Samen verschillend

Vroeger logeerde ik vaak bij mijn oma, bij een vriendinnetje, een nichtje en weer later bij mijn oudste zus. Dat was gewoon.

Tegenwoordig kun je ook te maken krijgen met een uitwisseling of het ontvangen van buitenlandse leerlingen in het kader van een project van de middelbare schhol. Zo is het ook deze week. Op de middelbare school van onze kinderen is er een MUNA project, waarbij allerlei Franse en Duitse studenten naar Nederland zijn gekomen. Natuurlijk hebben zij ook een slaapplek nodig en zo zijn wij in de gelukkige omstandigheid dat er twee Engelssprekende Franse meiden van 15 en 16 bij ons in huis mogen slapen.

Een kleine aanpassing in ons toch al overvolle huis bood hen de gelegenheid. Een grote eettafel en een beetje meer eten maakte het mogelijk dat iedereen ook daar een plekje had. De auto kon hen naar school en weer thuis brengen.

Op school hebben ze voorbereidingen en vergaderingen in het Engels, om hen te laten ervaren hoe het is om met mensen uit andere landen te debatteren over bepaalde problemen. Mooie ervaring.

Na een intensieve week is iedereen moe van de overvolle dagen. Rekening houden met elkaar, voortdurend Engels praten, 's avonds nog weg moetn, moeite doen om elkaar te begrijpen, wegbrengen en ophalen en zo nog meer.

Het gekke van zo'n week is, dat je gaat wennen aan die twee extra personen in huis en dat je zelfs van deze mensen gaat houden. Hoe bijzonder is het als je leuke gesprekken krijgt en zij ook aan jou vragen hoe een en ander toegaat, waar je werkt, wat je doet, hoe Nederlandse woorden uitgesproken worden, etc. Andersom vragen wij ook aan hen dingen die hun land (Frankrijk in dit geval) normaal zijn. Zo vonden zij het maar raar dat wij chocopasta op een baguette smeerden of dat we de sla tegelijk met de aardappels en groente aten. Ze hebben geproefd van de hagelslag en de pindakaas en zelfs vla gegeten. Ze wilden weten waarom het woord aardbeien twee a's heeft. Een paar simpele voorbeelden.

Morgen brengen we ze samen met onze zoon, die ze keurig heeft begleid en een goed woordje Engels spreekt, naar school, waar ze kunnen beginnen aan hun terugreis naar Frankrijk. Afscheid nemen valt dan toch ineens een beetje zwaar, ook al weet je, dat dit niet voor maanden zo kan blijven. Twee zulke verschillende culturen, twee verschillende landen, verschillende mensen, gewoon twee lieve meiden. Je deelt iets met elkaar waardoor mensen dichter tot elkaar komen. Dat is echt heel mooi, ook voor ons!