Iedereen wenst elkaar de beste wensen voor het nieuwe jaar. Elk jaar opnieuw doen we daar weer aan mee. Waarom doen we dat eigenlijk? Wensen we op andere momenten elkaar niet het beste? Is het een soort felicitatie, dat we weer een jaar hebben overleefd? Is het een vorm van gedag zeggen rond Oud & Nieuw? Een stukje communicatie in deze virtuele wereld? Een en al onduidelijkheid. Maar ja, wat geeft het, als de bedoelingen goed zijn, je er niemand kwaad mee doet, elkaar ontmoet op een nieuwjaarsreceptie en dat leuke kaartje weer ontvangt van een verre tante?
Gisteren zei mijn dochter nog in de bioscoop, dat ze het vroeger altijd zo spannend vond om naar de bioscoop te gaan. Datzelfde gevoel had ik bij Oud & Nieuw ook altijd. Het is toch altijd even een bijzonder moment. Het is net als bij de viering van Sinterklaas met de paplepel ingegoten. Een bepaalde nostalgie naar boven halend, dat ieder jaar weer terugkeert.
Ook onze kinderen op school leren we - naast al het taal, lezen en rekenen - onder andere de vieringen van Sint, Kerst en Oud & Nieuw. Tradities die we ze willen meegeven. Mooie momenten om naar terug te kijken. Een stukje cultuur, die we ze niet willen onthouden. Dan wil ik er toch aan mee blijven doen. Een stukje cultuur in ere houden, meedoen met een goede traditie en de communicatie tussen mensen in stand te houden. Stel dat niemand dit meer zou zeggen tegen elkaar.
De allerbeste wensen voor een mooi en gezond 2011!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!