naar buiten te gaan.
Telefoon. Mijn collega neemt op en verwerkt de informatie.
Tring tring. Een ouder is iets vergeten te brengen, ik laat haar binnen.
Dan geef ik de bloemetjes van de anderen alvast een slok water, kan ik dat in ieder geval niet vergeten.
Tring tring. Bezoek voor mij, mijn afspraak is er en ik ga in overleg. De telefoon die nu rinkelt kan ik dan met een gerust hart laten gaan.
In de pauze even langslopen bij geblesseerde leerkracht. Lukt alles nog? Prima. De leerlingen van die groep kunnen gelukkig veel zelf. 
De intern begelider komt binnen met een doos van een bekende bakker voor heerlijk geurende gevulde koeken. Mmmmm. Ik hoor dat er een collega met haar dochter langs is gekomen en pak koffie en koek bij de hand om haar even te vergezellen. Gezellig.
Dan volgt nog wat werk achter de computer. Wat mailverkeer beantwoorden, een verplichte vragenlijst, inscannen rekening, ondertekenen rekeningen, opruimen van documenten, post sorteren en reclame weggooien.
Tring tring. Een ouder komt binnen, vertelt dat hij een erg leuk gesprek heeft gehad en komt met zijn dochter een inschrijfformulier brengen. Wat leuk. Het meisje loopt al naar het tafeltje en wil (weer) spelen. Leerlingen en ouder welkom geheten en vertelt hoe het vervolg gaat.
Overleg met intern beleider over afspraak volgende week met andere school. Even goed uitdenken, 'good practices' verwoorden, uitzoeken waarom we het zo hebben gedaan en een kritische vraag bedenken.
Gegevens over nieuwe leerling doornemen. Bespreken van een ander onderwerp. Even goed over sparren. Beslissing nemen.
In de teamkamer voorstellen aan een vriendin van een collega, die samen iets gaan uitzoeken. Leg mijn spullen neer en ga mijn lunchbox met gezonde inhoud beneden ophalen.
Om 12.30u. belt er een ouder vanwege een bijzonder verlof aanvraag. Ik stop met eten. Prima. Ze komt nog even terug naar school om het formulier op te halen. Verder lunchen boven. Discussie over de uren van de CAO. Het blijft lastig in het onderwijs om te werken met een 40 urige werkweek. Meestal gaan leerkrachten later weg, maar vandaag kan het voor de meesten een vroegertje worden, wat betekent dat de tijd van 15.00u. vaak toch nog wel wordt gehaald. Hoezo tijd over?
Beneden nog een paar dingen afronden. Memo afmaken en versturen, zodat iedereen weer op de hoogte is. 
Dan rinkelt de telefoon. KRO radio over de naam van de school en de verjaardag van koningin Máxima. Hij was aan het oriënteren en rondbellen om er iets mee te doen in zijn programma voor dinsdagmorgen. Prima. 10 minuten later belt hij weer. "Zou ik wat vragen via de telefoon mogen opnemen om te kijken of we dit in het programma kunnen gebruiken?" "Ja hoor prima." "Dan bel ik over 10 minuten terug, dan sta ik in de studio." Na 10 minuten klinkt weer dezelfde radioman. Stelt enkele vragen over de school, maar kan niet beloven of het daadwerkelijk wordt gebruikt. Prima, ik merk het wel.
Gesprekje met twee collega's. De een vertelt een raar verhaal over een incident in de schuur. Dat vergt actie. Ik overleg met de leerkracht, bel moeder, vervolgens komen beiden op school. Netjes afgehandeld. Een korte notitie.
Als de laatste collega weggaat, ben ik bijna klaar met de laatste dingetjes. Nog een berichtje naar kantoor en een factuur maken. De rest is weer voor de nieuwe week.
Tenslotte nog een overgebleven heerlijke koek van de echte bakker mee voor het thuisfront, die er ook heerlijk van geniet, nog net even in de tuin. Daar ook meteen het bloemetje neergezet. Leuk! Zo kan de week vrolijk worden afgesloten. Ouders bedankt.

Week uit het onderwijs deel 5 Donderdag

"Donderdag, o donderdag, o schoonste aller dagen, 's morgens nog een halve week en 's avonds nog twee dagen." Dat zei mijn vader vroeger altijd. Dat geldt natuurlijk nu niet meer, nu er op zaterdag geen school meer is. Toch heb ik bij donderdag altijd wel een gevoel, dat de week bijna klaar is. Zeker op deze school, waar vrijdag maar een halve dag school is (vergist u zich niet, leerkrachten hebben een langere werkdag).

Het is een zonnige warme dag. In de auto klinkt een vrolijk lied. Dat belooft een prachtige dag te worden. Leerlingen van groep 1 t/m 7 gaan op schoolreis, groep 8 maakt er deels een werkdag en deels een uitstapje van vandaag.
Op school loopt iedereen wat zenuwachtig heen en weer. De schoolreiscommissie zorgt voor de T-shirts van de kleintjes, voor de groten zijn er niet genoeg. Nog steeds in de bestelling. Bussen en chauffeurs worden opgevangen. 
Tring. Telefoon. Goedemorgen Prinses Máximaschool met Hanneke de Frel. Ach. Dat is sneu. 39.5? Op de bank. Een zieke leerling, die niet meekan met het schoolreisje. Doorgeven aan de leerkracht. 
Deuren openen. Springende en stuiterende leerlingen komen de school in. Ouders - misschien net zo nerveus? - die meegaan wachten op de gang.
Helpen met het omdoen van bandjes. Groep 5 heeft een jarige en daar wordt nog even uitbundig gezongen, dubbel feest. Een onderbouwgroep mist een leerling. Even vragen bij zijn broer. Zijn broer is onderweg naar de bus.
Verschillende groepjes, ouders, leerkrachten lopen rustig naar bus 1, 2 of 3. 
Bij de bus aangekomen vraag ik na of broer wel aanwezig is.
Ik maak wat foto's voor Facebook.
Tsssssssch. De busdeuren sluiten. Er wordt gezwaaid, luchtkusjes gegeven, foto's gemaakt, teruggezwaaid en hier en daar ook wat bedremmeld gekeken. De bussen rijden al toeterend de Stationssingel af. Ik maak nog een foto.
Teruglopend naar school komt er een ouder "Mag ik wat vragen?" "Altijd." Een bruiloft vraagt om een verlofbriefje. Een andere ouder staat al te wachten bij het kamertje en heeft hetzelfde nodig. Formulieren op. Printen. Kopiëren. 
Tring. Telefoon. Nog een zieke. Het vermiste kind. Doorlopen naar de onderbouw. Daar staat de leerkracht met de telefoon in de hand. Ik gebaar dat het niet meer hoeft.
Ik gris de stapel post weg van de vitrinetafel en loop hiermee naar het kamertje. Spullen bij elkaar pakken. Tas mee. Autosleutel mee. Rijden richting collegadirecteur (met handblessure), die meerijdt naar managementoverleg. Even snel een app-je dat ik eraan kom.
Managementoverleg met vele interessante onderwerpen en onderwerpen die gewoon even moeten. De sfeer is goed. De temperatuur hoog. De hoeveelheid vocht aangepast naar behoefte. Een collegadirecteur is bijna jarig. Een traktatie staat al te wachten voor de pauze. Mmmm. Tussendoor even kijken of alles goed gaat bij de schoolreis via twee groeps-apps. Om kwart voor 12 sluiten we af. 
Een vraag of ik een kist wil brengen bij een andere school, de betreffende collega is op de fiets. Met de collegadirecteur, die zelf wat pech heeft met hand en pols rijd ik terug.
Lunchen met intern begeleider. Foto's van de start van het schoolreisje op Facebook plaatsen. Vervolgens wat e-mail verwerken, zaken ordenen, ziekmeldingen en vervangingen doorgeven, telefoontje, jaarplanning, declaratieformulier doorsturen, zorgen voor een nieuwe inlog voor collega, post verdelen en een overleg met intern begeleider slokt een groot deel van de middag op.
BSO vraagt om een goede opvang van de leerlingen die terugkomen met de bus. De groepsapp van het schoolreisje biedt uitkomst.
De eerste reacties van collega's die op de terugreis zijn druppelen binnen. Groep 8 en groep 1/2 komen veilig terug. Verschillende ouders hebben foto's op Facebook geplaatst. Enkele foto's uit de groepsapp die collega's hebben gemaakt op Facebook plaatsen.
Contact met twee collega's in de bus die het erg warm hebben. Heen en weer wandelen richting een bekende supermarkt voor een welverdiende verkoeling voor de leerkrachten is fijn om de dag lekker af te sluiten. Even ontspannen. Even lachen. Even nagenieten dat alle leerlingen, ouders en leerkrachten weer veilig terug zijn. Iedereen gaat moe zijns weegs. Terug rijd ik nog langs de collega-school om een kist af te geven.
's Avonds heb ik nog even contact met de geblesseerde collega, of ik deze leerkracht morgenochtend even kan oppikken. Natuurlijk. Paar dingen doorsturen voor collega die dat nodig heeft voor een afspraak volgende week.
De warmte is vandaag niet minder geworden, plakkerigheid lijkt de energie wat op te slokken. Tijd om weer op te laden. Onder het genot van een glas water en een kop koffie, heerlijk gewoon op de bank.

Week uit het onderwijs deel 4 Woensdag

In het onderwijs wordt veel gepraat. Bij het lesgeven, bij overleg, bij gedag zeggen, bij een presentatie en zelfs bij veel studies. Vandaag was ook zo'n dag waarbij je rolt van het ene overleg in het andere.

De zon schijnt. Toch wordt het vandaag een rit met de auto, zodat de collega van groep 6 mee terug kan rijden.
Op school aangekomen stuit ik op een paar gezellige babbelaars bij het kopieerapparaat, collega's die net aankomen en zich omkleden, collega's die zich voorbereidingen en loop ik richting een collega of het gelukt is voor de studiedag. Na die bevestiging komt een andere collega of diegene mij even kan spreken. We spreken een tijdstip af. Voorzichtig vraag ik waar het over gaat. Privé. Dat hoor ik later. 
Een papier van de grond wegvissend, post meegraaiend loop ik naar boven, waar de andere helft zich klaarmaakt voor de dag. Ik loop ook de onderwijsassistent tegen het lijf en begroet haar ook, zij loopt iets iets minder makkelijk nu het kleine mensje in haar steeds groter wordt. Spannend.
Terug in het kamertje start ik de computer op en een snelle scannende blik op de e-mail laat mijn hoofd razendsnel denken. Uhm, wat is belangrijk?
Ik pak nog een kop vloeibaar vocht - weet even niet of het thee is of warm water, de thee zal te kort hebben getrokken - en loop in de richting van de deuren. 
Om 10 voor half 9 hoor ik de bel en zorg dat de leerlingen en sommige ouders de school in kunnen. Hier en daar een voorzichtige glundering, een vertwijfeld goedemorgen of een verlegen gezicht dat achter een vader of moeder kruipt. Maar ook enthousiaste gedagzeggers, gezichtjes die vertellen "Ziet ze mij ook?" Ja, tuurlijk zie ik jou ook. Alleen sommigen nieuwe leerlingen lijken erg op elkaar en dan vergis ik me toch nog weleens een keer in een naam. Een hele enthousiaste goedemorgen van een kind dat rechtstreeks uit het BSOlokaal komt. Die heeft er zin in.
Een ouder belt over een subsidie voor de sport. Een ziekmelding van een leerling van groep 6 en de dame van de dagbesteding komt met koffie.
Een cultuurorganisatie die contact zoekt, twee ouders die graag een keertje de school willen komen bekijken en telefoontje met een vraag voor een collega die voor de klas staat. Jammer, later even terugbellen.
Voorbereidingen managementoverleg afronden en het verhaal over Birdy - een platform voor directeuren - uitwerken, zodat ik daar morgen iets over kan vertellen. Wellicht krijg ik de rest ook mee en kan er een pilot worden gestart.
Een aantal e-mailberichten kunnen worden weggegooid, afgemeld of beantwoord. Een afspraak wordt bevestigd. De interne memo (voor de medewerkers) bijgewerkt om vrijdag te versturen.
Voorbereiding voor een gesprek vanmiddag met de intern begeleider is de eerste praatsessie. 
Slechts drie verjaardagen lopen met traktatie langs om gefeliciteerd te worden. Een is er morgen jarig en tja... dan is er schoolreis. Glunderend zoeken hun cadeautje uit de pot en vertellen over hun cadeaus en feestje.
Dan volgt het schoolondersteuningsteam waarin de schoolmaatschappelijk werkster, de orthopedagoog, de intern begeleider, de betreffende leerkracht bij wie een leerling in de klas zit (dit rouleert) en ondergetekende zitting hebben. Intensief maar goed overleg om goed te kijken welke stappen de beste zijn. Hoe kunnen we deze leerlingen het beste helpen en wat en/of wie hebben we daarvoor nodig? Doelgericht en oplossingsgericht.
Het gesprek met de collega over privézaken verloopt goed. Goed om zaken open te leggen, zodat ik rekening kan houden met de collega.
De dag wordt afgesloten met een oudergesprek, waarin ook hier weer oplossingen worden gezocht.
Intussen is in de school al lang de rust weer gekeerd, want alle leerlingen waren om 12.15u. al uit. Heerlijk dat ze op de woensdagmiddag lekker van de buitenlucht kunnen genieten. Genoeg energie opdoen voor morgen, de dag van de schoolreis.
De leerkracht van groep 6 moet naar huis worden gebracht, dus dat wordt snel de computer afsluiten, spullen in de tas mikken, deur op slot, gedag zeggen voor wie er nog is, auto starten en richting Zoetermeer.
Dan zit meer dan de helft van de week erop.
Thuisgekomen word ik begroet door een vrolijke dochter, twee anderen komen binnen met een doos aardbeien. Mmmmm, dat is echt even lekker.

Week uit het onderwijs deel 3 Dinsdag

Dinsdag is voorbij. Het is de titel van een boek van Nicci French. Het past ook bij de werkdag van vandaag. Een werkdag in het onderwijs.

De dag begint met wat minder zon en meer wind dan gisteren. Toch is het lekker weer om te fietsen. Gewapend met de schoolsleutel en een jas fiets ik tussen een paar vluchtige druppels door. 
Op school open ik de zware schuurdeur en parkeer mijn fiets.
Tijdens het goedemorgenrondje waarbij ook drie stagiaires meegenomen worden, blijf ik even bij de collega van groep 6. Met zijn been in loopgips is hij flink bezig met puinruimen. Fijn dat hij weer op school is, dat vindt hij zelf ook. Zitten, zitten, zitten is iets om niet heel vrolijk van te worden.
De collega van groep 4 vraagt om het nummer van de RABO waar het geld van de schoolreis en de vrijwillige bijdrage op gestort moet worden. Het nummer opgehaald loop ik langs de anderen en ook bij de nieuwe leerkracht van groep 5. Laatstgenoemde heeft AAAbatterijen nodig voor de afstandsbediening. Ook dat is geregeld.
Opstarten computer, kopje thee en de vaste plek bij de ingang van de school, waar we weer namen kunnen oefenen. Goedemorgen. Ook de leerling van groep 5, die gisteren ziek was, is er weer. Even gedag zeggen. De meeste leerlingen zeggen iets terug. Sommigen beginnen ineens een heel verhaal. Grappig.
Van een ouder krijg ik een inschrijfformulier van het zusje van een kind dat net op school zit. Als het half 9 is, sluit ik beide deuren en doe ook de andere auladeur dicht.
Teruglopend pak ik een stapel post, schuif een paar krukken aan en zeg boven nog een collega goedemorgen, die ik net was misgelopen.
Ik zorg dat het koffie- en theewater goedgevuld is, want straks komen er ouders. Dan komt de mevrouw van de dagbesteding en brengt koffie. Een van de stagiaires komt de ouders van de afspraak brengen. Zij krijgen ook meteen thee en koffie, al wordt de koffiemok iets te vol ingeschonken.
Een leuk gesprek met nieuwsgierige ouders die niet uit deze buurt komen en van de buurt en scholen dus weinig weten. Tussendoor stellen ze veel goede vragen. Een rondleiding maakt het verhaal compleet. Zo kan ik de dingen die ik eerder heb verteld laten zien, zoals bijvoorbeeld het gebruik van het stoplicht, de instructietafel, het dagritme in onder- en bovenbouw.
In de pauze komt een leerkracht van de andere school over het voetballen tussen een rij leerlingen. Kan niet. Aanspreken op gedrag en consequentie benoemen. Lik op stuk.
Buiten is het pauze. Twee kinderen zitten in een autoband op de betonrand. Het is een grappig gezicht.
De planning laat een licht schijnen op zaken die nu moeten en zaken die ook later kunnen. De voorbereiding op de teamvergadering, voorbereiding op MT-overleg en ICT dienen vandaag in gang te worden gezet.
Een jarige kleuter klopt aan en wordt gevolgd door nog een jarige uit groep 7. Ze krijgen de aandacht die ze verdienen. 
Bij de voorbereidingen van de teamvergadering heb ik iets nodig uit het magazijn. Daar stuit ik op wat lege dozen en wat papier en plastic op de grond. Wanneer ik het direct meeneem, geeft dat ruimte voor de volgende. Daarna pak ik de zaken die ik nodig heb.
Verzamelen van de gegevens van de takenlijst, Citoscores en excellentie maakt de agenda compleet.
Een telefoontje van een collega die het even zwaar heeft. Even de zorgen delen lucht op. 
Tussen de middag heerlijk ontspannen. Even lachen. Even gek doen. Om na de bel van 10 voor 1 weer in het gareel te schieten. 
's Middags een telefonisch overleg over gebruik van programma's die via de tablet voor kinderen geleverd kunnen worden. Volgende week komt er een presentatie voor het team. Voorbereiding ICTvergadering. Personeel in de CAO-schema's zetten. Optimaliseringsplan en schoolgids blijven nog even liggen tot later. Een paar leerlingen van groep 6 komen vragen of er nog een klusje is te doen, maar dat is niet nodig. Natuurlijk willen ze wel graag even kletsen. 
Met een leerkracht kort de gymopleiding bespreken. Even korte aansluiting bij bouwvergadering.
Een gesprek over nieuw buitenspeelmateriaal kleuters waar toch een aanvulling voor nodig is en een praatje met de nieuwe collega van groep 5 verdienen tijd. Belangrijk dat iedereen zich welkom voelt en kan doen waar hij of zij goed in is. 
Al fietsend laat ik deze dinsdag nog een keer aan me voorbij gaan. 
In de avond beantwoord ik nog een aantal e-mails, waarbij vooral de planning van workshops die worden aangeboden aandacht verdient.