"hooi oude juf ik mis je heel erg", lees ik vandaag via een krabbel van Hyves. Een jongen, die ik in groep 3 in de klas heb gehad, zit nu in groep 7. Schattig natuurlijk, maar oude juf? Ja, niet meer de juf van nu, zo'n oude juf. De digitale media en alle computercontacten maken het makkelijk om contacten te onderhouden en zo nog eens iets te horen van mensen/kinderen, die je al een poosje niet hebt gezien. Zo heb ik ineens weer contact met nichten, die ik al lang niet heb gezien, van kinderen, die ik 25 jaar geleden in de klas heb gehad, van kinderen van vorige werkplekken, oude buren, kennissen, vriendjes van de basketbal etc. etc. De Hyves heb ik bewust in tweeen gesplist. Een gewone en een juf-Hanneke Hyves. Daarnaast is het heerlijk om af en toe eens lekker te kunnen twitteren en mee te discussieren op LinkedIn. Ook Facebook heb ik opnieuw leven ingeblazen, toen bleek dat onze twee Franse loge's facebook hadden en ik zo nog contact met ze kon onderhouden, in het Engels gelukkig. Er moet wel gezegd worden, dat de digitale geschreven communicatie een bepaalde behendigheid van de taal vereist. Lees nog maar de titel "oude juf". Hoe snel kun je iets niet verkeerd opschrijven en toch (met een andere intonatie) anders hebben bedoeld? Is het de oude juf van vroeger of een juf op leeftijd? Hoe goed moet je letten op je taalgebruik in een mail, als je mensen ergens aan wilt herinneren, zonder een bepaalde ondertoon.
Terugkomend op "oude juf", ben ik zelf ook via de website van de zoon van mijn oude juf in contact gekomen met mijn eigen allerliefste oude juf van de tweede en derde klas van de lagere school. Een juf van vroeger en inmiddels ook al wat jaartjes ouder dan dat ik zelf ben. Hoe heerlijk is het dan, om die lieve oude juf zomaar eventjes aan de telefoon te hebben en wat ervaringen te kunnen uitwisselen. Dat is toch anders dan via mail of welke ander geschreven digitaal medium.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!